Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2005

creepy

Fact: Προχθές το μεσημέρι πήγα σε κεντρικό βιβλιοπωλείο, ψάχνοντας για κάποιο βιβλίο που ήθελα να χαρίσω -σ’ ένα απ’ αυτά τα βιβλιοπωλεία που η πόρτα ανοίγει με φωτοκύτταρο. Μπαίνοντας όλα καλά, η πόρτα άνοιξε διάπλατα, αγόρασα το βιβλίο [το τελευταίο αντίτυπο, τυλιγμένο με ένα άθλιο πλαστικό], μου το τύλιξαν σε ένα ακόμα χειρότερο χαρτί εντελώς πρόχειρα, λες και ήταν κομμάτι κρέας και γνωρίζοντας ότι η πόρτα ήταν αυτόματη, πήρα φόρα και δοκίμασα να βγω. Το επόμενο που θυμάμαι είναι αγνώστους γύρω μου -να με ρωτάνε αν είμαι καλά- τη μύτη μου να τρέχει αίμα, κάποιον να με κρατάει απ’ το μπράτσο και σκοτάδια που σιγά σιγά γίνονταν αστεράκια. Το φωτοκύτταρο είχε ψοφήσει και η πόρτα δεν άνοιξε. Είχα σκάσει πάνω στο τζάμι με τη μύτη [γιατί αυτή εξέχει] με τόση δύναμη, που χρειάστηκε κανα μισάωρο να συνέλθω. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν λογαριάζεις ούτε πόνους, ούτε αίματα, πιο πολύ σε νοιάζει το ρεζιλίκι.
Έδωσα το δώρο στο φίλο μου, έβαλα πάγο στη μύτη, προσπάθησα να ξεχάσω το περιστατικό όσο ο πόνος κι η κοκκινίλα το επέτρεπαν, το πρήξιμο σήμερα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Και ο πόνος.
Χθες το βράδυ συνειδητοποίησα ότι το βιβλίο που είχα αγοράσει ήταν «Το Άνοιγμα Της Μύτης» της Άντζελας Δημητρακάκη! Μέσα στη φασαρία το είχα ξεχάσει...
[Το ποιος ζει ποιος πεθαίνει my dear eilikrineia δεν ήταν καθόλου σχήμα λόγου, φαντάζεσαι να είχα αγοράσει κανένα βιβλίο με τη λέξη «θάνατος» στον τίτλο;]…

1 σχόλιο:

nikitas είπε...

apisteuto

kaneis de skeftike to sinirmo ekeini tin ora