Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2005

cathy come home

Πώς ξορκίζεις την μελαγχολία; Με απελπισία. Λειτουργεί ομοιοπαθητικά και σου φτιάχνει το κέφι. Ή σε κάνει ακόμα πιο λιώμα. Από σένα εξαρτάται. Και την παρέα. Κυρίως την παρέα.
Χθες ήταν μια περίεργη μέρα. Λίγο η κατάθλιψη πριν τη γιορτή [δεν τις μπορώ τις γιορτές, γενικά, μου σπάνε τα νεύρα], πιο πολύ η τραγική είδηση που μετέδιδαν τα κανάλια για την συντριβή του αεροπλάνου με 121 νεκρούς, διαλέξαμε μια ταινία να δούμε το απόγευμα για να ξεχαστούμε. Δεν υπήρχαν πολλές επιλογές, εδώ δεν υπάρχει βιντεοκλάμπ, αποφασίσαμε [αναγκαστικά] να ξεχαστούμε με Ken Loach! Το Cathy Come Home είχα προσπαθήσει να το δω αρκετές φορές αλλά δεν έβρισκα ποτέ την κατάλληλη διάθεση. Ούτε χθες ήμουν στην κατάλληλη διάθεση, αλλά πόσο χειρότερα μπορούσε να με κάνει μια ταινία; Εδώ μιλάμε για τραγωδία με 121 νεκρούς, ο Ken Loach θα με έριχνε;
Το 1966 σκηνοθέτησε για την αγγλική τηλεόραση [και σε παραγωγή του BBC] μια τηλεταινία, που εκτός απ’ το ότι είναι η πιο περιβόητη όλων των εποχών στην Αγγλία [το Νοέμβριο του 1966 και στην επανάληψή της τον Ιανουάριο του 1967 την παρακολούθησε το ¼ του πληθυσμού στην κάθε προβολή!], δημιούργησε και μέγα θέμα στο κοινοβούλιο και ανάγκασε την τότε κυβέρνηση να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση ενός τεράστιου κοινωνικού προβλήματος: της έλλειψης στοιχειώδους στέγασης, ακόμα και ολόκληρων οικογενειών. Η ταινία που ξεκινάει σαν love story παρουσιάζει τη σχέση του Reg και της Cathy, τον γάμο τους και την προσπάθειά τους να φτιάξουν οικογένεια. Αγαπιούνται, αλλά όλα είναι εναντίον τους. Love is not enough. Ο μισθός του Reg ελάχιστος, τα ενοίκια πανάκριβα, αναγκάζονται να μετακομίσουν απ’ το συμπαθητικό διαμέρισμα που είχαν νοικιάσει στο σπίτι των γονέων του Reg [ένα υπνοδωμάτιο κι ένα καθιστικό για 7 άτομα –η σκηνή που στέλνουν τον παππού στο ίδρυμα για να εξοικονομήσουν χώρο είναι απ’ τις πιο σπαρακτικές τις ταινίας] τα λεφτά δεν τους φτάνουν ούτε για να φάνε. Το μόνο που τους δίνει κουράγιο είναι η αγάπη τους και η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Κάνουν και τρίτο παιδί, αλλά αναγκάζονται να φύγουν κι απ’ το σπίτι των γονέων του, γιατί η κατάσταση γίνεται ανυπόφορη. Η πρόνοια απειλεί να τους πάρει τα παιδιά αν δεν φροντίσουν να βρουν καλύτερο σπίτι, μετακομίζουν σε τροχόσπιτο, αλλά πάλι το κράτος τους κυνηγάει και αρχίζει ένας απελπιστικός αγώνας για να στεγάσουν τα παιδιά τους, σε μέρος που να μην κινδυνεύουν να τους τα αρπάξει η πρόνοια. Αναγκάζονται να ζήσουν χωριστά, η Cathy σαν έσχατη λύση καταφεύγει στα δωμάτια για κακοποιημένες ή ανύπαντρες μητέρες όπου απαγορεύονται άντρες, η απελπιστική κατάστασή τους καταφέρνει να τους δηλητηριάσει ακόμα και τη σχέση, απομακρύνονται, στο τέλος την πετάνε κι από κει στο δρόμο. Η πρόνοια της παίρνει τελικά τα παιδιά. Νοιώθεις σα να παρακολουθείς τις πονεμένες ιστορίες που διηγούνται τα «φρικιά» στις εκπομπές της Πάνια, μόνο που εδώ δεν μιλάμε για καθυστερημένους και κλοσάρ ανεγκέφαλους, αλλά για δυο νέους ανθρώπους που περιθωριοποιεί το ίδιο το κράτος. Ακόμα χειρότερα. Αν σκεφτείς ότι μετά από 40 χρόνια η κατάσταση είναι ίδια και χειρότερη για ένα ζευγάρι που δεν έχει μόνιμη δουλειά, η αγανάκτηση χτυπάει κόκκινο. Πίστευα ότι η πιο σπαρακτική ταινία του Loach ήταν το Ladybird, Ladybird. To Cathy Come Home είναι το ίδιο συγκλονιστικό, γυρισμένο σαν ντοκιμαντέρ, με την κάμερα στους δρόμους, με μια Carol White εξαιρετική και τον Ray Brooks στο ρόλο του Reg. DVD του bfi [British Film Institute] σε πολύ μέτρια κόπια, αλλά η ταινία είναι σπουδαία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: