Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2005

ολομόναχοι μαζί

Το σκιτσάκι της "Σκύλας Μαύρης' μου θυμίζει αυτό το [υπέροχο] φιλί, στην τελευταία ταινία του Κιμ Κι Ντουκ. ΟΚ, δεν είχε τεχνικές αρετές, μερικά πλάνα ήταν κακοστημένα και το μοντάζ ήταν άκομψο, ωστόσο, το 3-iron ήταν μια ταινία που δεν σου αφήνει περιθώρια να μην αγαπήσεις. Ο περιπλανώμενος νεαρός που βρίσκει καταφύγιο σε άδεια σπίτια και σε αντάλλαγμα τους πλένει τα ρούχα και επισκευάζει τις χαλασμένες συσκευές, ζει μια παθιασμένη σχέση με μια κακοποιημένη γυναίκα που τον ακολουθεί στην παρανομία. Όμορφο story. Ξεκινάει σαν τον Δεκαπενταύγουστο του Γιάνναρη για να καταλήξει σε μια εντυπωσιακή σκηνή, με το νεαρό να μετατρέπεται σε φάντασμα [του εαυτού του;] και μια υπέροχη feel-good αίσθηση που σε ακολουθεί κι έξω απ' το σινεμά.
Μπορεί να μην έχουν δει τόσα πολλά τα μάτια μας [όσα των ταινιοκριτικών] αλλά όχι και άχρηστος ο Ντουκ! [Ελπίζω να μιλάμε για την ίδια ταινία...]

3 σχόλια:

CD είπε...

k emena mou arese polu.genika mou aresei adftos o koreatis..

xryc agripnia είπε...

Και μενα μου αρεσε πολυ...οπως ολες οι ασιατικες που ειδα τα τελευταια χρονια.

vague tourist είπε...

Εγώ αυτό το λέω «μη τέλος».

Blacklisted ο Κορεάτης.