Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2005

a retrospective


Η έκθεση με τα έργα του Λουκά Σαμαρά στην Εθνική Πινακοθήκη αξίζει πραγματικά, κι όχι μόνο γιατί είναι η πρώτη φορά που συγκεντρώνονται σε ευρωπαϊκό έδαφος τόσα έργα απ’ όλες τις δημιουργικές περιόδους του. Ο αριθμός των έργων που φιλοξενούνται είναι εντυπωσιακός, ο ίδιο και η ποικιλία τους, δημιουργίες τεσσάρων δεκαετιών που ακόμα κι αν ο Σαμαράς σου είναι παντελώς άγνωστος, ακόμα και αντιπαθής, σε απορροφούν τόσο πολύ, που περνάει η ώρα χωρίς να το πάρεις είδηση [ενώ αγνοείς και τη συμπύκνωσή τους σε ελάχιστο χώρο και το στενάχωρο της Πινακοθήκης –πολύ πήχτρα, σε πιάνει κλειστοφοβία!].
Ο Σαμαράς είναι μεγάλος καλλιτέχνης, μπορεί να μην συμφωνείς με την αισθητική του, να βρίσκεις πολύ φορτωμένα μερικά έργα του [ακόμα και κακόγουστα], σίγουρα όμως δεν είναι απ’ αυτούς που θα σ’ αφήσει αδιάφορο. Εκεί που νομίζεις ότι επαναλαμβάνεται κάνει κάτι που σε ξαφνιάζει: είτε γλυπτό [κατασκευή], είτε πίνακα, είτε επεμβάσεις πάνω στην φωτογραφία, είτε τα θαυμάσια σκίτσα με στίγματα μελάνης απ’ τη δεκαετία του 80, τα οποία αρκεί να θαυμάσεις κοιτάζοντάς τα, δεν χρειάζεται καν να διαβάζεις τις επεξηγήσεις, γιατί σχεδόν όλα είναι άτιτλα! -[Εκτός απ’ τον εαυτό του και τις Polaroid ο Σαμαράς λατρεύει και τα untitled…].
Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις απ’ την έκθεση και να πιστεύεις ότι σπατάλησες το χρόνο σου. Επίσης, δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναδείς τόσα έργα του μαζεμένα, γι’ αυτό τρέξε όσο προλαβαίνεις, δεν θα δοθεί άλλη παράταση. [Μέχρι τις 31 του μήνα, μόνο πρωινά]…

Δεν υπάρχουν σχόλια: