Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2005

an other ordinary guy


Το θαυμάσιο ντεμπούτο άλμπουμ του Micah Paul Hinson… «and the Gospel of Progress» που κυκλοφόρησε πέρσι με τα κάντρι νουάρ διαμαντάκια, μπορεί να άφηνε υποψίες ότι το έχει φτιάξει κάποιος σακατεμένος απ’ τη ζωή, αλλά όταν διάβασα ότι ήταν μόνο 22 χρονών πιο λογικό μου φάνηκε να ήταν αφηγήσεις περιστατικών που είχε ακούσει. Το νεαρό της ηλικίας του δεν δικαιολογούσε τέτοιου είδους εμπειρίες. Κι όμως, αυτός ο αυτοκαταστροφικός τύπος είχε προλάβει και είχε μπλέξει με ναρκωτικά, με ένα μοντέλο της Vogue που του ρούφηξε το μεδούλι [ο ίδιος την ονομάζει πια «Μαύρη Χήρα»], είχε πάει φυλακή, είχε καταλήξει στα 19 του να είναι άστεγος, άφραγκος, ένα ρεμάλι που έκανε πλαστογράφηση σε ιατρικές συνταγές για να παίρνει χάπια. Ο ίδιος αναφέρει «κατάφερα να χάσω τα πάντα, το σπίτι, το αυτοκίνητο, όλα μου τα λεφτά και τα μουσικά όργανα, όλον τον εξοπλισμό ηχογράφησης, το χειρότερο: ολόκληρη την οικογένειά μου». H οικογένειά του είναι μια τυπική μικροαστική οικογένεια με θρησκευτικές αρχές, μετακόμισε απ’ το Μέμφις στο Τέξας όταν ο Μάικα ήταν έφηβος, φαντάζομαι θα ψηφίζουν και Μπους, προφανώς θα προτιμούσαν να ξεγράψουν το παλιόπαιδο που παραστράτησε, παρά να του συμπαρασταθούν. Ο Μάικα γεννήθηκε την ιστορική ημέρα που έκαναν απόπειρα δολοφονίας κατά του Ρίγκαν, όχι ότι έχει καμιά σημασία, αλλά έτσι ξεκινάει το βιογραφικό του. Αφού πέρασε κάποιο διάστημα μετέωρος, ο παππούς του του βρήκε δουλειά σε μια εταιρία τελεμάρκετινγκ και τελικά κατάφερε να συνέλθει και να πιάσει δωμάτιο σε ένα φτηνό μοτέλ. Μέχρι τότε κοιμόταν στο πάτωμα σε σπίτια φίλων του κι έγραφε τραγούδια. Με τη βοήθεια των Earlies, οι οποίοι ήταν φίλοι του και του παραχώρησαν το στούντιό τους, ηχογράφησε το πρώτο άλμπουμ του, του έκαναν και παραγωγή και η τύχη του άρχισε ν’ αλλάζει. Απ’ τα 30 κομμάτια που έγραψε, τα 11 κυκλοφόρησαν το 2004, ενώ αυτές τις μέρες κυκλοφορεί και ένα μίνι άλμπουμ με 9 κομμάτια με τίτλο The Baby and the Satellite. Πιο ακατέργαστα και χωρίς την «πλούσια» παραγωγή του περσινού, αλλά το ίδιο σαρκαστικά και σπαραξικάρδια. Όταν τα έγραψε ήταν 18 και ζούσε με τη «Μαύρη Χήρα» στην εξοχή. «Δεν είχαμε αρκετά λεφτά για να ζήσουμε μια κανονική ζωή, έτσι μεθάγαμε όλη μέρα, καπνίζαμε κι ηχογραφούσα», λέει. Ο νέος δίσκος του περιέχει τα 8 τραγούδια εκείνων των ημερών και μια νέα εκτέλεση στο a dream you left behind. Μα δεν γίνεται να βρω κάποιον που να μου αρέσει και να μην είναι «καμένος»; Ακόμα κι αυτοί που φαίνονται καθώς πρέπει στο τέλος τέτοιοι αποδεικνύονται, που σημαίνει ότι κανείς καθώς πρέπει δεν κάνει ενδιαφέρουσα μουσική, γέρασα για να το συνειδητοποιήσω…
Υ.Γ. Μιλάμε για τελείως παλαβό πάντως, και τώρα που υποτίθεται ότι έχει συνέλθει σε μια πρόσφατη συναυλία του στο Λονδίνο, πήδησε κάτω απ’ τη σκηνή και χτύπαγε με τόση μανία τις χορδές της κιθάρας μέχρι που τα δάχτυλά του αιμορραγούσαν, πέταξε την κιθάρα και έκανε το μαέστρο στο συγκρότημα που τον συνόδευε, αυτοί οι Earlies αν ανοίξουν το στόμα τους θα έχουν πολλά να διηγηθούν. Μερικοί απ’ το κοινό τον χειροκρότησαν αμήχανα, αλλά κανείς δεν τον πλησίασε μετά το τέλος της συναυλίας…
Μοιάζει λίγο στον Τζον Λέννον ή μου φαίνεται;

Δεν υπάρχουν σχόλια: