Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2005

Enjoy this trip-Enjoy this trip-And this is a trip…
Δεν ξέρω τι στο καλό γίνεται και το ακούω για τρίτη φορά από προχθές που τους μελέτησα, αλλά δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός. Κι ότι τους συναντάω συνεχώς μπροστά μου τις τελευταίες μέρες.
Τι να απέγινε ο Mark Moore και τι να κάνει σήμερα, πού να βρίσκεται εκείνος ο συγκάτοικός μου που υπήρξε μέλος στο συγκρότημα, έχει κάνει οικογένεια, να συνεχίζει να ασχολείται με μουσική, τους θυμάται κανείς τους S’ Εχpress 17 χρόνια μετά, παίζει κανείς τα τραγούδια τους; [Πότε πέρασαν 17 χρόνια;!]
Ήταν το πρώτο πραγματικό συγκρότημα της house που πήγε στο νούμερο ένα [σε μια εποχή που τα νούμερο ένα ήταν πραγματικές επιτυχίες και η εμφάνιση στο Top of the Pops σε έκανε σχεδόν σταρ], γιατί το Pump up the Volume που είχε προηγηθεί ήταν ένα απρόσωπο hit. Εντυπωσιακό, αλλά περισσότερο ραδιοφωνικό. Ποτέ δεν χάλασε κόσμο στις πίστες. Ενώ το Theme Of S’Εχpress ξεσήκωνε. Όπου κι αν ακουγόταν, απ’ τα πιο underground club μέχρι τα συνοικιακά παμπ. Ακόμα και σήμερα θα ξεσήκωνε υποθέτω.
Θυμάμαι ένα ζευγάρι ινδών να το χορεύει υπέροχα μια βραδιά στο Heaven, -μου είχαν κάνει τόση εντύπωση που είναι αδύνατο να μην τους φέρνω στο μυαλό μου κάθε φορά που ακούω το τραγούδι. [Κάθε φορά όμως, σε αργή κίνηση, θυμάμαι το τίναγμα των μαλλιών, την κίνηση των χεριών, των γοφών, τα seventies ρούχα που φορούσαν, όμορφοι και λαμπεροί...].
Οι S’Εχpress δεν ήταν παρά μια παρέα φανταχτερών παιδιών των club που άνθισαν κάπου εκεί στην χαραυγή του καλοκαιριού της αγάπης. Σήμερα όλα αυτά φαίνονται τόσο μακρινά [και μάταια], μια σαχλαμάρα των media που δημιούργησαν καλοκαίρια της αγάπης απ’ το τίποτα [για ποιες αγάπες και λουλούδια μιλούσαν, αυτά τα πήραν μόνο οι ίδιοι είδηση και εξαντλήθηκαν στα editorial μόδας των περιοδικών]. Αυτό που έμεινε είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία στα club της εποχής, μπόλικα κατεστραμμένα εγκεφαλικά κύτταρα απ’ την υπερκατανάλωση χημικών και κάποια κομμάτια που έχουν σφραγίσει μέσα τους την acid περίοδο.
Στο Theme of S’ Εχpress ο Moore επιχείρησε να πειραματιστεί με την cut+paste τεχνική των Double D + Steinski, δανείστηκε το ρυθμό του Is It Love You’re After των Rose Royce και το μετέτρεψε σε ένα acid-disco soundclash δυναμίτη. Τα hooks της Karen Finley του πρόσθεσαν τα απαραίτητα στοιχεία για να γίνει εθιστικό [πολύ σοφά τοποθετημένα για να σε ηλεκτρίζουν στην πίστα, όποιος έζησε την εμπειρία καταλαβαίνει τι ρόλο έπαιζαν τα hooks σε κάποιον που ζούσε την έξαψη της στιγμής «κατάλληλα» προετοιμασμένος]. «Enjoy this trip», «Drop the ghetto blaster», «Suck me off» [μόνο στην 12ιντση έκδοση]…
Όταν ο Mark Moore το έφτιαχνε σκόπευε να το μοιράσει σε μερικά club, ήθελε ένα underground dance killer, κατ’ αρχήν για να το παίζει ο ίδιος στο Heaven. Δεν είχε φανταστεί ότι θα του το άρπαζε ο Danny Rampling και θα το έκανε επιτυχία στο Shoom κι ότι σύντομα αυτές οι πρώτες κόπιες θα κατέληγαν ν’ αλλάζουν χέρια για 100 λίρες. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα, το ψυχεδελικό βιντεοκλίπ του έπαιζε σε prime time, απ’ την Sun του τηλεφώνησαν για να του ευχηθούν που το κομμάτι ανέβηκε στο νούμερο ένα! [Η Sun είχε ξεκινήσει πόλεμο λίγους μήνες νωρίτερα στο acid house που οδηγούσε τους νέους στην καταστροφή. Άραγε πόσοι απ’ τους σημερινούς 30 κάτι καταστράφηκαν απ’ το acid house, υπήρξε mass destruction;].
Οι S’ Εχpress έβγαλαν ένα εξαιρετικό άλμπουμ, [Original Soundtrack] ξαναέβαλαν στα charts τρία ακόμα κομμάτια και μετά εξαφανίστηκα. Έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν. Στο άλμπουμ συμμετείχε κι η Billie Ray Martin. Πριν ακόμα τους Electribe 101.
Luv n peace 2 u too, φίλε μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: