Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2005

COCOROSIE OF THE SPIRITS

Μια γοητευτική ιστορία και μια συνέντευξη

«Το μόνο που θέλω απ’ τη ζωή μου είναι να πεθάνω μια νοικοκυρά» δήλωναν στο by your side απ’ το πρώτο άλμπουμ τους la maison de mon reve οι δυο αδελφές Casady που αποτελούν τις Cocorosie, το πιο αμφιλεγόμενο, αυθεντικό, γοητευτικό γυναικείο ντουέτο που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια, τόσο ιδιαίτερες που σου παίρνει αρκετή ώρα για να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που ακούγεται απ’ τα ηχεία σου δεν είναι ένα αστείο ή μια γκροτέσκ διασκευή οπερατικών αποσπασμάτων. Αυτό που έχει όλα τα στοιχεία να το γελοιοποιήσεις και να αστειευτείς μαζί του, ωστόσο, μετά το πρώτο σοκ εξελίσσεται στον πιο φρέσκο, original, χαρακτηριστικό ήχο που έχει εμφανιστεί εδώ και πάρα πολύ καιρό, σε τέτοιο βαθμό που αποτελεί πια ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του. Οι Cocorosie των άκρων. Ή τις λατρεύεις ή τις μισείς, είναι αδύνατο να σου είναι αδιάφορες. Οι Cocorosie των έντονων συναισθημάτων, λατρεμένες, μοναδικές…

Τις αγάπησα απ’ την πρώτη στιγμή, από εκείνη τη φορά που τις άκουσα να τραγουδάνε για την γιουγκοσλάβα πόρνη που την έλεγαν Lyla με ήχο πρωτόγονο, κακοηχογραφημένο και ερασιτεχνικό, με ήχους από παιδικά παιχνίδια, ένα φτηνό beat box και το μεταλλικό ντλιν ντλον μιας ζώνης από αλυσίδα. Είχαν κάνει μουσική τους [ελάχιστους] θορύβους του μικροσκοπικού διαμερίσματός τους σε μια ταράτσα του Παρισιού, ένα παιδικό πιάνο, τα samples από έναν παλιό τηλεφωνητή, τον ήχο της βροχής στην τσίγκινη στέγη. Είχαν δημιουργήσει τραγούδια πρωτόλεια, με τρεμουλιαστά φωνητικά που κάποιες στιγμές θύμιζαν πειραγμένες άριες, με μόνα πραγματικά όργανα ένα φλάουτο και μια κιθάρα. Αυτές ήταν, αυτά διέθεταν, είχαν καταθέσει την προσωπική τους αλήθεια, φτιάχνοντας μια μουσική που μπορεί να μην το παραδέχονται, αλλά είναι έντονα πνευματική, σχεδόν θρησκευτική, σαν μοντέρνα σπιρίτσουαλς, όταν –ειδικά- μαθαίνεις την προσωπική τους ιστορία όλα αρχίζουν να έχουν νόημα.

