Τρίτη, 23 Αυγούστου 2005

wayward hum

Μόλις επέστρεψα από ένα δείπνο με λαγό. Δεν τρώω συνήθως κουνέλι και λαγό, γιατί έχω την εντύπωση ότι τρώω γάτα, αλλά απόψε τον έφαγα και ήταν νοστιμότατος. Και τη γάτα μου την έτρωγα με τόσα νεύρα που της έχω [και τόσες γρατσουνιές!]. Έβαλα ν’ ακούσω το νέο άλμπουμ της Vashti Bunyan [γιατί αυτή την ώρα ξεδιπλώνεται όλη η ομορφιά του] και με έκπληξη διαπιστώνω πως στο εξώφυλλό του φιγουράρει ένας λαγός!
Το νέο άλμπουμ της Bunyan ήρθε με καθυστέρηση 35 χρόνων, αλλά τώρα φαίνεται ήταν η σωστή στιγμή. Τόσα χρόνια πέρασαν απ’ το προηγούμενό της [ιστορικό] Just Another Diamond, τόσα περίπου είχε κι αυτή ν’ ασχοληθεί με τη μουσική. Καλύτερα. Γιατί δεν κάηκε απ’ τη δημοσιότητα και δεν έγινε σαν κάτι άλλες ντίβες συνομήλικές της, που βούτηξαν στη μετριότητα και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ξαναζήσουν τα περασμένα μεγαλεία. Η Vashti Bunyan δεν άλλαξε καθόλου. Μπορεί να σταφίδιασε λίγο η φάτσα της, αλλά η επιστροφή της είναι τόσο εντυπωσιακή όσο της έπρεπε. Και το Lookaftering είναι ένας σπουδαίος δίσκος. Σπουδαίος για όσους μπορούν να τον εκτιμήσουν, κι ευτυχώς το έδαφος έχει προετοιμαστεί μια χαρά με τους νέο-φόλκ [ακουστικούς] «απογόνους» της τα τρία τελευταία χρόνια. Το Lookaftering είναι ένας καθαρόαιμος folk δίσκος. Βαθιά folk, πιο folk δεν γίνεται. Με τη φωνή της να κυριαρχεί πάνω σε λεπτεπίλεπτες, «μουρμουριστές» συνθέσεις, ακουστικές και τόσο απλές που σε συγκλονίζουν. Και με τέτοιες συμμετοχές, που απορείς αν θα ήταν δυνατό να τις μαζέψει άλλος καλλιτέχνης εξαφανισμένος για 30 χρόνια [και με ένα μόνο δίσκο στην καριέρα του], αν δεν τον εκτιμούσαν ΤΟΣΟ πολύ. Την λατρεύουν τη Bunyan και φαίνεται. Γιατί είναι τόσο διακριτική η παρουσία τους και τόσο ομοιογενείς οι συνθέσεις που ούτε καν το παίρνεις είδηση ότι έχουν ανακατευτεί όλοι αυτοί: Devendra Banhart, Adem, Joanna Newsom, Adam Pierce [των Mice Parade], Robert Kirby, Otto Hauser, Kevin Barker [των Espers]. Το Lookaftering [απ’ την άλλη] είναι ένας δίσκος που μπορείς εύκολα να προσπεράσεις, αν δεν του αφιερώσεις τον χρόνο που του χρειάζεται, μπορείς να τον θεωρήσεις βαρετό ή αδιάφορο, είναι τόσο εύθραυστη η φωνή της και τόσο ήπιοι οι τόνοι, που πρέπει να σε υποψιάσει κάποιος για τη σπουδαιότητα του πράγματος για να το προσέξεις. Ένα σιωπηλό αριστούργημα, που όπως όλα τα αριστουργήματα χρειάζεται το χρόνο του.
Απόψε η Bunyan με τρελαίνει. Έγραψα στο cd και το καταπληκτικό ep με τους Animal Collective που κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες και κάνω πάρτι. Μόνος μου. One man party, μπορεί να φταίει κι ο λαγός

Δεν υπάρχουν σχόλια: