Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2005

επιτέλους!

To νέο άλμπουμ των Boards Of Canada λέγεται τελικά The Campfire Headphase και μετά από τόση αναμονή [και περιπέτειες-οι οποίες δεν δημοσιοποιούνται] το έχω τελικά μέσα στο CD player. Αλλά δεν ξέρω πώς να αισθανθώ, κάθομαι μπερδεμένος και το αφουγκράζομαι σα χαζός. Το έβαλα να το ακούσω με τόση λαχτάρα που απορώ με τον εαυτό μου, οι Boards Of Canada μου αρέσουν, αλλά δεν είναι και το αγαπημένο μου συγκρότημα! Λοιπόν, τα κομμάτια 1-7 είναι επιεικώς βαρετά, δηλαδή μια απ’ τα ίδια -no bad, though] αλλά απ’ το 8 κομμάτι και μετά το άλμπουμ απογειώνεται. Πιο πολλά απ’ τα μισά κομμάτια αξίζουν, άρα είναι καλό. Κι αν το ξανακούσω, μπορεί να είναι και ΠΟΛΥ καλό. Το τελευταίο κομμάτι [που λέγεται farewell fire] είναι 19λεπτά γνήσιας ορχηστρικής παράνοιας και μου έβγαλε την πίστη. Ξεκινάει με ένα πνευστό που ακούγεται σαν digeridoo [ή σαν μπουρού πλοίου] κι εξελίσσεται σε ψηφιακά ξυσίματα, σφυρίγματα, κάτι απροσδιόριστους θορύβους σα να ακούς εξωγήινους που παίζουν ψυχεδέλεια [κάπως έτσι]. Αν το βάλεις να χτυπάει αντί για συναγερμό το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να σε κλέψουν. Φυσικά όλα αυτά δεν τα γράφω για κακό, για καλό τα γράφω, να δεις που κάποια μέρα θα τον θεωρούν όλοι σαν τον καλύτερο δίσκο των Boards Of Canada…
Υ.Γ. Τώρα που το ξανακούω είναι ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα άλμπουμ, καλά, τα παίρνω πίσω αυτά περί βαρετών, μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο των Boards Of Canada, στις 17 [10ου] που θα βγει κανονικά θα πάω να τον αγοράσω!

Δεν υπάρχουν σχόλια: