Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2005

great sitcom, my arse

Μα τι έχει πάθει η ελληνική τηλεόραση; Γιατί έχει καταντήσει τόσο απωθητική και κακόμοιρη; Γιατί να υπάρχει μόνο ένας Καπουτζίδης που να είναι υποφερτός; Δικαιολογημένα ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της σεζόν, είναι μια σειρά που τουλάχιστον κάτι "τρέχει" στους διαλόγους της, συμπαθητική, χίλιες φορές προτιμότερη απ’ το ανεκδιήγητο Καφέ της Χαράς, αλλά hang on my dears. Κι αυτό έχει χαρακτήρες τραβηγμένους απ’ τα αυτιά, μεγάλη δόση υπερβολής, τσιρίδες, ένα ρυθμό που σε αγχώνει, δυο γριές που είναι εντελώς εξωπραγματικές [πλάκα είχε η γριά που παίζει drums, αλλά enough, σιγά να μην κάνει και skateboard], μια απ τα ίδια, σε πιο πρωτότυπο περιτύλιγμα. Πού είναι η πρωτοπορία; Βλέπω τα DVD απ’ την καταπληκτική σειρά του BBC The Royle Family, [εξαντλημένα από καιρό, ένα μεγάλο δώρο χριστουγεννιάτικο, αυτό το blog το 2005 μου πρόσφερε απίθανα πράγματα!], και δεν έχω καμιά διάθεση να ξανανοίξω την ελληνική τηλεόραση. 19 όλα κι όλα τριαντάλεπτα επεισόδια σε τρεις σεζόν, συν ένα 40λεπτο χριστουγεννιάτικο, με τα μέλη μιας οικογένειας να περνούν το χρόνο τους καθισμένοι στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση [η οποία δεν σβήνει ποτέ], με την κάμερα σταθερή, να τους ακολουθεί σπάνια έξω απ’ το καθιστικό [και ΠΟΤΕ έξω απ’ το σπίτι], με μηδενική δράση και διαλόγους τόσο αληθινούς που καταντούν πληκτικοί, ενίοτε υστερικά αστείοι, τις πιο αυθεντικές middle class στιγμές της αγγλικής τηλεόρασης. Η σειρά διαδραματίζεται κάπου στο Great Manchester στο μικροαστικό σπίτι των Royle [ένα πανέξυπνο επώνυμο, σχεδόν το ίδιο πικρόχολα σατιρικό και punk με το god save the queen], όπου δεν συμβαίνει ΤΙΠΟΤΑ απολύτως. Απλά τα μέλη της οικογένειας κάθονται [και κάθονται, και κάθονται…] ατέλειωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση μιλώντας απαθώς και τόσο απορροφημένοι απ’ τα σαχλά σόου που παρακολουθούν, ώστε δεν στρέφουν καν το κεφάλι τους όταν απευθύνουν το λόγο ο ένας στον άλλο. Ο Jim είναι ο πάτερ φαμίλιας, ένας χοντρός, τεμπελαράς, σιχαμερός τύπος, που ξύνει φόρα παρτίδα τη μύτη [και τ’ αρχίδια του!---I’m not fiddling with meself! I paid a quid for these underpants and I’ve got 50 pence worth stuck up me arse, εκστομίζει σε μια σκηνή που «στρώνει» τα γεννητικά του!], μόνιμα βυθισμένος στην πολυθρόνα, πάντα στην ίδια θέση. Η Barbara είναι η μαμά της οικογένειας, κάτι σαν την σκλάβα του σπιτιού, δουλεύει σε φούρνο, καπνίζει σαν φουγάρο και είναι φορτωμένη με όλες τις αγγαρείες, φλύαρη και κουτσομπόλα, περισσότερο «ελληνίδα μάνα» από οποιαδήποτε έχει παρελάσει τα τελευταία χρόνια από ελληνικό σίριαλ. [Μα στραβωμάρα έχουν να φτιάξουν κι εδώ έναν αληθινό χαρακτήρα; Γαμώ τα σενάριά μας γαμώ]. Η γιαγιά [που την αποκαλούν χαϊδευτικά Nana, γιαγιάκα, κάτι τέτοιο] είναι επίσης ένας απίστευτος χαρακτήρας, απολαυστικός. Περνάει ατέλειωτες ώρες στην τουαλέτα γιατί δεν μπορεί να «βγει», συζητάει με την οικογένεια για το πρόβλημά της [την δυσκοιλιότητα] λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου [που ΕΙΝΑΙ], χέζεται την ώρα που ξεκαρδίζεται στα γέλια, ακούει τον γαμπρό της να την «στολίζει» με κοσμητικά, αλλά κωφεύει σε ότι δεν τη συμφέρει. Μου θύμισε τη γιαγιά μου! Την οικογένεια συμπληρώνουν ο έφηβος γιος τους [Antony] και μια κόρη, η [Denise]. Στον πρώτο κύκλο η Denise παντρεύεται τον Dave [ο οποίος έχει ένα φορτηγό για να κάνει μεταφορές επίπλων, ενώ τη νύχτα το μετατρέπει σε κινητή disco!], στον δεύτερο γεννάει τον Little Dave και στον τρίτο γίνονται τα βαφτίσια…Όλοι μαζί συναντιούνται στο καθιστικό, σαπίζουν στην τηλεθέαση, λύνουν τις διαφορές τους, λένε τα πιο ανιαρά πράγματα με έναν τρόπο τόσο προκλητικά αστείο, που τύφλα να’ χουν οι ίντριγκες στο Κολοκοτρονίτσι και οι σαχλαμάρες της δικιάς μας TV. Έψαχνα τα DVD απ’ το καλοκαίρι μανιωδώς, κάποιος [άγνωστος] φιλάνθρωπος πριν από λίγες μέρες μου έκανε το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο. THANX, THANX, θα βρω τρόπο να στο ξεπληρώσω...
Το Μάρτιο θα κυκλοφορήσει ξανά το BBC ένα special edition box με όλα τα επεισόδια, το προτείνω ανεπιφύλακτα…

Δεν υπάρχουν σχόλια: