Τρίτη, 28 Ιουνίου 2005

you are what you eat


«One of the conclusions I have reached by doing this record is how something fairly radical had change in my own life» γράφει ο Matthew Herbert για το νέο άλμπουμ του Plat du Jour, ένα απίθανο project για το φαγητό, το οποίο του πήρε 6 μήνες για να ηχογραφηθεί και δυο χρόνια για να μαζέψει τους ήχους που χρησιμοποιεί στα κομμάτια του. Το Plat du Jour δεν είναι απλά ένα άλμπουμ για το φαγητό, είναι φτιαγμένο ΑΠΟ φαγητό, για την ακρίβεια από ήχους φαγώσιμων, των συσκευασιών τους και ότι σχετίζεται μ’ αυτό, απ’ την παραγωγή μέχρι την αποθήκευση, την επεξεργασία, τη συσκευασία και την κατανάλωση, ήχοι που στα κομμάτια δεν είναι αναγνωρίσιμοι, αλλά αν είσαι ενημερωμένος για τα samples που χρησιμοποιεί, το αποτέλεσμα ακούγεται απλά…απίστευτο! Δεν μιλάμε απλά για ένα θαυμάσιο έργο φουτουριστικής electronica, μιλάμε για ένα απ’ τα πιο πρωτοποριακά έργα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, στα χνάρια των Matmos, με τους οποίους έχει παράλληλη πορεία και κοινό σύνδεσμο [THE ONE AND ONLY, αυτοί που θα το διαβάσουν σίγουρα θα καταλάβουν για ποια μιλάω]. Το Plate du Jour είναι ένα επαναστατικό έργο, όχι επαναστατικό όπως τα ψευτοκυρήγματα του Moby στα εσώφυλλα των CD του, -αν δεν ήταν τόσο δύσκολο στο αυτί του ανυποψίαστου ακροατή θα μπορούσε να είναι πιο αποτελεσματικό ακόμα κι απ’ τα φυλλάδια των οικολογικών οργανώσεων [που όλο και πιο συχνά τελευταία αναρωτιέμαι αν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης, αφού ο κόσμος έχει αποκτηνωθεί και παρακολουθεί παθητικά πια τα ανακοινωθέντα για τα δηλητήρια που καταπίνει]. Όταν δεν χρησιμοποιεί φράσεις κλισέ όπως τους στίχους της Dani Siciliano στο Celebrity [when money is all that matters you are what you sell] ο δίσκος πετυχαίνει τον σκοπό του, είναι ένα ενοχλητικό συνονθύλευμα κρουστών και μηχανικών ήχων, με αποκορύφωμα τις κακοφωνίες του Nigella, George, Tony and Me, στο οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ χρησιμοποιώντας samples από ένα ποτήρι κρασί, αναφέρεται στο γεύμα που ετοίμασε η Nigella Lawson όταν ο Μπους πήγε να ευχαριστήσει τον Μπλερ για την υποστήριξή του στην επίθεση κατά του Ιρακ! Στο The Truncated Life of a Modern Industrialised Chicken ακούγονται 30 χιλιάδες κοτόπουλα σε μια αποθήκη που προορίζονταν να γίνουν ψητά, 24 χιλιάδες κλωσσόπουλα που μόλις είχαν εκκολαφθεί σε εκτροφείο [αν πρόκειται για αυγοπαραγωγή τα αρσενικά τα βάζουν ζωντανά στο φούρνο μόλις πιστοποιήσουν το φύλο τους!], 40 κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής σε ένα κοτέτσι και κάποιο που οι αγωνιώδεις κραυγές του πέρασαν στην αιωνιότητα, αφού ηχογραφήθηκε την ώρα που το σφάζουν και μαδάνε τα φτερά του! Οι υπόλοιποι ήχοι είναι από μια δωδεκάδα αυγά που τα σπάνε μέσα σε πυρέξ μπολ, χτυπήματα από κινέζικα ξυλάκια πάνω σε αυγά [ελευθέρας βοσκής!] και αυγοθήκες. Στα άλλα 11 κομμάτια ακούγονται φυσήματα σε μπουκάλια, χτυπήματα σε κουτιά από καφέ, σε κουτιά κόκα κόλας [ένα απ’ τα οποία περιείχε 10 κουταλιές ζάχαρη], χάρτινες συσκευασίες γάλακτος, σε φρυγανιές [από ψωμί διαφόρων τύπων!] κομμάτια τοστ, τοστιέρες, τηγανητά λουκάνικα [διαίτης] ποπ κορν, σπυριά ρύζι, κι άλλα προϊόντα από συγκεκριμένες μάρκες [που εννοείται παράγουν και συγκεκριμένο ήχο!]. Στο The Final Meal of Stacey Lawton έχει ηχογραφήσει τον σεφ Heston [Χέστον!] Blumenthal να τρώει εφτά πίκλες, αυτό ακριβώς που είχε παραγγείλει ο καταδικασμένος σε θάνατο φυλακισμένος Lawton λίγο πριν τον εκτελέσουν! Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Matthew Herbert με ξαφνιάζει και σίγουρα δεν είναι η καλύτερη δουλειά του από μουσικής άποψης. Θα ήταν άδικο να ασχοληθείς με ένα τέτοιο project μόνο μουσικά, όμως, είναι μια κριτική για την πολιτική του φαγητού, ένας δίσκος διαμαρτυρίας και μια απ’ τις πραγματικά πρωτοποριακές δουλειές που εμφανίστηκαν στη δεκαετία που διανύουμε. Δεν ξέρω πόσοι θα αντέξουν να τον ακούσουν ολόκληρο, αλλά…give plat du jour a chance!

Δεν υπάρχουν σχόλια: