Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2005

σαν παγοκόφτης που ξύνει το τσιμέντο...


Όταν ο Matthew κι εγώ πρωτοσυναντηθήκαμε πριν από πέντε χρόνια, το πρώτο πράγμα που είπαμε ήταν «Ας μην δουλέψουμε ποτέ μαζί», λέει η Bjork στη συνέντευξή της στο τελευταίο WIRE. «Πέντε χρόνια αργότερα όμως, ήταν σχεδόν αδύνατο να μην κάνουμε το project μαζί, επειδή είχαμε συναντήσει τους ίδιους ανθρώπους, είχαμε φάει το ίδιο φαγητό, είχαμε κάνει τις ίδιες συζητήσεις. Έτσι, όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε για το Drawing Restraint 9, έγινε φανερό απ’ την αρχή ότι ήταν ώρα να θερίσουμε τη σοδειά απ’ τους σπόρους που είχαμε φυτέψει χρόνια πριν». Το Drawing Restraint 9 είναι η νέα ταινία του Matthew Barney, του συντρόφου της Bjork και πατέρα της τρίχρονης κόρης της, «μια ιστορία για τις τελετές τσαγιού, τη Βαζελίνη, ένα γάμο Shinto και φυσικά για το παμπάλαιο δραματικό τέλος των φαλαινών», όπως την περιγράφει η ίδια. Είχε ορκιστεί να μην εμφανιστεί ξανά σε ταινία μετά την οδυνηρή εμπειρία της στο «Χορεύοντας στο Σκοτάδι», αλλά οι όρκοι υπάρχουν για να τους καταπατάμε. Εκτός από υπεύθυνη για τη μουσική του Drawing Restraint 9 πρωταγωνιστεί στην ταινία μαζί με τον σύζυγό της, ένα έπος δυο ωρών και δεκαπέντε λεπτών, το οποίο γυρίστηκε στην Nagasaki Bay, με το μεγαλύτερο μέρος να διαδραματίζεται σε ένα γιαπωνέζικο φαλαινοθηρικό, το Nisshin Maru. Οι ταινίες του Barney δεν περιγράφονται, παραείναι πρωτοποριακός [και περίεργος] για ανυποψίαστους θεατές, απόδειξη; -το Drawing Restraint θα προβληθεί σε διάφορα μουσεία του κόσμου, σίγουρα δεν είναι μια ταινία για κινηματογραφικές αίθουσες, όπως δεν ήταν και το Cremaster. Φαντάζομαι ότι θα είναι τόσο εκκεντρικό όσο και το soundtrack του, ένα άλμπουμ που μπορεί να χαρακτηριστεί pure Bjork, με ήχους που μόνο με πολύ καλή διάθεση μπορείς να εκτιμήσεις. Αν λατρεύεις την Bjork δεν το συζητάω, θα ενθουσιαστείς, όλα αυτά τα παραδοσιακά γιαπωνέζικα όργανα και οι απίθανοι συνδυασμοί φωνών και ηλεκτρονικών και ακουστικών ήχων το κάνουν απ’ τα πιο αβαντ γκαρντ έργα που θα έχεις ποτέ ακούσει, δεν υπάρχουν πολλοί που μπορούν να φτάσουν την Bjork στην πρωτοπορία [ίσως και την εκκεντρικότητα;], το ζήτημα είναι αν θα πάρεις είδηση γρι απ’ όσα συμβαίνουν εδώ μέσα! Ο Will Oldham στα φωνητικά εντελώς έξω απ’ τα νερά του [αλλά απίθανος], η Zeena Parkins στην άρπα, η επιστροφή της Leila [που λατρεύω], ο Mark Bell πάλι στην παραγωγή και το programming, όλοι οι βιρτουόζοι γιαπωνέζοι μουσικοί [παραδοσιακών οργάνων που δεν μπορείς ούτε το όνομά τους να προφέρεις], εγγυώνται μια απολαυστική εμπειρία. Και είναι. Για γερά στομάχια, αλλά μίλια μπροστά απ’ οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί. Απλά Bjork…
*Ο τίτλος του post είναι απ’ το χαρακτηρισμό του Bono για τη φωνή της, υποτίθεται κοπλιμέντο…

Δεν υπάρχουν σχόλια: