Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2005

i have a dream


Δεν υπάρχουν πολλές ταινίες που μπορώ να ξαναδώ, ακόμα κι αυτές που μου αρέσουν πολύ. Κι αν εξαιρέσω το Muriel’s Wedding, δε νομίζω πως έχω δει άλλη κομεντί τόσες φορές, για την ακρίβεια δεν υπάρχει άλλη ανάλογη ταινία που να έχω δει -επί τούτου- για δεύτερη φορά. Τελευταία μάλιστα δεν αντέχω καθόλου να δω κομεντί, ή το είδος περνάει κρίση, ή κάτι έχω πάθει εγώ και τις βρίσκω ανυπόφορες. Το Muriel’s Wedding όμως ήταν [και παραμένει] η πιο αγαπημένη μου κομεντί των 90s, είναι τόσο απολαυστική όσο το Four Weddings and a Funeral, -μάλλον η λέξη Wedding το 'χει, τώρα συνειδητοποιώ ότι κι η άλλη κομεντί που δεν άλλαξα κανάλι όταν την ξαναέπαιζε πρόσφατα στην τηλεόραση λέγεται My Best Friend’s Wedding! Έχουν περάσει 10 χρόνια απ’ την πρώτη προβολή της, time flies, η ονειροπαρμένη, χοντρή και χαζοχαρούμενη Μύριελ που όλοι αντιμετωπίζουν σαν άχρηστη, κλέβει τα λεφτά του πατέρα της και το σκάει σε εξωτικό μέρος για διακοπές, αφού υπόκειται έναν τρομερό εξευτελισμό από φίλες και οικογένεια [η αθεόφοβη, πάει στο γάμο της φίλης της με κλεμμένο φόρεμα και την συλλαμβάνουν στο γλέντι!], ενώ οι ενοχλητικές, πικρές λεπτομέρειες σου προκαλούν αμηχανία, είναι τόσο real life που δεν έχουν σχέση με το ξαχαρένιο κόσμο των κομεντί. Δεν είναι αμερικάνικη ταινία όμως, είναι αυστραλέζικη. Δεν θα έβαζε κανείς αμερικάνος σε blockbuster σκηνή με τη μάνα να φτάνει με ταξί στην εκκλησία, την ώρα που τελειώνει ο χλιδάτος γάμος της κόρης της, με ένα δώρο στα χέρια και να κάθεται σε ένα στασίδι στο τέλος, μόνη και πικραμένη, τόσο μόνη κι έρημη που στη συνέχεια αυτοκτονεί κατεβάζοντας ένα κουτί χάπια! Η Μύριελ είναι ξεχωριστή περίπτωση. Ονειρεύεται ένα γάμο [για να αποδείξει σε όλους ότι δεν είναι άχρηστη!] σε τέτοιο βαθμό, που της γίνεται ψύχωση. Γυρνάει τα μαγαζιά με νυφικά, ντύνεται νύφη και βάζει να τη φωτογραφίσουν με ψεύτικες δικαιολογίες [η μάνα της είναι ετοιμοθάνατη από καρκίνο, η αδελφή της παράλυτη] και οι υπάλληλοι σκίζονται να την εξυπηρετήσουν, στη συνέχεια κρατάει τις φωτογραφίες σε άλμπουμ! Η Μύριελ [που όταν μετακομίζει στο Σίδνεϊ το αλλάζει σε Μάριελ] ακούσει μόνο Abba! Όταν οι φίλες της της ανακοινώνουν ότι είναι ανεπιθύμητη στην παρέα, ένας απ’ τους λόγους που τις ντροπιάζει είναι αυτός! Αυτές ακούνε Nirvana, η ονειροπαρμένη Μύριελ ακούει τα σαχλά τραγουδάκια των 70s, τόσο αθώα όσο κι η Μύριελ. Τα ποπ διαμαντάκια των Abba δεν συνοδεύουν απλώς τις εικόνες, παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση, ειδικά η σκηνή με το Fernando είναι υπέροχη, [τι ωραίο τραγούδι, δεν το είχα ποτέ προσέξει], οι Abba ήταν και για μένα [βλακωδώς] κατάπτυστοι, μέχρι που είδα την ταινία. Το Dancing Queen που την κλείνει μεγαλοπρεπώς και το Waterloo τα κουβαλάς μαζί σου και όταν τελειώνει, η Muriel με ανάγκασε να αγοράσω την επόμενη κιόλας μέρα το Best Of των Abba και να το βρω και απολαυστικό! Η μόνη ανάλογη ταινία που μπορώ να τη συγκρίνω είναι το θαυμάσιο Life is Sweet του Μάικ Λι, για να μην πω τις ταινίες του Todd Solondz, όλες για προβληματικές οικογένειες με μαύρο χιούμορ, η αδυναμία μου. Το «Μύριελ Παντρεύεται» είναι μια πολύ μελαγχολική ταινία, μπορεί να υπάρχουν ξεκαρδιστικές σκηνές, αλλά είναι τόσο πικρή που στο τέλος δεν σου αφήνει τη γλυκιά γεύση των κομεντί. Ίσως γι αυτό μου αρέσει τόσο. Εκτός από το θρίαμβο των losers είναι κι ένας ύμνος στη φιλία, friends are the most precious thing, δεν αποκαλύπτω το τέλος, πάντως είναι πολύ συγκινητικό. Η Μύριελ πραγματοποιεί το όνειρό της, αλλά αυτή δεν είναι η μεγαλύτερη νίκη της. Στο τέλος συνειδητοποιεί ποια είναι, η πραγματικότητα την προσγειώνει κι η πραγματικότητα είναι δηλητήριο, κι ας τα βλέπει αυτή όλα φωτεινά κι αισιόδοξα. Μόλις κυκλοφόρησε αμερικάνικη special edition, αν δεν την ξέρεις αξίζει να τη δεις. Οι Toni Collette και Rachel Griffiths στους καλύτερους ρόλους της καριέρας τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: