Σάββατο, 9 Ιουλίου 2005

time to get serious


O Wim Delvoye είναι ένας ιδιοφυής Βέλγος καλλιτέχνης, τόσο ιδιοφυής που δημιούργησε μια κουραδομηχανή και την περιφέρει από μουσείο σε μουσείο ανά τον κόσμο, για να δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι το σημαντικό του δημιούργημα. Διότι είναι πολύ σημαντικό δημιούργημα η κουραδομηχανή του, το αποδεικνύει και αξία της κάθε κουράδας που ανέρχεται στο ευτελές ποσό των 1000 ευρώ, 1000 ευρώ για μια κουράδα όσο να’ ναι είναι μια λογική τιμή, όταν μάλιστα πρόκειται για τις συγκεκριμένες της Cloaca. Cloaca έχει βαφτίσει την κουραδομηχανή για να μπορεί να βάλει και λογότυπο πάνω στις σακούλες που τις πακετάρει -τόσα λεφτά δίνουν οι φιλότεχνοι να τις αποκτήσουν, είναι δυνατόν να τις παίρνουν χωρίς μια φίρμα για πιστοποίηση; Μέσα στη σακούλα η βρώμα είναι λιγότερη, μπορείς να την εκθέσεις άνετα στο σαλόνι του σπιτιού σου, αν θέλεις την κάνεις και δώρο, το ζήτημα είναι αν υπάρχει κανείς που να μπορεί να εκτιμήσει τέτοιο πολύτιμο δώρο. Αν έδωσες 1000 ευρώ για να αγοράσεις μια κουράδα πρέπει να είσαι εντελώς βλάκας. Αν την κάνεις και δώρο, τότε μιλάμε για ειδική περίπτωση μαλάκα, και βλάκας και μαλάκας, καλά να πάθεις.
Το cloaca maxima ήταν το σύστημα αποχέτευσης στην αρχαία Ρώμη [χωρίς να παίρνω και όρκο], το Cloaca του Delvoye είναι μια εγκατάσταση σε μέγεθος δωματίου με έξι γυάλινα δοχεία συνδεδεμένα μεταξύ τους με καλώδια, σωλήνες και αντλίες, ένα μηχάνημα δηλαδή το οποίο δυο φορές τη μέρα το «ταΐζει» τροφή. Συνήθως τα γεύματα που ταΐζει την Cloaca τα ετοιμάζουν διάσημοι σεφ, δηλαδή η Cloaka τρώει καλά για να παράγει τις κουράδες της, όχι σκουπίδια και σαβούρες, ίσως γι αυτό να κοστίζουν και τόσο ακριβά, είναι λογικό με τόσο πολύτιμες πρώτες ύλες. Τα συστατικά ρίχνονται σε ένα τεράστιο μπλέντερ, αλέθονται και αναμιγνύονται με νερό, πριν περάσουν με τη σειρά απ’ τα 6 γυάλινα δοχεία όπου υπόκεινται στην ίδια κατεργασία με του φαγητού στο ανθρώπινο στομάχι. Βομβαρδίζονται με οξέα και ένζυμα που διασπούν τα συστατικά, περνούν από φίλτρα και καταλήγουν σε μια ωραία καλοσχηματισμένη κουράδα, η οποία πακετάρεται, υπογράφεται και πωλείται σε φιλότεχνους. Νομίζω ότι κανείς μη φιλότεχνος δεν μπορεί να εκτιμήσει έτσι μια κουράδα-έργο καλλιτέχνη, πρέπει να την αγαπάς πολύ την τέχνη. Ή το σκατό.
«Παράλογο»; λέει ο καλλιτέχνης, «φαντάσου κάποιον πλούσιο που παίζει γκολφ. Ξοδεύει ένα μεγάλο ποσό χρημάτων και χρόνου απλά για έναν σκοπό: για να βάλει μια μικρή μπάλα σε μια τρύπα. Αυτό δεν είναι παράλογο;». Ο καθένας μπορεί να το δει όπως θέλει, πάντως δεν είναι και λίγο να σκαρφιστείς ένα μηχάνημα που παράγει σκατό, σε χρίζει καλλιτέχνη και σε κάνει και πλούσιο. Δεν αστειευόμουν όταν έγραφα στην αρχή ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ιδιοφυής…
Αν σε ενδιαφέρει να μάθεις περισσότερα για τη μοναδική επινόηση, ή να επενδύσεις σε κουράδες [ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει], πάτησε εδώ, κι άσε τους άλλους να πολεμάνε να γίνουν πλούσιοι με το joker…

Δεν υπάρχουν σχόλια: