Κυριακή, 7 Αυγούστου 2005

that's why i hate weddings [number 1]


Τη Μαρία [ας πούμε ότι τη λένε Μαρία] είχα να τη δω απ’ το 1991. Φίλη φίλης, είχαμε περάσει κάποιες αξέχαστες στιγμές ξεφαντώματος ΚΑΠΟΤΕ [ΠΟΛΥ ΝΕΟΙ και ΠΟΛΥ ΑΜΥΑΛΟΙ], είχαμε μιλήσει μερικές φορές στο τηλέφωνο ενδιάμεσα, μερικά e-mail, τέτοια τυπική σχέση, τίποτα το ιδιαίτερο, όταν με κάλεσε στο γάμο της όμως δεν μπορούσα να μην πάω. Μπορεί με την κοινή φίλη μας τώρα πια να μην είναι φίλες [δεν ήταν καλεσμένη] και να βρισκόμουν σ’ έναν γάμο εντελώς άσχετος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αλλά αποφάσισα να πάω. Έστω στην εκκλησία. Αυτό έκανα. Για να με καλέσει σημαίνει πως με θεωρεί φίλο της, ξέρω ‘γω, ελπίζω να μην με κάλεσε μόνο για το δώρο. Αγόρασα έναν ατμομάγειρα που μαγειρεύει υγιεινά [και άνοστα] και πήγα στην εκκλησία. Δεν πήγα μόνος μου. Πήρα και μια φίλη μου, γιατί πώς στο καλό να πήγαινα μόνος κι έρημος, πού θα στεκόμουν: a stranger and a steam cooker, σαν τίτλος ταινίας του Greenaway ακουγόταν.
Φτάσαμε στην εκκλησία με την ψυχή στο στόμα, αφού φτύσαμε αίμα να βρούμε χώρο να παρκάρουμε το αυτοκίνητο [τέσσερα τετράγωνα μακριά], την ώρα ακριβώς που έφτανε και ο γαμπρός, μάλλον κι αυτός με αρκετή ώρα καθυστέρηση. Ήταν ήδη 7.25 και ο γάμος ήταν για τις 7. Ζέστη, μουσκίδι απ’τον ιδρώτα, με τον ατμομάγειρα παραμάσχαλα, κι ένα σωρό κόσμο εντελώς άγνωστο. Μα ΕΝΤΕΛΩΣ.
Ο γαμπρός γύρω στα 45, μπορεί και πιο μεγάλος, κοντόχοντρος, με καράφλα και μακρύ μαλλί, σαν τον Ron Jeremy, έσπαγα το κεφάλι μου για να βρω τι μου θυμίζει και όταν συνειδητοποίησα σαν ποιόν ήταν [φτυστός] άρχισα να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Είπαμε, μπορεί να είχα να δω τη Μαρία απ’ το 1991, να είναι τώρα πια 35 χρονών, αλλά μου φαινόταν αδύνατο να ξέπεσε τόσο και να παντρεύεται ένα κακέκτυπο του αμερικάνου πορνοστάρ [που είναι μια πιο άσχημη έκδοση του Danny De Vito, για όσους δεν ξέρουν τι εστί Ron Jeremy-με πιο μεγάλο πουλί, αν και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα]. Η Μαρία κι ο Ron Jeremy. Μου φαινόταν σαν ανέκδοτο.
Στο μεταξύ ο κόσμος όλο και πλήθαινε, ο cameraman τραβούσε σκηνές απ’ την αναμονή της νύφης, τον γαμπρό, το άσχημο σόι του [τίγκα στην καδένα], εμάς! Κάποια στιγμή είδα κάποιον που του έδιναν ένα δώρο και πήγα κι εγώ και του έδωσα το δικό μας ατμομάγειρα, να ξεφορτώσω τουλάχιστον, μπας και χαλαρώσουμε λίγο, γιατί είχε ήδη πιαστεί το χέρι μου. Κι είχα ΠΟΛΥ κουραστεί. Πιο πολύ που δεν έβλεπα ούτε μια ωραία φάτσα γύρω μου, μα τι σκατόσογα ήταν αυτά, τι κακομούτσουνοι φίλοι, τι κακοντυμένες [άσχημες] φίλες με λαμέ και χρυσά-ασημί, σαν βιντεοκασέτα των 80s, μόνο η Ισμήνη Καλέση έλειπε.
Η ώρα ήταν 8 παρά 10. Για ένα γάμο που υποτίθεται ότι ξεκίναγε στις 7 ήταν ΠΟΛΥ αργά, αλλά σκεφτόμουν καλοκαίρι είναι, ζέστη κάνει, πολλά τα φώτα, περιμένουν να δροσίσει λίγο πριν σκάσει η νύφη γιατί δεν είναι σωστό να της λιώσει το μακιγιάζ και να γελάει ο κόσμος [εμείς]. Στην εκκλησία το ερκοντίσιον[!] ήταν στο φουλ, έτσι μπήκαμε μέσα, βρήκαμε ένα άδειο στασίδι στη γαλαρία και καθίσαμε, ας υπέφερε μόνο ο γαμπρός και το σόι του, εμείς τι φταίγαμε να πληρώνουμε την καθυστέρηση; Η αλήθεια είναι ότι έφαγε ένα ελαφρύ βρισίδι η Μαρία και καταράστηκα [ελαφρά] την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισα να τρέχω σε γάμους αγνώστων, εγώ, που μισώ όλες τις τελετές και τα μυστήρια, αλλά ας όψονται κάτι αξέχαστα πάρτι στις ερημιές και κάτι κακές πράξεις που σε δένουν «μυστικιστικά» για πάντα. Δεν είναι του παρόντος. Επίσης, δεν γράφονται αυτά τα πράγματα. Την βρίζαμε ελαφρά -γιατί μέσα στην εκκλησία οφείλεις να κρατιέσαι- όταν καταλάβαμε απ’ την χλαπαταγή ότι είχε αποφασίσει επιτέλους να φανεί, ώρα 8 και 10. Ακριβώς.
Τρέξαμε κι εμείς έξω μαζί με τον όχλο να δούμε τη Μαρία νύφη, μια νύφη που φτάνει στην εκκλησία είναι ένα γεγονός όσο να’ ναι, ΕΙΔΙΚΑ όταν αυτή η νύφη είναι το μόνο άτομο που γνωρίζεις σε έναν ολόκληρο γάμο. Και μάλιστα σε γάμο με ΤΕΤΟΙΟΝ κόσμο!
Φευ! Φευ! Και ξαναφευ! Η Μαρία έμπασε! Κι όχι ένα, αλλά τρία τουλάχιστον μεγέθη. Στο ύψος ΣΙΓΟΥΡΑ! Στο πλάτος άπλωσε. Μπορεί να πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια, αλλά είναι δυνατό να μεταμορφώθηκε έτσι; Ήταν τόσο μεγάλο το σοκ που το «αμάν» το φώναζα, δεν το ψιθύριζα, η φίλη μου δίπλα μου νόμιζε ότι με ενθουσίασε η εμφάνιση της Μαρίας [και η εντυπωσιακή ομολογουμένως προσέλευσή της με…νταλίκα –χωρίς την καρότσα, ευτυχώς!]. Περίμενα μέχρι να πλησιάσει μέχρι τον αναψοκοκκινισμένο, μουσκεμένο Jeremy για να βεβαιωθώ γι αυτό που φοβόμουν: Αυτή ΔΕΝ ήταν η Μαρία! Ούτε αυτός ο γάμος που με είχαν καλέσει. Ξαναβρεθήκαμε πάλι δίπλα στην κάμερα, πρώτο πλάνο, λίγο πριν ο γαμπρός με λιγδιασμένα χείλια ρουφήξει την άγνωστη, παχύδερμη νύφη. Ταιριαστό ζευγάρι, ομολογουμένως. Εμείς όμως, τι δουλειά είχαμε εκεί;
Αγιούτα αδέλφια, μας έπιασαν.
Την άρπαξα και την τράβηξα μέσα στην εκκλησία και μετά βγήκαμε τρέχοντας απ’ την πλαϊνή πόρτα.
Στο αυτοκίνητο ρίξαμε το γέλιο της αρκούδας. Είχαμε πάει σε άλλη εκκλησία!
Δεν ήταν γραφτό να πάω στο γάμο της Μαρίας. Πήγα όμως στο γάμο δυο αγνώστων, που δεν πρόλαβα να μάθω ούτε τα ονόματά τους.
Αυτοί οι άγνωστοι θα σπάνε το κεφάλι τους τώρα να ανακαλύψουν ποιοι είναι αυτοί οι ακάλεστοι που τους έκαναν δώρο τον ατμομάγειρα και είναι [σίγουρα] σε όλες σχεδόν τις σκηνές στο βίντεο μέχρι την ώρα που φτάνει η νύφη.
Ελπίζω τουλάχιστον να μας έκοψαν στο μοντάζ!
Μετά τις φήμες για τον Antony, να τώρα φήμες και για τον Vincent Gallo, έρχεται λέει στην Αθήνα το χειμώνα. Αμήν. Αμήν. Αμήν. Φέρτε και τον Devendra και θα το εκπληρώσω το τάμα! Αρκεί να είναι αλήθεια!

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

malaka exeis kapsei flantza.sygkentrosou...

m.hulot είπε...

πώς τις καις τις φλάντζες;
[άρχισα να συγκεντρώνομαι. πες μου μόνο πότε να σταματήσω...]

Ανώνυμος είπε...

arxise na grafeis kana review sto tranz:P ego eimoun kai prin alla den pire to nick xoxoxo