Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2005

a true story

Την πρώτη φορά που πήδησε ο Μίκος απ’ τον τέταρτο ήταν περίπου σαράντα ημερών και τη γλίτωσε με ένα κουτσό πόδι. Άγνωστο γιατί ήθελε τόσο μικρός ν’ αυτοκτονήσει, επρόκειτο καθαρά για απόπειρα αυτοκτονίας, δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία περί τούτου. Μόλις του πέρασε το πόδι ξαναφούνταρε! Κι αυτή τη φορά δεν υπήρχαν δικαιολογίες ότι τάχα ήταν πολύ μικροσκοπικός και χώραγε απ’ τα κάγκελα ή δεν καταλάβαινε και τέτοια, ήταν σχεδόν τριών μηνών και τα κάγκελα είχαν επενδυθεί με πλαστικό δίχτυ. Τι προστατευτικά και κουραφέξαλα, σκαρφάλωσε στο δίχτυ και ξαναπήδησε! Δεν ξέρω για ποιο λόγο πας ένα τέτοιο πλάσμα στο γιατρό να το σώσεις, μάλλον για ανθρωπιστικούς λόγους, αν μπορούσε να μιλήσει και να σου εξηγήσει γιατί σιχαίνεται τη ζωή του, ίσως και να καταλάβαινες. Και να μπορούσε να μιλήσει όμως, στην κατάσταση που βρέθηκε στον ακάλυπτο, ήταν αδύνατο. Του είχε σπάσει το σαγόνι και η γλώσσα του κρεμόταν σαν του Τζόκερ, όταν τον είδε ο γιατρός πρότεινε ευθανασία. Ευτυχώς που δεν επέμενε, αλλά δεν μπορούσε και να τον αρπάξει και να του κάνει ευθανασία με το ζόρι, έτσι το «αφεντικό» του προτίμησε να μην ζητήσει δεύτερη διάγνωση, αποφάσισε να τον ταΐζει σούπες και λιωμένες τροφές και αν την σκαπούλαρε, καλώς. Αλλιώς, κακώς. Κι αν ήθελε να ξαναφουντάρει ήταν ελεύθερος, τουλάχιστον μόλις ενηλικιωνόταν, γιατί έναν ανήλικο οφείλεις να τον προστατεύεις. Γι’ αυτό του δόθηκε μια τρίτη ευκαιρία. Κι έτσι ο Μίκος επέζησε και για μερικούς μήνες δεν το ξαναείδε το μπαλκόνι ούτε από φωτογραφία.
Μετά τη δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας ο Μίκος έβαλε μυαλό και δεν ξαναπήδησε, σήμερα όμως είναι ένας γάτος νάνος, καχεκτικός, και με τη γλώσσα να εξέχει σα να σε κοροϊδεύει, ενώ το σαγόνι του εξαφανίστηκε εντελώς. Κατά τα’ άλλα κανονικός. Δεν μπορεί να μασήσει και την τροφή την ρουφάει σαν σκούπα ηλεκτρική, επίσης είναι γεμάτος τσίμπλες. Δεν ξέρω αν ήταν κι αυτό αποτέλεσμα της πτώσης, αλλά είναι το πιο σιχαμερό γατί που έχω δει, κι ευτυχώς που το έστειλαν στην εξοχή, σε έναν χώρο που κανείς δεν θα προσέχει πόσο σιχαμερός είναι. Γιατί τον φιλοξενούν σε χοιροστάσιο, έχεις πάει ποτέ επίσκεψη σε χοιροστάσιο; Να μην πας. Οι Ινδοί τον φροντίζουν και αποκλείεται να τον φάνε, δεν έχω ακούσει κανέναν Ινδό να τρώει γάτες. Κάποτε παλιά είχα ακούσει για ένα σουβλατζίδικο στη Φωκίωνος Νέγρη που τις έκανε στιφάδο, αλλά δεν το είχε Ινδός.
Τον Μίκο δεν τον βλέπω πια, αλλά όποτε τον έβλεπα, αναρωτιόμουν μήπως αυτός ο ανθρωπιστής γιατρός έπρεπε να του είχε κάνει τελικά ευθανασία…

Το γεγονός είναι πέρα για πέρα αληθινό, το αφιερώνω στον ιδιοκτήτη του [τώρα πρώην, των νέων ξέρω μόνο την εθνικότητα] και του επισημαίνω ότι το γεγονός ότι τον φίλαγε δεν τον έκανε ούτε κατ’ ελάχιστο λιγότερο σιχαμερό [τον γάτο]. Τουναντίον…
Το όνομα του γάτου το άλλαξα για να τον προστατεύσω απ' τη δημοσιότητα, το όνομα του ιδιοκτήτη δεν το γράφω γιατί τρομάξαμε να ξαναμιληθούμε, ελπίζω να θυμάται ότι μου έδωσε την άδεια να γράψω την ιστορία του Μίκου [προσεχώς και ταινία]...

1 σχόλιο:

Antigone είπε...

Belated:
RE SY, H3ERES OTI H ADERFH MOY EIXE BAFTISEI MIA NEKRH MYGA Susana? HTAN MIA FOUKARIARA MYGA POY EPESE KAI PE8ANE MES' TO FWTISTIKO POY EIXAME STO KA8ISTIKO STHN A8HNA -TO FWTISTIKO EINAI AKOMH STO SPITI STO LYKABHTTO, TO OPOIO POYLIETAI, AN ENDIAFERESAI ...
I have the tendency to become overly sentimental these days -FEGGARI EINAI, 8A PERASEI :-)
FILIA POLLA