Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

loves of a blonde


1965. Ιστορική περίοδος. Στην Τσεχοσλοβακία της εποχής ο άντρας ήταν πιο σπάνιο είδος απ’ το κρέας ή τη ζάχαρη, τουλάχιστον στην επαρχιακή πόλη Zruc. Η εποχή ήταν πολύ καλή για άντρες, κουτσοί στραβοί είχαν να επιλέξουν το καλύτερο απ’ τα 16 θηλυκά που τους αντιστοιχούσαν, φαντάζεσαι δηλαδή τι μεγάλος ήταν ο ανταγωνισμός. Εκτός συναγωνισμού φυσικά ήταν οι όμορφες ξανθιές, που ξανθιές ήταν, θα είχαν πέραση, μιλάμε για κομουνιστές, όχι για βλαμμένους. Αν δεν είχαν πέραση δεν θα είχε κάνει ταινία τους έρωτες μιας ξανθιάς ο Φόρμαν, θα είχε κάνει για τους έρωτες μιας μελαχρινής, αλλά δεν έκανε, άρα το ξανθό ήταν τόσο περιζήτητο όσο και στην καπιταλιστική Αμερική. Μπορεί και πιο πολύ, κι ας μην το έλεγαν ευθέως όπως οι αμερικάνοι, που ξεδιάντροπα ομολογούσαν πως «οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές», αλλά μην ξεχνάμε ότι σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς τίποτα δεν ομολογείς ευθέως. Το Lásky jedné plavovlásky [loves of a blonde] εκτός από αντιπροσωπευτικό δείγμα κομμουνιστικού νουβέλ βάγκ, είναι και μια ταινία για μια νεαρή ξανθιά εργάτρια σε εργοστάσιο παπουτσιών, την Andula, που την αποπλανεί ένας καθίκης πιανίστας [τον οποίο αν δεν υπήρχε η λειψανδρία, ούτε που θα τον έφτυνε η ξανθιά-αστέρι, αν και ποτέ δεν ξέρεις, διότι άβυσσος η ψυχή της γυναίκας, πόσο μάλλον της ξανθιάς] και στο τέλος την απογοητεύει οικτρά -αυτά τα κομμουνιστικά ούτε ένα happy end, όλα με κακό τέλος.
Το πρώτο μέρος της ταινίας, απολαυστικό. Οι εργάτριες με λαχτάρα περιμένουν νεαρούς φαντάρους να φτάσουν στην βάση της πόλης τους μήπως και δουν χαρά στα σκέλια τους, αλλά προκύπτουν κάτι κακομούτσουνοι μεσήλικες που και στατιστικά να το δεις, θα πρέπει να ήταν παντρεμένοι. Τα γκαγκ στην αίθουσα του χορού απίθανα, σαν τη σκηνή με τους τρεις χοντροέφεδρους που καμακώνουν την ξανθιά και τις φίλες της, τους στέλνουν κερασμένο ένα μπουκάλι κρασί αλλά ο στόκος ο σερβιτόρος το πάει κατά λάθος στην πίσω τριάδα με μελαχρινές γεροντοκόρες. Αυτές ενθουσιάζονται κι ετοιμάζονται να ρίξουν στα ποτήρια για να πουν ευχαριστώ, αλλά πριν προλάβουν, τους αρπάζει ο σερβιτόρος ποτήρια και κρασί και τα πάει στο μπροστινό τραπέζι! Σκληρό, αλλά διασκεδαστικό. Να που οι κομμουνιστές υπήρξαν πρωτοπόροι, το μαύρο χιούμορ του There’s Something About Mary δεν θα πρέπει να είναι προήλθε από επιφοίτηση. Στη συνέχεια οι πιτσιρίκες τους παρατάνε σύξυλους και φεύγουν, ενώ ο ένας απ’ τους στρατιώτες καταλήγει με μια απ’ τις γεροντοκόρες! Πριν φύγει η Andula γνωρίζει το νεαρό πιανίστα, τον Milda, ο οποίος την καταφέρνει να τον ακολουθήσει στο δωμάτιό του. Είναι απ’ την Πράγα και πείθει την φτωχιά χωριατοπούλα να τον εμπιστευτεί και να κοιμηθεί μαζί του. Της υπόσχεται να την πάρει στην πόλη, αυτή μικρή κι αθώα παίρνει τοις μετρητοίς ότι της έταξε, το αποφασίζει και μια νύχτα εμφανίζεται με τη βαλίτσα στη μάνα του και στον πατέρα του! Αν ήταν γυρισμένο από αμερικάνο σκηνοθέτη της εποχής το τέλος θα ήταν happy, ο Μίλος Φόρμαν δεν είχε ακόμα πάει στην Αμερική όμως, οπότε καταλαβαίνεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια: