Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2005

goodbye...

Του ήλιου σβήστηκε το φως εχάθη το φεγγάρι
και πάει το παλικάρι καημός και πόθος μου κρυφός

Έτσι θα τη θυμάμαι τη Βίκυ Μοσχολιού, στο καλύτερο τραγούδι που είχε πει, στο παράθυρο του σπιτιού της Τρούμπας την ώρα που ξημερώνει, στη Λόλα, με την σπουδαία μουσική του Ξαρχάκου. Νομίζω ήταν κι η πρώτη της εμφάνιση. Επίσης, θα μου θυμίζει [για πάντα] ένα φίλο μου στο στρατό που ήταν η αγαπημένη του τραγουδίστρια [μέχρι ψύχωσης], τόσο, που στο τέλος πίστευε ότι ήταν η Μοσχολιού.

Δεν υπάρχουν σχόλια: