Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2005

o patos [release me]

Κυριακή πρωί, κάπου στα προάστια της πόλης του Μεξικού [αλλά θα μπορούσε να είναι σε οποιαδήποτε πόλη του κόσμου] δύο 14χρονοι φίλοι ετοιμάζονται να περάσουν άλλη μια βαρετή Κυριακή. Μόνοι στο σπίτι, με Playstation, πορνοπεριοδικά, κόκα κόλα και πίτσα. Ο Flama [Φλόγας] και ο Moko [Μύξας] κάνουν ότι κι όλα τα παιδιά της ηλικίας τους: συναρπάζονται με τα βιντεοπαιχνίδια, ακούνε μουσική, πλήττουν μέσα στους τέσσερις τοίχους, έχουν βάσανα για τα οποία δεν φταίνε οι ίδιοι. Οι γονείς του Flama χωρίζουν και προσπαθεί ν’ αποφασίσει ποιον θ’ ακολουθήσει
Την πρωινή ηρεμία τους διαταράσσει η 16χρονη γειτόνισσα, που εισβάλλει στο διαμέρισμά του Flama απαιτώντας να της επιτρέψει να χρησιμοποιήσει το φούρνο του, για να ψήσει ένα κέικ. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο όταν παραγγέλνουν πίτσα και η παραγγελία αργεί 11 δευτερόλεπτα! Για τιμωρία αρνούνται να την πληρώσουν στον πιτσαδόρο, ο οποίος με τη σειρά του αρνείται να φύγει αν δεν πληρωθεί.
Για εφτά ώρες οι τέσσερίς τους [σαν άλλοι Fab Four] μοιράζονται το διαμέρισμα, εξομολογούνται, μαστουρώνουν, γιορτάζουν τα ξεχασμένα γενέθλια της Rita, χαζεύουν με τις ώρες έναν απαίσιο πίνακα με πάπιες, μονομαχούν στο ηλεκτρονικό, κουβεντιάζουν, κάνουν όλα όσα μπορείς να κάνεις όταν δεν έχεις τίποτα να κάνεις.
To Duck Season [Temporata de Patos] είναι γλυκόπικρο. Μάλλον είναι πιο πικρό απ’ ότι γλυκό, εξαρτάται πως θα το δει κανείς. Είναι μια ταινία για τη φιλία και τη μοναχικότητα [ο μαντράχαλος πιτσαδόρος που παρατάει τη δουλειά του για να περάσει μια μερικές ώρες με συντροφιά, ακόμα κι αν η παρέα του είναι πιτσιρίκια], τις αμφιβολίες του έρωτα, τις επιθυμίες, τις πορείες που σε οδηγεί η ζωή: τις ακολουθείς αναγκαστικά κι ας μην τις γουστάρεις. Πας λάθος, γιατί δεν μπορείς να μην πας πουθενά.
Ο σκηνοθέτης Fernando Eimbcke κατάφερε να κάνει ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο, έφτιαξε μια αξιολάτρευτη ταινία, ασπρόμαυρη, χαμηλού προϋπολογισμού, φρέσκια και μοντέρνα. Ό,τι στερείται σε δράση το κερδίζει απ’ τις ατάκες και το ανέκφραστο, υποχθόνιο χιούμορ που σε αναγκάζει να χαμογελάς συνεχώς. Στο τέλος αυτό σου αφήνει, ένα χαμόγελο.
When the lights go off, we can see the stars…
-Patos σημαίνει πάπια. Όχι πάθος. Ούτε πάτος.
-Είχα σκοπό να βάλω τίτλο licking your best friend's ear, αλλά το βάζω υστερόγραφο. Μαζί με τη σκηνή του μαστουρώματος είναι οι πιο απολαυστικές της ταινίας. Πρέπει να τη δεις για να καταλάβεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια: