Τρίτη, 19 Ιουλίου 2005

buck is back


O Richard Terfry [aka Buck 65] δεν είναι πια hip hop. Οι μέρες της Anticon έχουν περάσει ανεπιστρεπτί, μόνο ένας απόηχος έχει παραμείνει απ’ τον ήχο που τον καθιέρωσε, ανήκει πια στην Warner και είναι απ’ τις λίγες φορές που προτιμώ έναν καλλιτέχνη έτσι, όπως είναι τώρα, στον όγδοο δίσκο του [αν τους μετράω σωστά, έχω χάσει το λογαριασμό] και σε πολυεθνική, παρά στο ανεξάρτητο ξεκίνημά του. [Ο Buck 65 μου άρεσε απ’ την αρχή, μου άρεσε όλη η πορεία του και γι αυτό η στροφή του με ξάφνιασε, ευτυχώς ευχάριστα]. Τα "ξεκινήματα" είναι συνήθως πιο συναρπαστικά, μόνο η Bjork γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα με τον καιρό. Και τώρα ο Buck 65. [Δεν είναι οι μοναδικοί, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλους -αυτή τη στιγμή- με τόσο εντυπωσιακή αλλαγή, όσο περνάει ο καιρός και καλύτεροι…].
Ο νέος δίσκος του Buck 65 ξεκινάει με το Rough House Blues, ένα κομμάτι στο οποίο ακούγεται απίστευτα διαφορετικός, σαν Bo Diddley [!], με τα πλήκτρα του πιάνου να θυμίζουν blues jamming, ενώ ο DJ [D Styles] στο background στολίζει το κομμάτι με scratching για να μην ξεχνούν και τις «ρίζες» τους! Το Devils Eyes είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, ο Richard ακούγεται σαν τον Iggy Pop, καταργώντας εντελώς τον hip hop εαυτό του, ενώ στη συνέχεια παίζει με την free jazz, τις κιθάρες και τα live drums, τις μπαλάντες [!] και πικρούς σαρκαστικούς στίχους που παραπέμπουν σε beat ποιητές. Το black angel [Black angel, carry me down…, αν μου έλεγε κάποιος ότι αυτό το κομμάτι είναι Buck 65 πριν δυο χρόνια θα τον περνούσα για τρελό!] ακούγεται σαν μπαλάντα των red hot chilli peppers, για να μην πω σαν Johnny Cash που επιμένει το WIRE! –Κάπου διάβασα ότι είναι το hip hop άλμπουμ που δεν πρόλαβε να κάνει ο Johnny Cash. Υπερβολές. ΔΕΝ είναι τόσο Johnny Cash όσο το παρουσιάζουν. Ούτε καν οι στίχοι...
Το ραπ μπορεί να είναι παρών σε κάποιες στιγμές, δεν είναι όμως το ίδιο ρυθμικό και κοφτό όπως συνήθιζε, αλλά περισσότερο μια απαγγελία που πατάει πάνω στο ρυθμό, θυμίζει Talking Heads, έχουν αλλάξει ακόμα και τα σημεία αναφοράς του, όλο και πιο «λευκά» και μακριά απ’ τη μαύρη κουλτούρα. Ποτέ δεν ήταν βασισμένο στη soul και στο R&B το hip hop του Buck 65, τώρα πια φλερτάρει ξεκάθαρα με τον Tom Waits, τον Bob Dylan και τον Woody Guthrie και ακόμα κι όταν το φάντασμα του hip hop εμφανίζεται περιστασιακά μέσα στο άλμπουμ του, δεν είναι πια το ίδιο. Έχει αποστασιοποιηθεί και δεν έχει καμιά σχέση με τον Buck 65 που ήξερα. Το περίεργο είναι ότι ενώ τέτοιες αλλαγές συνήθως είναι εις βάρος του καλλιτέχνη, εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ξέρω κι άλλους hip hop καλλιτέχνες που άλλαξαν τον ήχο τους ή έκαναν side projects για δοκιμή, φλέρταραν με άλλα είδη και έκαναν μια τρύπα στο νερό.
Το Secret House Against the World είναι ο καλύτερος δίσκος του Richard Terfry, ο πιο ολοκληρωμένος του, απ’ τους καλύτερους που άκουσα φέτος. Οι συνεργασίες και μόνο αρκούν για να κάνουν το αποτέλεσμα –τουλάχιστον- ενδιαφέρον: Tortoise, Gonzales, Leslie Feist. Όπως δηλώνει ο ίδιος [αποκηρύσσοντας ξεκάθαρα το hip hop] στο Surrender To Strangeness: «Fighting with the neighbours, screwing my wife, hip hop music ruined my life, I bitch and I moan, I lie and I cheat, waiting for the time when I die in my sleep. Τα δικά μου λόγια περιττεύουν…

Δεν υπάρχουν σχόλια: