Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2005

------[+]

if i pay you five dollars, will you try to make my bed?
if i pay you ten, will you make me well instead?
Τις έχω λατρέψει αυτές τις πιτσιρίκες. Όχι μόνο γιατί έχουν για ίνδαλμά τους το morrissey -η katie sketch του έχει φωτοτυπήσει μέχρι και τις εκφράσεις του προσώπου όταν τραγουδάει, ίδιες συσπάσεις, ίδιες στιγμές έκστασης με τα μάτια κλειστά, αυτό το σήκωμα του χεριού για ν' αγγίξει το κεφάλι, μόνο γλαδιόλες που δεν μοίρασε χθες το βράδυ! Τις έχω λατρέψει γιατί είναι το πιο συμπαθητικό νεορομαντικό συγκρότημα που έχω ακούσει τα τελευταία δέκα χρόνια [και μου αρέσει πραγματικά], τόσο ρομαντικές που θεωρούν ότι παίζουν χαρούμενη μουσική. Αν έχεις ακούσει το ντεμπούτο τους grab that gun, αυτό σου ακούγεται σαν ανέκδοτο. "Σοκάρομαι όταν οι άνθρωποι λένε ότι η μουσική μας είναι θλιμμένη και συναισθηματική" είχε δηλώσει η jenny smith, "εμένα μου ακούγεται σαν τραλαλά". Τότε νόμιζα ότι αστειευόταν, χθες το βράδυ όμως με έκπληξη διαπίστωσα πως το μόνο που εξέπεμπαν ήταν καλή διάθεση και...χαρά! Κι ας πέρναγαν σαν βολίδες μελαγχολίας τα that's why i'm cold and alone again, και τα no one has ever looked so dead, ιστορίες απόγνωσης βαριεστημένων εστέτ και ...πόνου! Αυτές οι μικροσκοπικές φιγούρες απ' τον Καναδά με έκαναν να θέλω να φωνάξω, να ανέβω στην σκηνή και να τις πνίξω στα φιλιά, μου χάρισαν ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτά για όση ώρα τις απολάμβανα να ξεδιπλώνουν την [υπέροχη] σκοτεινή κιθαριστική ποπ τους -που με συγκίνησε τόσο[μα τόσο] πολύ, μου θύμισαν παλιά μεγαλεία και είδα σ' αυτές ένα μέλλον ρόδινο. Μοιάζουν πολύ με τους smiths, ε, και; thank god που έχουν τέτοια πρότυπα, που επιρροές τους είναι ο oscar wilde και οι καταραμένοι ποιητές, που το μπάσο με ανατρίχιαζε, που άκουγα να τραγουδάνε για papercuts [έχω μια αδυναμία στα papercuts, κι οι άλλοι λατρεμένοι μου τα έχουν κάνει τραγούδι -οι broadcast]: my neck hurts 'cause i 've been cutting moons, my hands hurt, 'cause i cut them from you. so someone snuck into your room, and it got back to me. now, i lie in my room and there is nothing i can do, but cut and think about you...Προσωπικά, δεν έχω ακούσει καλύτερο γυναικείο ροκ γκρουπ τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον απ' την εποχή των elastica, [πιάνονται για γυναικείο γκρουπ;] και τα τέσσερα νέα κομμάτια τους μου φάνηκαν ακόμα καλύτερα! Πιο ήπιων τόνων, με το hammond όργανο σε χορταστικότερες δόσεις και πιο μελωδικά, ήταν μια ελπιδοφόρα πρόγευση για ο,τι θα επακολουθήσει. Οι organ θα γίνουν massive, πρέπει να γίνουν massive γιατί το αξίζουν, δεν ξέρω αν θέλω να γίνουν του συρμού και να τις ακούω ακόμα και σε διαφημιστικά ή σε εκνευριστικά σίριαλ -ΔΕΝ ΘΕΛΩ!-, απλά χαίρομαι που υπήρξε τόσο μεγάλη ανταπόκριση και το underworld ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Και με ένα κοινό που φάνηκε να τις ήξερε και να τις αγαπούσε. Ενθαρρυντικό. Οι πιο δυνατές στιγμές τους ήταν αναμφισβήτητα το νέο [εκπληκτικό] single τους και το φινάλε με το love love love, οι στιγμές που ακούστηκαν τα πρώτα ακόρντα του brother και το ανατριχιστικό ρεφρέν we have to take over brother. Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά, με θετική ενέργεια διάχυτη, χαρούμενα πρόσωπα φίλων, καλό κόσμο τριγύρω.
Χθες το βράδυ οι γλαδιόλες άνθισαν...

we should put that record on, the one you found when you were gone, the one that has those sad, sad songs and makes you sing out loud. we could start a basement band, guitar hooks caught in your hands will travel through the west side nights and drown out humming street lights...

3 σχόλια:

Μαρκησία του Ο. είπε...

Ζήλεψα....
έχω παραγγείλει τον δίσκο τους από την γαλλική αμαζόνα (τον έχω δηλαδή βάλει στο καλάθι).
μπορείς μήπως παρ' ελπίδα να μου τον γράψεις και να μου τον φέρεις αύριο;; I will owe you one!

m.hulot είπε...

ααα, την πέμπτη θα σου στείλω με κούριερ και τα live τους! [μόλις επιστρέψω στον υπολογιστή στο σπίτι μου γιατί από δω είμαι περαστικός...]. cu tomorrow
x

Rainman είπε...

Σ' ευχαριστώ που με έπεισες να έρθω. Απ'τα πιο όμορφα live της χρονιάς.Heavenly creatures. :-)