Οι δυο αδελφές γεννήθηκαν σε διαφορετικές πολιτείες της Aμερικής και πέρασαν τα παιδικά κι εφηβικά τους χρόνια χωριστά, η κάθε μια σε διαφορετικό περιβάλλον, χωρίς ουσιαστική επαφή.
«Μεγάλωσα στην Αριζόνα», λέει η Bianca, η μικρότερη. Μέχρι το 2003. Τότε η Sierra βρισκόταν στο Παρίσι για να σπουδάσει όπερα κι η Bianca, η οποία είχε αρχίσει να ταξιδεύει στον κόσμο, βρέθηκε μια μέρα απρόσκλητη έξω απ’ την πόρτα της. Η Sierra ζούσε σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα, τόσο μικροσκοπικό που μόλις και μετά βίας χωρούσαν κι οι δυο, το πρώτο άλμπουμ τους μάλιστα το ηχογράφησαν μέσα στην μπανιέρα! Αφού ξεπέρασαν την αρχική αμηχανία και άρχισαν να γνωρίζονται και να δένονται, άρχισαν να πειραματίζονται με οτιδήποτε υπήρχε γύρω τους και να δημιουργούν το la maison de mon reve. Αποσύρθηκαν στο μικροσκοπικό διαμέρισμα, σφραγίζοντας έξω τον υπόλοιπο κόσμο, απομονώθηκαν, για πολλές μέρες κατάντησαν αντικοινωνικές και μόνο ηχογραφούσαν. «Δοκιμάζαμε πράγματα χωρίς να ξέρουμε πού θα μας βγάλουν», λέει η Bianca «απλά σκαρώναμε τα κομμάτια και ηχογραφούσαμε. Το αποτέλεσμα το έγραψαν σε ένα cd και το μοίρασαν στους φίλους τους, δεν είχαν σκεφθεί να το κυκλοφορήσουν, «στην πραγματικότητα εκπλαγήκαμε όταν μάθαμε ότι κάποιος ήθελε να αγοράσει το δίσκο μας». To άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2004 και γρήγορα άρχισε να μαζεύει πολύ καλά σχόλια, ενώ απ’ τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκαν να κάνουν support σε καλλιτέχνες του ίδιου βεληνεκούς [και παρόμοιας κάστας] σαν τον Devendra Banhart και τον Antony and The Johnsons.
«Φτιάχνω μουσική εδώ και καναδυό χρόνια», λέει η Bianca, «επειδή ήθελα να γίνω μια lady mc».
«Οι επιρροές μου είναι οι Wu Tang, ιδιαίτερα ο RZA».
«Αυτό που με εμπνέει να φτιάχνω μουσική είναι η αδελφή μου η Sierra».
Στη συνέχεια επέστρεψαν στην Αμερική όπου έγιναν μέλη της παρέας που πρωταγωνιστεί στην αναγέννηση της φολκ [Devendra, Joanna Newsom] και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες σαν τους Animal Collective και τον Antony. Για μήνες περιόδευαν σε ολόκληρη την ήπειρο μαζί τους.
«Είμαστε φίλοι με πολλούς ανθρώπους που ο τύπος ονομάζει neo-folk καλλιτέχνες, αλλά κανένας απ’ όσους γνωρίζω δεν ονομάζει πραγματικά τον εαυτό του έτσι», απαντάει αποστομωτικά η Bianca στην ερώτηση αν αισθάνονται να ανήκουν στο νέο-φολκ κίνημα που ανθίζει σήμερα στην Αμερική.
Το καινούργιο [δεύτερο] άλμπουμ τους Noah’s Ark σχηματίστηκε καθ’ οδόν, την εποχή που περιόδευαν για να προωθήσουν το ντεμπούτο τους. Και μπορεί να μην έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, να ακούγεται σαν μια φυσική συνέχεια του la maison de mon reve, είναι όμως σίγουρα πιο πλούσιο σε ήχους, πιο καλοδουλεμένο και καλύτερο απ’ το ντεμπούτο τους. Η διεύρυνση των γνωριμιών τους χάρισε στο δίσκο μερικές θαυμάσιες συνεργασίες, κατ’ αρχήν τη συμμετοχή του Antony στο συγκλονιστικό Beautiful Boyz και του Devendra στο brazilian sun, ενώ το beatbox [με το στόμα] και το rap του κολλητού τους Spleen προσθέτουν στο δίσκο την πολυχρωμία που έλειπε στο la maison... Ακόμα και τα φωνητικά τους είναι πιο καλοδουλεμένα, οι άριες της Sierra πιο ταιριαστά ενσωματωμένες στα κομμάτια, οι παραφωνίες λιγότερες.
Πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας σε κάποιον που δεν έχει ποτέ ακούσει τις cocorosie;
Ritualistic chanting heavily influenced by the availiablism movement, απαντάει η Bianca.
Θεωρείς ότι το περιβάλλον που μεγαλώνουμε ή ζούμε επηρεάζει τις επιλογές μας στη ζωή;
Nature VS nurture is the only argument worth having. It would take several hundred pages to fully explore this. Were you breast fed? That says a lot about you as a person. I could write 36 pages just on that subject.
Τι νομίζεις ότι είναι πιο σημαντικό, οι επιρροές που δεχόμαστε, ή οι επιλογές μας στη ζωή;
Intention is weighted along with action
Τι σημαίνει το ταλέντο για σένα;
Intention coupled with action.
Οι στίχοι και οι τίτλοι και στα δυο άλμπουμ έχουν έντονες θρησκευτικές αναφορές [noah’s ark, Armageddon, terrible angels, Jesus loves you, Madonna, good Friday], ακόμα κι ο τρόπος που τραγουδούν δανείζεται τη θρησκευτικότητα των spirituals. Τη ρωτάω αν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος που υπάρχουν τόσες πολλές εικόνες απ’ τις Γραφές στα τραγούδια τους.
They’re not copyrighted. That and the fact that God is great!, to quote my Sierra.
Δεν ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα ν’ ακούσω από κάποια που στις φλέβες της κυλάει αίμα από Τσερόκι [ο πατέρας της είναι ινδιάνος], σίγουρα όμως όλη αυτή η εμμονή τους με τη θρησκεία προσθέτει ένα στοιχείο μυστικισμού στη μουσική τους…
«Η δημιουργία για μένα έρχεται αμέσως αφού πιω μπόλικο δυνατό τσάι, αυτό πιθανόν είναι περισσότερο εκστατικό από οτιδήποτε άλλο», προσθέτει, ενώ σαν αγαπημένα της άλμπουμ αυτή τη στιγμή αναφέρει του Antony & The Johnsons, το Countless Times της Diane Cluck και το επερχόμενο άλμπουμ των Metallic Falcons [που θα κυκλοφορήσει του χρόνου]. Η πιο μεγάλη απογοήτευσή της ήταν το νέο άλμπουμ της Missy Elliott.
Της κάνω την αναπόφευκτη ερώτηση τι γνώμη έχει για το file sharing. «Sharing is caring», να άλλος ένας λόγος να τις λατρέψεις, το άλμπουμ τους διέρρευσε στο soulseek μήνες πριν βγει στα μαγαζιά και δεν υπάρχει άνθρωπος με πρόσβαση στο internet που δεν το έχει αποκτήσει.
Το εξώφυλλο του noah’s ark είναι ένα σκαρίφημα της Bianca στο εσώφυλλο ενός τεράστιου σημειωματάριου που βρήκε σε μια υπαίθρια αγορά στη Γαλλία και απεικονίζει μια παρτούζα με τρία ιπποειδή, έναν θηλυκό ζεμπρόκερο και δυο αρσενικούς μονόκερους σε περίπτυξη που θα μπορούσε να εξαφανίσει το δίσκο απ’ τις προθήκες σε κάποιες πολιτείες της Αμερικής. Έτσι κι αλλιώς σε τέτοια δισκάδικα δύσκολα θα έφτανε ο συγκεκριμένος δίσκος.
Τη ρωτάω πώς προέκυψε το τρίο του σκίτσου και γιατί το θηλυκό κλαίει [ή μήπως αιμορραγεί;]
It’s crying and bleeding. And it's a female. You’re the first person to really see that. It’s sort of my personal hieroglyphics.
Οι δύο αδελφές πρόσφατα ίδρυσαν μια δική τους δισκογραφική εταιρία, την voodoo-EROS.
Voodoo-EROS is our gang in Brooklyn. That’s the simplest way to put it. The community was already there, we had a whole bunch of ideas we wanted tο see to fruition, and we have each other’s back. The record label end of it is just one facet. The most public one, at the moment.
Είναι τα τραγούδια της [εξαιρετικής] συλλογής αντιπροσωπευτικά της μουσικής που σκοπεύετε να κυκλοφορήσετε;
Glad you’re feeling that. But no, it’s not typical. We just wanted to put out an archival collection of music our friends were making when we first met them, the stuff from the beginning that maybe no one would ever release. We have plans in the future to release everything from a metal band to an African hip life-r.
Ποιοι είναι οι island folk lore και ποιοι οι metallic falcons?
Island folk lore is me and Teressa Tate [of the Dirty Nanas] and Celena Glenn [who sometimes does are beats]. Metallic Falcons is Sierra and Matteah Baim.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Cocorosie is doing a bunch of touring and we’re working on an album. Every bit of energy not used on that goes towards voodoo-EROS and my visual art.
Οι Cocorosie δεν μοιάζουν με τίποτα άλλο τριγύρω -σε μια εποχή που τα πάντα θυμίζουν κάτι απ' το παρελθόν- δεν είναι εύκολο να τις αγαπήσεις, δεν είναι για όλους, αν όμως καταφέρουν να σε βυθίσουν στον ιδιόμορφο κόσμο τους είναι αδύνατο να μην σε σαγηνέψουν. Στα live τους είναι ακόμα πιο συναρπαστικές, μοναδική εμπειρία.
[Η συνομιλία έγινε με τον m.hulot χθες τα ξημερώματα. Απαντούσε η Bianca].

[Οι Cocorosie θα εμφανιστούν για μια βραδιά στο bios την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου]

1 σχόλιο:

Rainman είπε...

Τηλεπάθεια!!! Δες το post μου στις 20/10.

;-)