Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

waiting for jamie


Ενώ τους Duran Duran τους μετέφεραν στη Μαλακάσα για να μπορέσει να πάει κι η κουτσή Μαρία [με το πι ή τις πατερίτσες], είμαι περίεργος να δω πόσος κόσμος θα είναι στο synch, ειδικά τη δεύτερη μέρα που έχει μαζεμένα μερικά απ’ τα σπουδαιότερα ονόματα της σημερινής μουσικής. Κι όταν λέω σημερινής εννοώ του 2005, φρέσκο πράμα, κι όχι σύγχρονο με την έννοια του contemporary, με αυτή την έννοια σύγχρονοι είναι και οι Duran Duran, να μην σου πω κι οι Black Sabbath! Περιμένω να δω Jamie Lidell, Wolf Eyes, Fennesz, Alex Smoke, Liars, Swayzak, Tortoise, Tuxedomoon, Radian, Pansonic, Marsheaux, μόνο σαν ονόματα τα βλέπεις και χαίρεσαι, ακόμα κι ο Watanabe που δεν τον μπορώ, φαίνεται μια χαρά ανάμεσά τους. Στις 19 στο bios παίζουν οι Duran Duran Duran, το Duran το ζωντανό, όχι το ψόφιο, το αντίδοτο για την αρρωστημένη νοσταλγία για τα 80s, φτάνει πια, υπήρξε χειρότερη εποχή απ’ τα 80s; τι στο καλό νοσταλγούν;

Τι είναι καταστροφή; Να σου γκρεμίζεται το σπίτι, να σε χτυπάει αρρώστια, να σου παίρνει η γυναίκα τα παιδιά και να εξαφανίζεται, αυτά ναι, είναι καταστροφές. Αυτά σκέφτομαι και παρηγοριέμαι. Πώς λέγεται όταν σου εξαφανίζονται από βλάβη του server όλα τα mai lγια δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες και μένει το Outlook έρημο; Γκαντεμιά; Την ώρα που φόρτωνε τρία e-mail που περίμενα πως και πως το σύστημα κατέρρευσε. Κι έχασα τα πάντα. Επίσης μου χάλασε το DVD player και δεν ανοίγει, έχει μαγκώσει το the fireman’s ball και αν κρατιέμαι και δεν το κοπανάω είναι γιατί λυπάμαι την ταινία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: