Τρίτη, 26 Ιουλίου 2005

vvv


Πρώτα έμαθα τον Alan Vega και μετά τους Suicide, για την ακρίβεια τον έμαθα από αυτό εδώ το single-άκι που είχα αγοράσει επειδή μου άρεσε το American Dreamer που είχε στην πίσω πλευρά, κι όχι για το Video Babe. Θα πρέπει να ήταν και το πρώτο που αγόρασα, δεν θυμάμαι πραγματικά ποιο ήταν το πρώτο μου δισκάκι, έτσι κι αλλιώς, απ’ το δημοτικό όλα μου τα λεφτά σε δίσκους τα επένδυα, το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι την ίδια μέρα είχα αγοράσει κι ένα δισκάκι του Neil Young+The Shocking Pinks με δυο ροκαμπίλι διασκευές και ροζ εξώφυλλο [τίτλο δεν θυμάμαι!]. [Τι σου κάνει αυτή η ζέστη…]
Ο Alan Vega επιμένει να βγάζει δίσκους, θα μου πεις εδώ επιμένουν οι Scorpions, ο Alan Vega να μην βγάζει; Αυτό το έγραψα για να κάνει αντίθεση αλλά τον αδικεί τον Alan Vega, γιατί όχι απλά επιμένει να βγάζει δίσκους, αλλά βγάζει ΚΑΛΟΥΣ δίσκους, ουδεμία σχέση με τους Scorpions, λάθος σύγκριση. Η νέα συνεργασία του με τους Pan[a]sonic -πώς στο καλό τους λένε, το έχουν το a ή δεν το έχουν τελικά;- τον βρίσκει σε μεγάλες φόρμες, ένας παρανοϊκός crooner που δίνει ρέστα στο Resurrection River, το νέο άλμπουμ τους που φαίνεται να είναι και το καλύτερό τους. Υπογράφουν σαν VVV, τρία V, Vainio [Mika], Vaisanen [Ilpo] και Vega [Alan], μόνο τα ονόματα αρκούν για να εγγυηθούν έναν απ’ τους πιο συναρπαστικούς δίσκους της χρονιάς. «The sound here is really urban, washed out brittle and muffled, like being inside a large empty office at night, except you’re in there with Alan Vega, who croons his paranoid heart out. Some of these songs are genuine pop songs, others are carefully constructed paranoiac rants and some are just rambling stealth attacks». Αυτά λέει το δελτίο της Warp που το διαφημίζει, κι είναι αλήθεια…

Δεν υπάρχουν σχόλια: