Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2005

american pie


τι παίζουν τα ηχεία μου...
-devendra banhart-cripple crow
-broadcast-tender buttons
-bjork-drawing restraint 9
-wolf parade-apologies to the queen mary
-buddy holly-greatest hits
-theodore-a child counts the stars
-the complete motown singles-box
-arthur russell-calling out the context
-fax-collaborations and remixes
-antony + the johnsons-my compilation
-to the vanishing point-this is where it all began
-feathers-pipeline at mit
Όταν ήμουν 16 χρονών και ανακάλυπτα τον Buddy Holly, ο Buddy Holly ήταν μόλις 22 χρονών, κι ας μου φαινόταν ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ στο εξώφυλλο του διπλού άλμπουμ με τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας του. Τους δυο αυτούς δίσκους τους έλιωσα [κυριολεκτικά], απ' τις αμέτρητες φορές που τους άκουσα τα επόμενα χρόνια, τώρα δεν παίζουν, ωστόσο ποτέ δεν μου πέρασε απ' το μυαλό να τους αντικαταστήσω. Όταν έγινα 22 [και ήμασταν συνομήλικοι], μου ήταν αδύνατο να τον αντέξω, μου ακουγόταν πολύ…νερόβραστος και very fifties! Τον είχα ακούσει τόσο πολύ που είχα πάθει overdose. Ο Buddy Holly παραμένει 22 χρονών, τόσο θα παραμένει πάντα και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ, εμείς μόνο μεγαλώνουμε και αλλάζουμε, κατέβασα πριν μερικές μέρες το ίδιο best of και το ακούω χωρίς τα scratch και τους ήχους απ’ τις βρωμιές που θυμόμουν μέσα στα κομμάτια [μου λείπουν λίγο αυτά τα πηδήματα τις βελόνας, είχα μάθει απ’ έξω τα σημεία που ακουγόταν το scratch σε κάθε κομμάτι -τα θυμάμαι ακόμα, isn’t it funny?] και ανακαλύπτω πως είναι απ’ τους πιο αγαπημένους δίσκους της ζωής μου. Τον Buddy μπορεί να τον πέρασα πια σε ηλικία, αλλά ποτέ δεν τον ξεπέρασα. Η ιστορία του ήταν σ’ ένα free περιοδικάκι [το Velvet] που έμενε για μήνες στη στοίβα, αδιάβαστο, ετοιμαζόμουν να το πετάξω όταν άνοιξα τυχαία στο…«what would have happened if…το καλοριφέρ που μετέφερε τον Buddy Holly στην περιοδεία του δούλευε κανονικά;»
Αν ο Buddy Holly δεν είχε σκοτωθεί σ’ εκείνο το αεροπορικό δυστύχημα του 1959 θα είχε γίνει μεγαλύτερος star απ’ τον Elvis, οι Beatles θα είχαν παίξει support σε περιοδεία του, οι Simon and Garfunkel θα είχαν κάνει ντουέτο μαζί του στο True Love Ways, σήμερα μαύρα κοκάλινα γυαλιά δεν θα φορούσαν μόνο οι στυλίστες και οι gay διανοούμενοι [σημ. για όποιον ψάχνει λόγο να παρεξηγηθεί: μια κουβέντα είναι, άστη να πέσει κάτω]. Ο Buddy δεν έγινε θρύλος εξαιτίας ενός χαλασμένου καλοριφέρ, είχε προλάβει να γίνει θρύλος πολύ πριν εκείνο το παγωμένο βράδυ της 29ης Φεβρουαρίου.
The sun is out / the sky is blue / there’s not a cloud / to spoil the view / but it’s raining…raining in my heart. Δεν έχω ακούσει άλλον να τραγουδάει έτσι για τη μιζέρια του, τα τραγουδάκια του εξακολουθούν ν’ ακούγονται…so fifties, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο καλοψημένα και λαχταριστά…

Δεν υπάρχουν σχόλια: