Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2005

a man under influence

Αγόρασα σήμερα κι ακούω για τέταρτη φορά το νέο δίσκο του blend [δηλαδή του Γιώργου Μαντά], που σημαίνει ότι είναι καλός. Για την ακρίβεια, πολύ καλός. Φυσικά, είναι δυνατό ν’ ακούς για τέταρτη συνεχόμενη φορά ένα δίσκο αν βαριέσαι να σηκωθείς να τον αλλάξεις, αλλά τότε μιλάμε για τόσο μεγάλο τεμπέλη που δεν σου αξίζει και τίποτα καλύτερο, κάτσε κι άκου βλακείες, το ίδιο είναι κι όταν ακούς αηδίες στο ραδιόφωνο και δεν το κλείνεις το ρημάδι, ξέρεις τι μεγάλο κακό μπορούν να σου κάνουν οι αηδίες στο ραδιόφωνο; Το λιγότερο που μπορείς να πάθεις είναι να σε κάνουν ανεκτικό σε όλα αυτά που σε ανακατεύουν, το χειρότερο; στο τέλος να σου αρέσουν και να τραγουδάς στο αυτοκίνητο Χρύσπα και Πέγγυ Ζήνα! Πάλι γίνομαι κακός, για τον blend ήθελα να γράψω αλλά ας περιμένει λίγο. Χθες το βράδυ μου έδωσε η αδελφή σου προσκλήσεις για τους Thievery Corporation και τα παράτησα όλα κι έτρεξα, γιατί παρ’ όλο που έκανα τον δύσκολο και δεν αγόρασα εισιτήριο, όταν έμαθα ότι ήταν sold out ήθελα να πάω! Για να φτάσουμε απ’ το σπίτι της αδελφής σου μέχρι τα νταμάρια του Θεάτρου Βράχων μας πήρε μιάμιση ώρα και δεν είχαμε κι άλλο CD στο αυτοκίνητο, μόνο Cocorosie, στην αρχή καταράστηκαν την ώρα και τη στιγμή που το κουβάλησα μαζί, μετά την τρίτη φορά τραγούδαγαν Beautiful Boys και σήμερα το έκανα τρεις κόπιες. Αν το μάθαιναν οι Cocorosie θα με χαράκωναν-και καλά ασχολούνται με μαχαιροπίρουνα…Πριν φτάσουμε στο Βύρωνα άρχισε να βρέχει, ενώ όταν φτάσαμε έριχνε καρεκλοπόδαρα! Όταν φύγαμε [λούτσα, μετά από άλλη μιάμιση ώρα στη βροχή], έγινε ξαστεριά. Ελπίζω στις 27 Ιουλίου που θα ξανάρθουν να μην γίνει κανας σεισμός ή κανα πραξικόπημα. Anywayzzz, ο blend μου θύμισε όλα αυτά τα acid jazz projects που αναβίωναν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας τον ήχο του funk των seventies, κάτι Mother Earth που μου άρεσαν πολύ και τα κομμάτια της R U Conscious? που έχω λιώσει και κάνω αμάν να βρω σε CD. Ο ήχος του είναι πολύ μαύρος [άφρο και τέτοια, όχι ψυχοπλάκωμα] και όσο περνάει η ώρα νομίζεις ότι ακούς τη μουσική από κάτι ταινίες με τύπους με τεράστια πέτα και καμπάνες που κάνουν κυνηγητό με αυτοκίνητα, έχει και fat beats και hip hop και έναν ράπερ που τον λένε Mc Yinka, η ορχήστρα που παίζει είναι καταπληκτική και τραγουδάει κι η Εύη Χασαπίδου...soul -[που έχει πια κι άλλο επώνυμο, Watson]. Άκουσα κι άλλον ελληνικό παρόμοιο τελευταία, αλλά καμία σχέση, ο δίσκος του blend [man under influence] είναι δισκάρα. Α, και κυκλοφορεί απ’ την ΣΕΙΡΙΟΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια: