Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2005

idiots

Έχουν περάσει μερικά χρόνια από τότε που γνώρισα το Μίμη. Και το Γιωργάκη. Χθες το βράδυ που είδα "το παιδί" τους θυμήθηκα κι αναρωτιέμαι τι να έχουν απογίνει, έχω καιρό να μάθω νέα τους. Οι γονείς τους ήταν σε πολύ χειρότερη μοίρα από τους ήρωες των Νταρντέν, τους είχαν γεννήσει σε πολύ νεώτερη ηλικία και το μόνο που τους ενδέφερε ήταν να ψωνίζονται για να βρουν τη δόση τους. Τους είχαν εγκαταλείψει στη γιαγιά [που στην ουσία ήταν η προγιαγιά] και πολλά βράδυα έμεναν στο σπίτι ολομόναχα, ο ένας 6 κι ο άλλος 4 χρονών, μια βραδιά μάλιστα ο Μίμης κοιμήθηκε κουλουριασμένος έξω απ' την πόρτα του σπιτιού, σκεπασμένος με το χαλάκι. Οι γείτονες δεν ειδοποιούσαν την πρόνοια [ή όπως αλλιώς την έλεγαν], γιατί ήταν αμαρτία[!], είναι απίστευτα τα εγκλήματα που συμβαίνουν γύρω μας με την ανοχή των γειτόνων. Όταν ήρθαν να τα πάρουν για να τα βάλουν στο ίδρυμα, οι ίδιοι που είχαν τηλεφωνήσει υπερασπίστηκαν τους γονείς, είπαν ψέματα και τα μικρά ξανάμειναν μόνα τους. Πεινασμένα, βρώμικα, γυμνά, κυκλοφορούσαν όλο το χειμώνα ξυπόλυτα, όταν τα είδα για πρώτη φορά έτρεμαν μέσα στη βροχή αγκαλιασμένα. Τα παιδιά τα έδερναν. Τα μάζεψα μέσα στο χώρο που έκανα μάθημα να ζεσταθούν και από τότε τα είχα μόνιμα σε μια καρέκλα δίπλα στο καλοριφέρ για ένα όλόκληρο χειμώνα. Για έξι ώρες, από Δευτέρα ως Παρασκευή. Μετά επέστρεφαν στη γιαγιά και στο σπίτι χωρίς θέρμανση. Τα τάιζα, τα έπλενα με μωρομάντιλα, τους βρήκα ρούχα, είχαν γίνει κάτι σαν κατοικίδια, σαν μασκότ της τάξης. Ακόμα και τα παιδιά δεν τα χτυπούσαν πια. Κανείς δεν τα αναζήτησε για σχεδόν δύο μήνες, οι γονείς απ' την ημέρα που ούρλιαζαν υστερικά μπροστά στους υπαλλήλους της πρόνοιας, δεν ξαναφάνηκαν. Η μάνα ήταν 21 χρονών [και για άλλη μια φορά έγγυος] και ο πατέρας 25. Η μόνη τους ασχολία ήταν να συνοδεύουν φορτηγατζήδες στα ταξίδια τους και να κάνουν παιδιά. Το μωρό που γεννήθηκε δεν εμφανίστηκε ποτέ, ούτε κι αναρωτήθηκε κανείς τι απόγινε, προφανώς τους εξασφάλισε τη δόση τους για καιρό, πάλι οι γείτονες σε συνομωσία σιωπής. Μόνο τα μικρά ήξεραν να τιμωρούν. Για έναν ανεξήγητο λόγο πάντα τα έβλεπαν σαν απειλή. Κάποια στιγμή παραπονέθηκαν ότι ήταν επικίνδυνα γιατί δεν ήταν εμβολιασμένα και κινδύνευαν τα παιδιά τους, μου απαγόρευσαν να τα ξαναμαζέψω στην τάξη, αναγκάστηκα να τηλεφωνήσω σε κάποιο ίδρυμα και να τα πάρουν για το υπόλοιπο του χειμώνα. Όταν επέστρεψαν στο χωριό ήταν καλοκαίρι και δεν τα πρόλαβα. Κλείνοντας τα σχολεία έφυγα από κει και δεν ξαναεπέστρεψα. Ούτε έμαθα νέα τους. Θα μπορούσαν να ήταν ήρωες των Νταρντέν...

3 σχόλια:

sensualmonk είπε...

[+]

beep beep είπε...

Μ'αρεσει πολυ το blog σου και θα θελα να σε ρωτησω κατι αλλα δυστυχως δεν εχεις e-mail.Αν μπορεις και θελεις στειλε μου ενα e-mail στο the_diamond_as_big_as_the_Ritz@yahoo.co.uk

Τhanks

m.hulot είπε...

my dear beep beep,
αν δεν έλαβες ήδη δεύτερο mail είναι γιατί όσα δοκίμασα να σου στείλω έκαναν fail, κάτι έχει ο server της arkonet...[+]