Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2005

adorable

Ήταν υπέροχος. Υπέροχος. Η βραδιά είχε αρχίσει με πολύ καλούς οιωνούς: τα τριζόνια της βεΐκου [!] και δυο αστεράκια που έλαμπαν, δεν θα μπορούσε παρά να έχει αυτή την ευτυχή κατάληξη. Ο Jens Lekman είναι πολύ καλύτερος στο live απ' ότι στα cd, fact! Χθες το βράδυ με τη βοήθεια ενός i-pod, ενός γιουκαλίλι και μιας κιθάρας έστελνε τσιμπήματα στην καρδιά και ριπές ηλεκτρισμού στην σπονδυλική στήλη, όμορφος, απλός, ένας από μας, διασκεδαστής άριστος. Τα είπε όλα τα τραγούδια του, δέχτηκε παραγγελίες, αστειεύτηκε [το καταραμένο χιούμορ του τον κάνει ακόμα πιο αξιολάτρευτο], μας λίγωσε με αυτή την υπέροχη σκανδιναβική φωνή, που χωρίς μικρόφωνο ακούγεται ακόμα πιο όμορφη, μας μάγεψε. Όσοι τυχεροί παραβρέθηκαν χθες το βράδυ, σήμερα του έχουν χαρίσει μια θέση στην καρδιά τους. Μου άρεσε ο Lekman, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα με ενθουσίαζε τόσο. Ούτε κι αυτός θα μπορούσε να διανοηθεί ότι στην Αθήνα έχει τόσο φανατικό κοινό, το καλύτερο κοινό που έχω δει σε συναυλία τελευταία, που γνώριζε τους στίχους απ' τα κομμάτια του και τους τραγουδούσε [σε όλη τη διάρκεια!], που τον αποθέωνε, που δεν έβγαλε άχνα [για να σχολιάσει με τους διπλανούς του] που παρακολουθούσε ευλαβικά και έκανε ακόμα και happening με τα νιαουρίσματα των γατιών στο f-word. [Φυσικά και το είπε το f-word, απ' τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς, συγκλονιστική εκτέλεση, ωραία στιγμή, αυτός γονατιστός μπροστά στο κορίτσι που του το ζήτησε]. Ανεπανάληπτες ποπ στιγμές, φύγαμε ευτυχισμένοι.
Χθες το βράδυ αισθάνθηκα την ανάγκη να πάρω αυτόγραφο, είχα πολλά χρόνια να το κάνω...
Υ.Γ. Αξίζουν συγχαρητήρια στον αξιολάτρευτο, υπέροχα αμήχανο τυπάκο των Occasional Flickers που βγήκε ολομόναχος, με μια κιθάρα και μια μπομπίνα [που αντικαθιστούσε το υπόλοιπο συγκρότημα] και παρουσίασε το ιδανικό support για μια τόσο αγαπησιάρικη βραδιά. Cool. Very cool.

Δεν υπάρχουν σχόλια: