Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2005

..[. .]..

Μου έχει λείψει ο sexymotherfucker. Έπαψα εδώ και πολύ καιρό ν' ασχολούμαι μαζί του γιατί είχε γίνει πολύ προβλέψιμος και βαρετός, κάποια στιγμή πρέπει να τα σκοτώνεις τα είδωλά σου πριν σε σκοτώσουν αυτά. Έτσι πίστευα, τα αφήνεις όλα πίσω σου και προχωράς. [Πού πας όμως; εδώ σε θέλω!]
Ο Prince-όπως και οι πιο πολλοί μαύροι, ένα παράξενο πράγμα-έχει ένα μοναδικό χάρισμα: να μην μπορεί να χαρακτηριστεί δεινόσαυρος όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το συνειδητοποίησα σήμερα που άκουγα πάλι τους δίσκους του [και τον επανεκτίμησα, όχι ότι είχα σταματήσει ποτέ να τον εκτιμάω, αλλά είχα ξεχάσει ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ μου άρεσε]. Μπορεί να τους πεις αδιάφορους, βαρετούς, παροπλισμένους, ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥΣ όμως ΠΟΤΕ! Διανοείται να ονομάσει δεινόσαυρο κανείς τον James Brown?
Αντιθέτως, οι Rolling Stones είναι δεινόσαυροι, ο Phil Collins είναι δεινόσαυρος [και για χαστούκια, ποιος θα είναι αυτός που θα πάει να τον δει live, είμαι περίεργος να δω τι σόι κόσμος "ποθεί" να δει τον Phil Collins να τραγουδάει σουσούντιο εν έτει 2005!], ακόμα κι οι Depeche Mode είναι δεινόσαυροι [δεινοσαυράκια, έστω].
Αυτό το κακό που συμβαίνει τελευταία με τους δεινόσαυρους [ΚΑΚΟ, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι να βλέπουν τα είδωλά τους με συμπάθεια] δεν είναι τίποτα πρωτόγνωρο, απλά υπήρχαν νέοι superstar να τους επισκιάσουν. Σήμερα δεν υπάρχουν superstar. Είναι τεράστιο το υλικό που βγαίνει κάθε μέρα -κάθε στιγμή, πιο σωστά- [και ΤΟΣΟ καλό] -ας αφήσω το πόσο εύκολο και ανέξοδο να το αποκτήσεις- που δεν υπάρχουν περιθώρια για superstar. Και είναι ευλογία. Γιατί ποτέ δεν τους άντεχα τους superstar. Με ελάχιστες εξαιρέσεις. [Ο Prince είναι μία].
Υπάρχουν πολλοί όμως άνθρωποι που ζουν απ' τη μουσική βιομηχανία, γύρω απ' αυτή, σχετικοί με αυτή, που επιμένουν να κάνουν εξώφυλλα [και δίσκο του μήνα!] τους δεινόσαυρους, οι οποίοι -δεινόσαυροι- μετράνε εκατομμύρια και ζούνε σαν κροίσοι [σαν κτήνη] και βγάζουν ένα δίσκο-γεγονός για να συνεχίσουν να είναι κτήνη. Sorry, αλλά δεν θα πάρω. Καλοί και χρυσοί οι Rolling Stones, αλλά για όνομα του Θεού, είναι 2005. 40 χρόνια και τόσα εκατομμύρια δίσκους μετά γιατί θα πρέπει να αφορούν ένα σημερινό νέο; Δεν τους αφήνουν να πάνε στα τσακίδια; Εξάλλου, και τίποτα να μην πουλήσουν, πάλι δεν θα το πάρουν είδηση. [Η βιομηχανία θα το πάρει όμως].
Δεν ήθελα να γράψω αυτά, ήθελα να γράψω μόνο για τον Prince. Που τον ακούω παντού τελευταία, τον εντοπίζω στους Outkast, στους Neptunes, μέχρι τους Basement Jaxx, τον Felix Da Housecat και τον θαυμάσιο Coddy Chesnutt, αλλά δεν τον βλέπω σε εξώφυλλα ή σε ολοσέλιδα [έβγαλε δίσκο πέρσι, αλλά είπαμε, ΔΕΝ είναι δεινόσαυρος], τον μελετήσαμε με τον Π. πριν 15 μέρες, τον είδα σε ένα γράμμα-προσευχή του VJ και μου ξαναφούντωσε η λατρεία--------- θα τον λατρεύω πάντα γιατί έγραφε τα πιο sexy τραγούδια, τραγούδαγε για μαθήτριες με αστερίες πακεταρισμένος στα μπολ με το μεσημεριανό τους και είχε την τρελή απορία-φαντασίωση πώς θα ήταν αν ήταν η γκόμενα της γκόμενάς του. Ήταν πάντα μπροστά από οποιονδήποτε άλλο [το controversy ήταν house πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος], αβάντ γκάρντ και νούμερο ένα, όλα μαζί. Από τότε δεν υπήρξε άλλος παρόμοιος.
Με τον Prince μου συμβαίνει κάτι που δεν μου συμβαίνει με κανέναν άλλο καλλιτέχνη: μπορεί να μου αρέσουν πολλές δουλειές τους, αλλά σε όλους μπορώ να ορίσω ένα άλμπουμ σαν αγαπημένο μου. Με τον Prince μου είναι αδύνατο. [Για σήμερα ήταν το Around The World In A Day].
[Οι Rolling Stones ποτέ δεν μου άρεσαν, μόνο σκόρπια κομμάτια τους, κι όσο κι αν προσπάθησα να τους συμπαθήσω όλα αυτά τα χρόνια, απέτυχα. Ίσως γιατί για μένα ήταν πάντα δεινόσαυροι]...

2 σχόλια:

CD είπε...

mazi sou

spyros είπε...

κι εγώ, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω.