Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2005

clockworktronica

Οι Bronnt Industries Kapital είναι ένα ντουέτο που έρχεται απ’ το Μπρίστολ, για να συνεχίσει την παράδοση των ατμοσφαιρικών, βαθιά μελαγχολικών κυκλοφοριών που έχουν σημαδέψει τα τελευταία 15 χρόνια «τον ήχο του».
Το ντουέτο αποτελούν ο Guy Battel κι ο Nick Talbot [των εξαιρετικών Gravenhurst, οι οποίοι αυτές τις μέρες κυκλοφορούν το fires in distant buildings], αποκλειστικά υπεύθυνοι για όλα όσα ακούγονται στο Virtue et Industria: παίζουν όλα τα όργανα και δημιουργούν ένα απόκοσμο, μυστηριώδες άλμπουμ, απίστευτης ομορφιάς. Το Virtue et Industria είναι ένας βαθιά συναισθηματικός, κάποιες στιγμές τόσο σκοτεινός και μελαγχολικός δίσκος που γίνεται οδυνηρή εμπειρία, αν είσαι σε κακή διάθεση ειδικά, μπορεί να σε τσακίσει.
Στα περισσότερα τραγούδια κυριαρχεί ένα στοιχειωμένο εκκλησιαστικό όργανο, που το συνοδεύουν αρμόνιο, πιάνο, φτηνά drum kits και ένας μεγάλος αριθμός από samples τα οποία δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αξέχαστη, γεμάτη στιγμές απόγνωσης, θλίψης και μιας μεθυστικής νοσταλγίας. Χρησιμοποιούν ένα παράξενο όργανο [πρόδρομο του Mellotron] που ονομάζεται Lapwing Harmonium, ένα συνδυασμό από μεταλλικούς αυλούς, πλάκες και κούφια δοχεία, κομμάτια γυαλί και βακελίτη για να δημιουργήσουν ήχους που ακούγονται οικείοι, αλλά παράγονται εντελώς πρωτότυπα. Οι ρυθμοί δεν απουσιάζουν, αλλά είναι τόσο χαλαροί που σπάνια αισθάνεσαι το τέμπο να ανεβαίνει. Είναι κι οι μελωδίες που συνοδεύουν τόσο μοναχικές και θλιμμένες που ακόμα κι όταν ακούγονται τα ανατολίτικα κρουστά στο [υπέροχο] Valmara 69, πάλι αυτές είναι που κλέβουν την παράσταση.
Το ίδιο και στο Polaris. To πιάνο και μια φυσαρμόνικα οδηγούν τη μελωδία, ενώ το beat απ’ το drum machine κάνει την ατμόσφαιρα τελετουργική, σαν «παρέλαση θανάτου». Σε μια πολωνική ιστοσελίδα χαρακτήρισαν το άλμπουμ σαν «ambient death metal», αρκετά πετυχημένο αν αφαιρεθεί το «metal». [Ουδεμία σχέση με metal!].
Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να ταξινομήσεις τους ήχους που ακούγονται, ειδικά στο αριστουργηματικό Maggots in The Rice, το οποίο μπλέκει τρεις ξεχωριστές ψαλμωδίες-άριες σε διαφορετικά επίπεδα, σε ένα απόκοσμο αποτέλεσμα που αποτελεί μοναδική εμπειρία. Στιγμές σπάνιας ομορφιάς που δεν ξέρεις πώς να τις χαρακτηρίσεις. Δεν χρειάζεται να τις χαρακτηρίσεις. Απλά βυθίζεσαι στη νωχελική ατμόσφαιρα κι απολαμβάνεις…άφωνος.
Το κλίμα στο φινάλε γίνεται ακόμα πιο μαύρο και χαλαρό, το πιάνο κυριαρχεί πάνω σε πιο ambient ήχους και η βιόλα σχεδόν σε υπνωτίζει. Δεν ξέρω πώς αυτοί οι άνθρωποι καταφέρνουν να εξωτερικεύσουν έτσι τη μελαγχολία τους. Μιλάμε όμως για ένα σπουδαίο δημιούργημα. [Κυκλοφόρησε το Μάιο απ' την Static Caravan σε 1000 μόλις αντίτυπα...]

Δεν υπάρχουν σχόλια: