Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2005

songs in the key of death


Ο Andy Votel είναι ο τύπος που είχε φτιάξει το εξώφυλλο στο πρώτο δίσκο του Badly Drawn Boy, έχει πάνω από 100 ζευγάρια αθλητικά παπούτσια [τώρα φαντάζομαι θα έχει ακόμα περισσότερα, το δελτίο τύπου της Twisted Nerve που βρήκα είναι του 2002], ζει στο Marple, του αρέσει η Πολωνική Jazz και τα καπέλα. Επίσης είναι αυτός που έπεισε τον τραγουδιστή των Can [αυτόν που το όνομά του προφέρεται μουνί, Malcolm Mooney] να τραγουδήσει στο κομμάτι «αλατισμένα μανταρίνια» στο ντεμπούτο άλμπουμ του All Ten Fingers [με δυο μούντζες στο εξώφυλλο]. Στο δίσκο συμμετείχαν και οι Elbow, αλλά πήγε άπατος. Τώρα που τον ξανακούω, καταλαβαίνω γιατί: α) γιατί ήταν μπροστά απ’ την εποχή του [η εποχή του ήταν το 2002] και β) επειδή ήταν κακός δίσκος. Πιο πολύ το δεύτερο. Παρ’ όλα αυτά τον συμπαθώ. Μπορεί σαν μουσικός να είναι για τα μπάζα, αλλά οι συλλογές του είναι φοβερές, κυριολεκτικά όμως φοβερές, μερικούς τους φοβίζουν ακόμα και οι τίτλοι τους, την καινούργια του για παράδειγμα τη λένε Songs in the Key of Death, μα είναι ντιπ για δέσιμο, με τέτοιο τίτλο περιμένει να την αγοράσει κανείς; Άσε που για εξώφυλλο έχει μια γιάπισσα ινδιάνα που έχει σκοτώσει με ξεβουλωτήρια χέστρας τον γκόμενό της, ο οποίος είναι και σερίφης και bootylicious γιατί φοράει τα γυαλιά του Bootsy Collins. Καλά τον έκανε. Επίσης, η νέα του συλλογή είναι η συνέχεια της προηγούμενης Music to Watch Girls Cry, είπαμε, είναι ντιπ για δέσιμο, τέτοιους τίτλους βάζει και μετά περιμένει να πουλήσει. [Εγώ πάντως την αγόρασα]. Η αλήθεια είναι πως είναι μια χαρά συλλογές, ο Andy μπορεί σαν μουσικός να μην λέει και πολλά [προσπαθώ να είμαι όσο πιο ευγενικός γίνεται], αλλά σαν DJ λέει. Και παραλέει. Έχει και μια τεράστια συλλογή με δίσκους, αυτό όσο να’ ναι βοηθάει. Σε 80 λεπτά που διαρκεί το Songs in the Key of Death περνάνε 78 κομμάτια, το tracklist δεν το αποκαλύπτει, αλλά το πρόγραμμά του είναι super, δεν μπορώ να βρω πιο κατάλληλη λέξη, εκτός ίσως από το jet, αλλά αυτό το λέει ο Θοδωρής και δεν είναι σωστό να του το κλέψω. 60s, 70s, funk, hip hop, τούρκικα, ινδικά, απροσδιόριστα, κάτι κουφές διασκευές του sitting on the dock of the bay και του sgt. peppers lonely hearts club band σε άγνωστη γλώσσα, κάτι country western με φυσαρμόνικα και ρόκερς που είναι funky αλλά οι ίδιοι δεν το ξέρουν, groovy, πολύ groovy γενικά, αν έχεις όρεξη σηκώνεσαι και τα χορεύεις. Ακόμα και μια στιγμή που του κολλάει η βελόνα ή πηδάει στροφές καταφέρνει να το κάνει ν’ ακουστεί groovy, κι αυτό είναι μαγκιά. Τόσο καλή συλλογή είχα ν’ ακούσω απ’ τα καταπληκτικά mixed-CD του DJ Shadow και του Cut Chemist [Brainfreeze και Product Placement] ή το απίστευτο Bombay the Hard Way με τον Dan the Automator. Τόσο καλό είναι το Songs in the Key of Death.

Δεν υπάρχουν σχόλια: