Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2005

>>...<<

Νύχτα. Με σταματάει κάποιος τύπος στην Αχαρνών. Με λένε…[δεν θυμάμαι], βγήκα να πάρω κάτι να φάμε, πήρα τυρόπιτες, ζαμπονοτυρόπιτες, διάφορα τέλος πάντων. Κι έχω χάσει την αδελφή μου [!].
Good. Κι εγώ τι μπορώ να κάνω;
Μήπως έχεις 50 λεπτά να της τηλεφωνήσω; Έχω κλειδωθεί έξω και δεν μπορώ να μπω. Θα κρυώσουν κι οι τυρόπιτες.
Έψαξα, μόνο είκοσι ευρώ, χαρτονόμισμα. Μήπως θέλεις να της τηλεφωνήσεις απ’ το κινητό μου;
Την πήρε. Το είχε κλειστό. «Μα τι πάω να κάνω ο τρελός, αφού η αδελφή μου είμαι εγώ [!], μήπως θέλεις μία τυρόπιτα»;
Είναι απ’ αυτές τις περιπτώσεις που δεν ξέρεις πώς ν’ αντιδράσεις. Να το βάλεις στα πόδια, ή να τον πάρεις να τον κεράσεις έναν καφέ μπας και συνέλθει;
Χάλασα το χαρτονόμισμα και του έδωσα τα 50 λεπτά που μου ζήτησε.
[Καληνύχτα φίλε μου. Και καλή τύχη…]

Δεν υπάρχουν σχόλια: