Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2005

unagi unagi unagi


To unagi είναι μια πολύ δημοφιλής γιαπωνέζικη λιχουδιά, ένα είδος χελιού που τρώγεται μαγειρεμένο με έναν περίεργο τρόπο [πρώτα ψητό στα κάρβουνα, έπειτα στον ατμό να φύγουν τα λίπη και στη συνέχεια, αφού το βουτήξουν σε μια γλυκιά σάλτσα, ψητό πάλι στα κάρβουνα]. Οι γιαπωνέζοι το τρώνε παραδοσιακά κατά τη διάρκεια των πιο ζεστών ημερών του καλοκαιριού, γύρω στα τέλη του Ιουλίου, ενώ πιστεύουν ότι τους δίνει τη δύναμη και την αντοχή που χρειάζονται για το υπόλοιπο της χρονιάς. Έχει πάντως μια γεύση σαν πατέ που δεν την ανέχονται οι περισσότεροι μη γιαπωνέζοι…
Unagi λέγεται κι ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου «καλοκαιρινά» άλμπουμ των τελευταίων χρόνων, ένα jazzy-hop διαμαντάκι που αν είχε κυκλοφορήσει σε μεγαλύτερη εταιρία, σήμερα θα είχε μια θέση δίπλα στα άλμπουμ του rjd2 και του dj shadow, είναι τόσο καλό. Δύσκολα θα μπορούσες να το ταξινομήσεις σε κατηγορία, ας πούμε ότι είναι instrumental hip hop, με την ευρεία έννοια, αυτό ακριβώς «το λίγο απ’ όλα» που περιέχει είναι που το κάνει τόσο γοητευτικό και ενδιαφέρον. Λίγη space jazz, λίγη soul, λίγη 80s love μπαλάντα [το the one δεν θυμίζει απλώς το I feel love του LL Cool J, είναι σαν να το έχει δανειστεί], περισσότερο abstract hip hop, είναι τα πιο απολαυστικά 30 [συνεχόμενα] λεπτά σε άλμπουμ του είδους που έχω ακούσει μετά το the private press…
30 λεπτά και 17 κομμάτια, φτιαγμένα με ένα φορητό sampler, ένα «παλαιολιθικό» drum machine, κι ένα τετρακάναλο με κασέτα! Η αποθέωση του lo-fi, κι ας μην γίνεται αντιληπτό, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι μέχρι και κοσμοπολίτικη! Μπορεί να μην είναι τίποτα το πρωτοφανές, αντιθέτως, ο ήχος είναι χιλιοακουσμένος και έχει και το μειονέκτημα της loungy ατμόσφαιρας που με απωθεί γιατί μου θυμίζει κότερα, αλλά είναι τόσο συμπαθητικό που το παραβλέπω. Τα κομμάτια είναι σύντομα αλλά χορταστικά, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει, ακόμα και τα ιντερλούδια ακούγονται σαν ολοκληρωμένα κομμάτια, νομίζεις ότι παίζει για ώρες, ίσως γιατί κάθε φορά που το βάζω πατάω και το replay προκαταβολικά. Κάποια κομμάτια θυμίζουν μουσικά θέματα από σίριαλ περασμένων δεκαετιών, δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιά ακριβώς, αλλά απ' την πρώτη φορά ακούγονταν οικεία. Κυκλοφόρησε τέτοια εποχή το 2003, το άκουγα και το περσινό καλοκαίρι, το ακούω και φέτος, για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου θυμίζει καλοκαίρι και δεν ευθύνονται οι παραδόσεις των γιαπωνέζων γι αυτό, μόλις προχτές ανακάλυψα τι σημαίνει unagi…
Επίσης, δεν ξέρω πως θα ακούγεται το Unagi του Unagi τρώγοντας unagi…
Αυτό στο εξώφυλλο που μοιάζει με εξωγήινο καλαμάρι σίγουρα δεν έχει σχέση με χέλι…

Δεν υπάρχουν σχόλια: