Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2005

oneida


Ακούω το νέο άλμπουμ των Oneida, υπνωτικές μελωδίες που βουτούν βαθιά στη ψυχεδέλεια και πιο μελαγχολικές από ποτέ, με περίπλοκες, παραδουλεμένες ενορχηστρώσεις και κάποιες στιγμές που τα έγχορδα σε ζαλίζουν. Δεν είναι μόνο το σιτάρ και η χίπικη ατμόσφαιρα που δημιουργεί [σου ’ρχεται ν’ ανάψεις ινδικά στικ και να φωνάξεις τους φίλους σου να μαστουρώσεις -σου ’ρχεται είπα, ΟΚ?], ούτε το φάντασμα του Τζιμ Μόρισον που αισθάνεσαι να ξεπηδάει απ’ τα ηχεία, είναι και τα φωνητικά που σε κάνουν λιώμα ακόμα κι όταν ακούγονται χύμα και ξεκούρδιστα. Το The Wedding είναι πολύ καλός δίσκος, μπορεί και ο καλύτερός τους. Στην ενορχήστρωση έχει βάλει το χεράκι του ο Brian Coughlin των Fireworks Enseble, ενώ συμμετέχουν διάφοροι guest σαν τον Phil Manley των Trans Am και την Emily Manzo στο πιάνο [μια απίθανη πιανίστρια, που δεν σου γεμίζει το μάτι, απ’ τις περιπτώσεις που δεν πιστεύεις ότι αυτή η συντηρητική παρουσία μπορεί να δημιουργεί τέτοιους ήχους…]. Για την ηχογράφηση του The Wedding δούλευαν σχεδόν πέντε χρόνια, κυρίως για την κατασκευή του πιο μεγάλου μουσικού κουτιού που έχει γίνει ποτέ [τουλάχιστον στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ], απ’ τις αρχές του 2001, χρησιμοποιώντας μαδέρια, κοντραπλακέ, πασσάλους που ξεκόλλησαν απ’ την μαρίνα, κομμάτια από μηχανές εργοστασίου και πάνω από 70 λεπίδες πριονιών. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο προέκυψε, πάντως το συναρμολόγησαν μέσα στην αποθήκη που χρησιμοποιούν και για στούντιο κι οι ήχοι βγαίνουν από καρφιά μικρά και μεγάλα, καρφωμένα πάνω στους πασσάλους, χτυπώντας στις εγκοπές που άνοιξαν στις πριονολεπίδες.
Ήταν ο ιδανικός δίσκος για το σημερινό λιοπύρι...

Δεν υπάρχουν σχόλια: