Κυριακή, 12 Ιουνίου 2005

rockourada

Αν αυτή είναι η μουσική του 2005 εγώ είμαι ο Ran Tan Plan.
Όταν πρωτόπαιξε ο Moby στο Rockwave [τότε που το Rockwave ήταν στις δόξες του, όχι στο ξέπλυμα που κατάντησε σήμερα] ήταν ένα συναρπαστικό techno freak –πιο συναρπαστικό δεν γινόταν- γιατί ήταν φρέσκος και ακμαίος. Δεν είχε αρχίσει ακόμα να σιτεύει, έπαιζε μουσική, δεν τραγουδούσε σε χορωδία απόρων κορασίδων συνοδεία φιλαρμονικής.
Όταν έπαιξαν στο Rockwave οι Garbage [απ’ τα χειρότερα συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας, αν όχι το χειρότερο] ήταν τουλάχιστον επίκαιροι και τους ανέχθηκα, ας πήγαινε και το παλιάμπελο, τουλάχιστον τα υπόλοιπα ονόματα με αποζημίωσαν, άσε που είχαν και σόου με γυαλιστερά χαρτάκια και είχαν παίξει και καλά [το κατά δύναμιν δηλαδή για ένα κακό συγκρότημα, είχαν και δυο τρία τραγούδια που ακούγονταν, δηλαδή το εξής ένα: το Milk].
Όταν έπρεπε να παίξουν στο Rockwave οι Black Sabbath εγώ δεν είχα γεννηθεί. Και το 2005 με αφήνουν παντελώς αδιάφορο, άκου Black Sabbath! Να τις χέσω και τις ιστορίες του ροκ και τους θρύλους, ο παππούς μου που μπορεί να τον ενδιέφεραν έχει πεθάνει κι ο πατέρας μου δεν άκουγε ποτέ Black Sabbath. Ευτυχώς.
Για τον Marylin Manson δεν μπορώ να πω, έρχεται στην ώρα του [ή σχεδόν στην ώρα του], αλλά μου είναι πιο αδιάφορος απ’ τους Black Sabbath. Και ποτέ δεν τον άντεχα όταν τραγουδάει. Μόνο οι Sonic Youth μου αρέσουν που μπορεί να έχουν κι αυτοί σιτέψει και αν τη βράσεις την Kim φτιάχνεις μια σούπα μούρλια [γιατί ως γνωστόν, η γριά η κότα το έχει το ζουμί] αλλά οι Sonic Youth είναι και γαμώ τα συγκροτήματα, και τριακόσιες φορές να παίξουν αξίζει να τους δεις γιατί είναι σταθερή αξία. Σαν τη σοκολάτα αμυγδάλου ΙΟΝ. Όταν έχεις μπαφιάσει απ’ τις σαχλαμάρες που βγαίνουν σήμερα βάζεις λίγο Sonic Youth κι έρχεσαι στα ίσια σου, τα σπουδαία συγκροτήματα είναι λίγο σαν αντιβιοτικό.
Επίσης την πρώτη μέρα παίζουν οι Matisse, το μόνο καλό συγκρότημα της ημέρας, αλλά τους έχουν βάλει να παίξουν ντάλα μεσημέρι με τον ήλιο να σου καψαλιάζει την καράφλα και θα χαθούν, όπως χάνονται συνήθως οι εμφανίσεις των καταδικασμένων «μικρών». Αν τους είχαν headliners μπορεί και να πήγαινα, όχι μπορεί, σίγουρα θα πήγαινα την πρώτη μέρα.
Πώς τα κατάφεραν και κατάντησαν το Rockwave ένα φεστιβάλ για μεσήλικες και dinosaur-friendly, απορώ. Πραγματικά απορώ και λυπάμαι όταν βλέπω τι ονόματα παίζουν στα αντίστοιχα φεστιβάλ της υπόλοιπης Ευρώπης. Με τα λεφτά που σπατάλησαν για να φέρουν το Moby και τους Garbage θα είχαν κλείσει τέσσερα τουλάχιστον μικρότερα νέα όνοματα που μπορεί και να αποκαταστούσαν την χαμένη αίγλη του φεστιβάλ. Τώρα δεν αξίζει να διαθέσεις ούτε χρόνο ούτε χρήμα να τρέχεις στη Μαλακάσα …

Δεν υπάρχουν σχόλια: