Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2005

screaming for love

Mου είναι αδύνατο να ακούσω το f-word χωρίς να θυμηθώ που και πότε έφτασε για πρώτη φορά στ’ αυτιά μου, ένα τραγούδι που κάθε φορά που το ακούω πια με διαλύει. Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι του jens lekman. «Υπάρχουν πολλές αδέσποτες γάτες εκεί που ζω», γράφει στο site του, «είναι πάντα έξω απ’ το παράθυρό μου τα βράδια του καλοκαιριού, διαλαλώντας στη γειτονιά πόσο απογοητευμένες είναι και στερημένες από αγάπη». Τις αδέσποτες αυτές γάτες ηχογράφησε για το τραγούδι, «ταίριαζαν τέλεια με το θέμα», λέει. Το κομμάτι ξεκινάει με ήχους τριζονιών και μια θανατερή βιόλα που το μετατρέπει σε ένα πένθιμο τραγούδι αγάπης, τα γυναικεία φωνητικά στο ρεφρέν και τα απελπισμένα νιαουρίσματα το κάνουν ακόμα πιο γοητευτικό, τόσο όμορφο που είναι σχεδόν ανυπόφορο. Το ακούω στο repeat και θέλω να βγω στην πανσέληνο να ουρλιάξω. [απόψε μου λείπει η γάτα μου].

1 σχόλιο:

heimkurst είπε...

το ίδιο ανυπόφορο,
drug - the czars..
οπότε..
κ.τ.λ.

τερααααααάστιο ποτήρι :|