Τρίτη, 14 Ιουνίου 2005

so beautiful it hurts...


Μια δωδεκάχορδη κιθάρα και μια θαυμάσια φωνή αρκούν για να φτιάξεις ένα αριστούργημα. Κι η Marissa Nadler έφτιαξε ένα ακόμα αριστούργημα, το δεύτερο μέσα σ’ ένα χρόνο. Γνήσια, καθαρή 60s φολκ, χωρίς καινοτομίες ή εκκεντρικότητες, χωρίς τις τσιρίδες της Joanna Newsom [την ΠΙΟ υπερκτιμημένη τραγουδοποιό των τελευταίων χρόνων, συμπαθητική, πλην πολύ κλαψομούνα ρε φίλε μου, η κλαψομουνίασις είναι μια πολύ σοβαρή αρρώστια που πάσχουν και πολλές Ελληνίδες έντεχνες, αν την κολλήσεις κάηκες, δεν θεραπεύεται], εκεί που την Newsom σου ’ρχεται να την πιάσεις απ’ το λαιμό και να την ταρακουνήσεις στο τρίτο τραγούδι, η Marissa σε κερδίζει. Απλά τραγουδάκια, χωρίς στολίδια και τίποτα το περιττό, εκτός από λίγο ukulele, λίγο φλάουτο σε κάποια περάσματα και ένα διακριτικό όργανο, σου φέρνουν στο νου δάση, βροχές και κίτρινα φύλλα, κι είναι τόσο όμορφα δεν θέλεις ούτε να τα χαρακτηρίσεις, ούτε να τα συγκρίνεις. Μόνο να τ’ ακούς και να τα θαυμάζεις. Το The Saga Of Mayflower May είναι απ’ τους δίσκους που κάνει ν’ ακούγονται ΟΛΑ τα υπόλοιπα νέο-φολκ άλμπουμ αστεία. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει άνθρωπος -που να του "κόβει" λίγο το "έρημο"- που δεν θα τον λατρέψει. Αρκεί να του φτάσει στ’ αυτιά…
Στον πρώτο της δίσκο μελοποιούσε Edgar Alan Poe και Pablo Neruda, στο νέο της τραγουδάει για αγάπες που στοιχειώνουν και για μικρούς κορυδαλλούς. κι είναι ακόμα καλύτερη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: