Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2005

eye of braille, hem of anorak, stem of wallflower, hair of doormat...

12 χρόνια είχε να βγάλει δίσκο η kate bush. 12 χρόνια είναι αρκετά για να σε στείλουν στον αγύριστο, να σε καταχωρήσουν στη λίστα με τα άλλα λείψανα του παρελθόντος, να πάψει ν’ ακούγεται το όνομά σου, να μην λέει τίποτα στα φυντάνια της επόμενης γενιάς. Ούτε καν σ’ αυτούς που σε λάτρεψαν. Θα μπορούσε να ήταν ένα ακόμα απ’ τα άλμπουμ-φέρετρα ή τα άλμπουμ-φρίσμπι, απ’ τα άλμπουμ θριαμβευτικής επανόδου δεινοσαύρων που καταλήγουν σε καναδυό μήνες στα ράφια των προσφορών. Ήταν πολύ πιθανό. Μιλάμε όμως για την Kate Bush. «H Kate Bush σημαίνει πολλά για πολλούς ανθρώπους», γράφει στον κυριακάτικο observer η kitty empire, «υπάρχουν gay άντρες που ανατριχιάζουν με τη ροκοκό αισθαντικότητά της, οι οποίοι ανταποδίδουν την πρώιμη υποστήριξη της σεξουαλικότητάς τους με λατρεία. Υπάρχουν στρέιτ άντρες που την γούσταραν ντυμένη με στενές στολές χορού στα 80s κι έβρισκαν τα τραγούδια της το ίδιο ελκυστικά. Για μένα ήταν πάντα η απάντηση που με έβγαζε απ’ τη δύσκολη θέση όταν έπρεπε να αναφέρω μια θηλυκή μουσική ιδιοφυΐα». Τη Δευτέρα κυκλοφορεί η νέα [πολυαναμενόμενη] δουλειά της με τίτλο aerial, ένα ήσυχο, χαμηλών τόνων άλμπουμ σε δύο cd, άνισο, με κομμάτια που [στην πλειοψηφία τους] σε κάποιον μη μυημένο μπορεί να μην πουν και πολλά, ειδικά το πρώτο cd με τίτλο the sea of honey την πρώτη φορά που το ακούς κινδυνεύει να φάει stop και να είναι όλο δικό του. Με τη φωνή και το πιάνο να κυριαρχούν πάνω σε ξεπερασμένα beats, ενορχηστρώσεις σχεδόν βαρετές, είναι πολύ εύκολο να το ξαναβάλεις στη θήκη του και να το πετάξεις στη στοίβα με τους elbow και τους flaming lips [so boring]. Μιλάμε όμως για την Kate Bush. Στη δεύτερη ακρόαση προσέχεις ότι κάπου τραγουδάει για μια καφέ κανάτα και το πλυντήριό της [στο mrs bartolozzi] και αρχίζεις να βλέπεις τα κομμάτια με άλλο μάτι. Το bertie ακούγεται σαν μεσαιωνικό άσμα, άλλα ντ’ άλλων, μόνο με έγχορδα, τη φωνή της στο ρεφρέν να επιμένει lovely lovely και κάτι παλαιομοδίτικους στίχους που θυμίζουν σονέτο του Σέξπιρ [θυμίζουν είπα, OK;]. Το pi είναι μια ωδή σε κάποιον μαθηματικό, ένα τολμηρό, αυθάδικο τραγούδι με τα χορωδιακά μέρη να επαναλαμβάνουν τον αριθμό που ισούται το π, με τους δεκαδικούς που το συνοδεύουν. Απίθανο. Aπ’ τις λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται σε όλο το μεγαλείο τους όσο περισσότερο παίζει το cd, καταλήγεις στα ίδια συναισθήματα που σου είχε προκαλέσει και το vespertine μετά από τις πέντε πρώτες ακροάσεις. Αριστούργημα. Που χρειάζεται υπομονή και καλή διάθεση για να σου δείξει το φως το αληθινό…Το δεύτερο cd είναι ακόμα πιο καλό. Είναι πιο uptempo και περιέχει κι ένα ιντερλούδιο που φανερώνει τι υπέροχο τρελοκομείο είναι αυτή η μικροσκοπική genious, στο aerial προσπαθεί να ανταγωνιστεί το κελάηδισμα ενός πουλιού! Fuck, μόνο η bjork θα μπορούσε να κάνει τέτοια αλλοπαρμένα, είναι στ’ αλήθεια σπουδαία.

3 σχόλια:

CD είπε...

k emena mou arese.

m.hulot είπε...

to deutero cd einai spoudaio. mou aresei pou exei auti tin emmoni me ta poulia [anoigei me gourgourismata peristerion kai titivismata kai kleinei me ena dance mix sta kelaidismata tou aerial, great!]. par' olo pou einai ap tous ixous pou dyskola mporoun na ginoun agapimenoi mou to exo liosei xthes kai simera...

boyblue είπε...

washing machine...
είναι sublime...
και πως της μοιάζει έτσι ο bertie?
είδες τη ζωγραφιά του στο single?