Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2005

danish pastry


Ακούω ένα άλμπουμ που ήρθε ουρανοκατέβατο απ’ τη Δανία μέσα στον καύσωνα και είναι ΤΟΣΟ ΚΑΛΟ που θέλω να το μοιράσω σε όλους τους γνωστούς μου, τα καλά άλμπουμ δεν επιτρέπεται να τα κρατάς μυστικά. Εκτός κι αν είσαι κάθαρμα, ξέρω κάτι καθάρματα που τα καλά τα κρατούν μόνο για τον εαυτό τους, ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, κάποια φορά που δεν θα έχει ζέστη θα γράψω γι’ αυτούς που δεν ξέρουν να μοιράζονται, ελπίζω να μην μπαίνουν τέτοιοι στο blog… Ένα καλό άλμπουμ μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. Ένα κακό μπορεί να σου την καταστρέψει [το νέο των Audio Bullys, για παράδειγμα, τι απογοήτευση ήταν αυτή, μετά από ένα συμπαθητικό ντεμπούτο!].
Ακούω το άλμπουμ των Melk, των Δανών hip hopers [έτσι αυτοαποκαλούνται, αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που σου φέρνει ο όρος στο μυαλό] που μπορεί να παίζουν με τον πιο συνηθισμένο και πολυακουσμένο ήχο του είδους -το οποίο το έχω ξεγράψει εδώ και καιρό [το trop hop, βοήθειά μας]- και να προσπαθούν να γίνουν ξεδιάντροπα…Massive Attack, αλλά είναι τόσο συμπαθητικοί που τους τα συγχωρείς ΟΛΑ. Φτιάχνουν ένα μίγμα hip hop και dub, τόσο καλοκαιρινό που δεν παίρνει άλλο, μουσική για να ακούς στην παραλία και να ψήνεσαι, για να ακούς στο μετρό [και να βγάζεις τη μπέμπελη], να ακούς τα βράδια και να κυνηγάς τα κουνούπια.
Οι Rasmus Møbius και Anders Christophersen μάζεψαν τους φίλους τους και έφτιαξαν το Sports: έναν πολύ καλό ράπερ των Nobody Beats the Beats [τον Context], κι άλλον έναν ράπερ που συνεργαζόταν με τον Prince Po [τον Gisli], μα πάνω απ’ όλα δυο καταπληκτικούς τραγουδιστές, τον Tuco απ’ τις Μπαχάμες, [που θυμίζει τον Horace Andy] και μια υπέροχη Ane Trolle, κάνουν τα κομμάτια τόσο mellow που κάνουν το δίσκο επικίνδυνο [αν σε πάρουν τα «σορόπια» μπορεί να σε φάνε οι σφήκες!]. Δεν έχει σχέση με τον ήχο των Prefuse 73, πρέπει να είσαι ντιπ άσχετος για να τους συγκρίνεις μαζί τους, πιο πολύ θυμίζουν τους Massive Attack. Ακόμα κι οι ρέπλικες του Horace Andy και της Nicolette θυμίζουν τις μέρες του Protection. Το Hammond όργανο και η τρομπέτα δίνουν μια μελαγχολική νότα, το dub σε υπνωτίζει, οι συνθέσεις δεν μπορούν να καυχηθούν για πρωτοπορία, είναι όμως όμορφες, κι αυτό αρκεί. Μια χαρά δίσκος, καλύτερα δεν γινόταν…

Δεν υπάρχουν σχόλια: