Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2005

feathers

Madonna is nice, but let’s go back to where we belong [to misery, I suppose?]. Οι Feathers είναι οχτώ μουσικοί [μια hippy κομούνα] απ’ τους καταπράσινους λόφους του Vermont που συνόδεψαν τον Devendra Banhart στο νέο άλμπουμ του και μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν αποκλειστικά cd-r χέρι με χέρι. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους [που βγήκε μόνο σε 1000 αντίτυπα] περιέχει αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς απ’ τους «προστατευόμενους» του Devendra: συναισθηματική φολκ με χίπικο αέρα, φτιαγμένη με φυσικά όργανα, ήχους που νομίζεις ότι ξεπήδησαν από άλμπουμ των sixties, φωνητικές αρμονίες α λα byrds και σφυρίγματα γελαδάρηδων [υπάρχουν αγελάδες στα βουνά του Vermont;]. Οι μουρμουριστοί στίχοι μιλούν για ένα παλιό καπέλο με λουλούδι αγριοράδικου, για ασημένια φύλλα που χορεύουν στον αέρα μαζί με φτερωτούς σπόρους, για βουτιές σε λεμονόφυλλα και πλεγμένα στεφάνια από βατόμουρα, για όλα αυτά που όφειλαν να τραγουδούν ως γνήσιοι χίπις δηλαδή, με συνοδεία φλάουτων και μπάντζο[υ], με άρπες, σιτάρ, και ένα έγχορδο που λέγεται mountain dulcimer [και ακούγεται σαν μαντολίνο]. Θα μπορούσε να είναι ένα ξεχασμένο διαμαντάκι από άλλη εποχή, εντελώς out of time. Εξαιρετικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: