Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2005

the power of pussy


Some have teeth, some have hair
Some have soft sweet petals
Some look like Cher…
1991. Οι Bongwater κυκλοφορούν το The Power of Pussy, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο απ’ το μεγάλο κοινό, είχε πέσει πάνω στο Nevermind, στο Bloodsugarsexmagik και στο Screamadelica, ποιος θ’ ασχολιόταν με το Power of Pussy; Άσε που ήταν άλλες οι εποχές και ούτε on line έκανες παραγγελίες, ούτε ήταν τόσο οργανωμένα τα δισκάδικα για να βρίσκεις άκρη, κι έπρεπε να το ζητήσεις [όχι ότι τώρα βρίσκεις δηλαδή, ειδικά στα μεγαθήρια, but anyway]. Και καλά εδώ, το pussy κάτι πήγαινε κι ερχόταν, δεν χάλαγε κι ο κόσμος, ποιος θα πήγαινε στην Αμερική να ζητήσει ένα power of pussy παρακαλώ, όπου pussy δεν εννοεί τις ψιψίνες, εγγυημένο.
Το Power of Pussy είναι ο καλύτερος δίσκος που έφτιαξαν οι Bongwater κι η πιο μεγάλη επιτυχία τους, ας τον πούμε επιτυχία. Ένα χρόνο μετά το ζευγάρι τα ’βγαλε τα μάτια του και χώρισε και τέρμα οι Bongwater. Tο ζευγάρι ήταν ο κιθαρίστας –και ιδιοκτήτης της Shimmy-Discs, όποιος ήξερε τους Butthole Surfers καταλαβαίνει τι εστί Shimmy-Discs- Mark Kramer, πρώην μέλος των Shockabilly, και η Ann Magnuson, μια ηθοποιός που η σπουδαία καριέρα της περιελάμβανε ένα ρόλο στο σίριαλ anything but love και άλλον ένα στην ταινία Making Mr. Right. Ήταν ωραία γκόμενα, αλλά απ’ αυτές που σου το κλείνουν το σπίτι. Έφτιαξαν το συγκρότημα το 1985 [πρώτα πρόλαβαν και τα έφτιαξαν οι ίδιοι] και αφού χώρισαν το 1992 έφαγαν τον καιρό τους στα δικαστήρια, ενώ αυτό που κατάφεραν τελικά ήταν να χρεοκοπήσει η Shimmy-Discs. Φαινόταν απ’ το Power of Pussy ότι κάπου εκεί θα κατέληγε η σχέση τους, αν δεν μισείς τον άλλο είναι δυνατό να τον ρωτάς «What if I baked you a coconut cake with lots of nuts, the kind that you hate / what if I threw the car keys in the lake / what I made you cry / what if I told you lies…». Αυτή η κακούργα φταίει.
Στον ίδιο δίσκο διαλαλεί I ain’t wearing any underwear και τραγουδάει για κάποιον ξεπεσμένο ηθοποιό που έχει συλλογή από κούκλες, τι κούκλες όμως; Θαμμένες στην πίσω αυλή του σπιτιού του! Κι αν αυτό σου φαίνεται παράξενο, άκου και το πιο κουφό: οι κούκλες είχαν τη μορφή του Nick Cave! Βρε καλά έκανε και τη χώρισε. Μόνο που τον ρήμαξε στη συνέχεια. Φταίει κι αυτός όμως. Τι πήγε κι ονόμασε τον τελευταίο δίσκο τους The Big Sell-Out, άκου the big sell-out, αν τον είχε ονομάσει Killing Me Softly λες να τον είχε κόψει φέτες;!
Στο δίσκο υπάρχουν 17 κομμάτια, μια διασκευή του «Kisses Sweeter Than Wine» των Weavers, μπόλικο μπάντζο και ένα τραγούδι που το λένε Chicken Pussy. Το καλύτερο τραγούδι το κρατάνε για το τέλος. Το Folk Song είναι ένα εννιάλεπτο επαναστατικό κομμάτι κατευθείαν απ’ τα sixties, όπου η μουρλή τραγουδάει whatever makes you happy / whatever gives you hope / even if it’s a truly tasteless joke… Τώρα που το ξανακούω δεν το βρίσκω το ίδιο γοητευτικό, αλλά εδώ ξεθωριάζουν αριστουργήματα στο χρόνο, θα άντεχε το Folk Song;

Δεν υπάρχουν σχόλια: