Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2005

καταραμένο αλκοτέστ


Στον κόσμο σου δε μ’ έφερες εσύ.
Κύτταρο άστοργο με έδιωξε απ’ το δικό του
κόσμο γιατί ήτανε πολύτεκνο.
[Άσχετο, αλλά μου αρέσει].

Χθες το βράδυ μερακλώναμε με Clap Your Hands And Say Yeah! και άκουγα με ενδιαφέρον [απ’ το φίλο μου που οδηγούσε] τα κατορθώματα κάποιου ανόητου γείτονά του, που για να αποδείξει σε δύσπιστο φίλο του ότι τα μαρούλια που καλλιεργεί ΔΕΝ είναι επικίνδυνα [τα είχε ραντίσει το βράδυ και το πρωί τα μάζευε να τα πάει στη λαϊκή!], έφαγε επιτόπου δυο φύλλα και μετά τον πήγαν σηκωτό στο νοσοκομείο!
Επέζησε. Αλλά το βιολί του. Επιμένει ότι δεν φταίει το ακίνδυνο «φάρμακο»-δηλητήριο.
Εκεί που λέγαμε καλά να πάθει [για την ακρίβεια αναρωτιόμασταν πόσο καιρό θα ζήσει ακόμα, όλοι οι συνάδελφοί του έχουν πεθάνει], μας σταμάτησαν για αλκοτέστ. Ο φίλος μου είχε πιει τόσο που μας άρπαξαν και μας πήγαν στο σταθμό της τροχαίας, ήπιε νερό μέχρι να σκάσει, αλλά ούτε σε μια ώρα δεν ήταν σε θέση να οδηγήσει.
Δηλαδή σε θέση ήταν, αλλά το αλκοτέστ εξακολουθούσε να παίρνει τα βουνά. Πόσο ακριβώς είχε πιει άγνωστο, εγώ τον είχε δει να πίνει τρεις τεκίλες, αλλά δεν θυμόταν ούτε τον αριθμό του αυτοκινήτου του.
Μας κράτησαν κι άλλη μια ώρα. Στον σταθμό υπήρχαν καμιά δεκαριά άτομα, ομοιοπαθείς, που περίμεναν στην ουρά στον ψύκτη και κόντευαν να σκάσουν απ’ το νερό. Ο φίλος μου διηγήθηκε την ίδια ιστορία στον διοικητή, θυμήθηκε κι άλλη μία για μια γειτόνισσα που είχε θερμοκήπιο: ράντισε με κλειστά παράθυρα και έμεινε δέκα μέρες σε κώμα. Όλοι συμφώνησαν ότι οι αγρότες-παραγωγοί είναι δολοφόνοι και καλά να πάθουν που πεθαίνουν από καρκίνο σαν τις μύγες. Απορούσα πού τις θυμόταν τις ιστορίες για τους γείτονες, δεν θυμόταν τον αριθμό του αυτοκινήτου, ούτε καν το τηλέφωνο του σπιτιού του!
Ούτε στην τρίτη προσπάθεια κατέβηκε στο όριο, κρίμα τόσο νερό, έτσι τηλεφωνήσαμε τα χαράματα να έρθουν να μας πάρουν, ενώ είναι απίστευτα τα περιστατικά που θυμήθηκε στο μεταξύ και διηγήθηκε σε ξένο κόσμο. Μέχρι και για μια γκόμενα που γνώρισε όταν ήταν φαντάρος! [Ευτυχώς δεν ράντιζε και δεν είχε περιβόλι].
Ο ξένος κόσμος, ζαλισμένος απ’ το πολύ χλώριο, τον άκουγε με μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν ήρθε η γυναίκα του να μας πάρει δεν ξεκόλλαγε απ’ τους κολλητούς του, τρομάξαμε να τον βάλουμε στο αυτοκίνητο.
Στο δρόμο για το σπίτι συγκινήθηκε κι αναπολούσε [με αναφιλητά] τις καλές, παλιές μέρες που έπινες τον σκασμό «και έμπαινες άφοβα στο αμάξι να οδηγήσεις, χωρίς να σε τρέχουν στα τμήματα και να σου παίρνουν το αυτοκίνητο».
Για να τον παρηγορήσει η γυναίκα του τού είπε ότι είναι τυχερός που τη γλίτωσε μετά από τόσο νερό. Αν πιεις πάνω από δυο λίτρα μαζεμένα υπάρχει πιθανότητα να πάθεις πνευμονικό οίδημα!~

[Sorry matey, αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ…]

Δεν υπάρχουν σχόλια: