Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2005

blazing...

Hand on your heart, το σαχλό τραγουδάκι της Kylie μεταμορφωμένο απ’ τον Jose Gonzales, αγνώριστο, [καμία συγκλονιστική αλλαγή, τίποτα το σπουδαίο, απλά συμπαθητικές στιγμές ποπ ιστορίας, -ή αλλιώς: πώς ένα κακό κομμάτι γίνεται υποφερτό, απογυμνωμένο απ’ τα beat- μια κιθάρα είναι αρκετή να μεγεθύνει τη δυναμική του, αν διαθέτει έστω κι ελάχιστη…]. Δεν μου αρέσει ούτε έτσι, το ξενέρωτο παραμένει, αλλά τουλάχιστον του διαθέτεις τρία λεπτά χωρίς να βαρυγκωμήσεις, η Kylie δεν αντέχεται βρε φίλε μου, να’ ναι καλά η κοπέλα αλλά δυο [υποφερτά] τραγούδια σε 18 χρόνια καριέρας δεν είναι και για να καυχιέται, ευτυχώς που το όψιμο nanana έσωσε την τιμή της και δεν θα περάσει στην ιστορία σαν «το μικροσκοπικό, σιτεμένο κορίτσι που διαφήμισε εσώρουχα, ενώ πριν το είχε πνίξει ο Nick Cave σε μια λίμνη»…
Δύο ταξίδια-αστραπή, λίγος Ιερώνυμος Μπος, αρκετή Φρίντα Κάλο και πολύς ήλιος, μπήκε περίεργα αυτός ο Αύγουστος. Το μόνο βιβλίο που πρόλαβα να πάρω μαζί μου ήταν η συλλογή με τα κείμενα της Μαλβίνας [Σαββατογεννημένη, 01 Κείμενα, εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος] που διάβασα και ξαναδιάβασα [και ξαναδιάβασα, καταβροχθίζονται και το βιβλίο τελειώνει χωρίς να το πάρεις είδηση], συγκλονιστικά κείμενα, ο χρόνος τους έδωσε μια μεγαλοπρέπεια που δεν μπορούσα να διακρίνω όταν δημοσιεύονταν στο (Symbol), ειδικά τα τελευταία που προσπαθεί να ξορκίσει την αρρώστια και το θάνατο, σε διαλύουν. «Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε, κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και προπαντός, κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε». Με αυτό το απόσπασμα του Χειμωνά ξεκινάει το βιβλίο. Και κλείνει ανατριχιαστικά: «Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τόσο καλά. Πως μπορώ τα πάντα. Ό, τι πεθύμησα. Από την αρχή. Έτοιμη. Χορτασμένη. Πλακατζού. Αγαπημένη. Ήσυχη. Δικιά μου. Επιτέλους. Καλή βδομάδα».

Δεν υπάρχουν σχόλια: