Κυριακή, 5 Ιουνίου 2005

excepter


Οι Excepter είναι Νεοϋορκέζοι [απ’ το Μπρούκλιν] και παίζουν…fractal noise, δηλαδή πιασ’ το αυγό και κούρεψ’ το, αν βρεθεί κάποιος να χαρακτηρίσει [επακριβώς όμως!] αυτό που παίζουν θα του χρωστάω δώρο -όχι ότι έχει καμιά σημασία ο χαρακτηρισμός, αλλά επειδή είναι τόσο πρωτοποριακοί είμαι περίεργος να δω τι ταμπέλα θα τους κολλήσουν… Όταν άκουσα το Ka πέρσι θεώρησα ότι είχα κάνει μεγάλη ανακάλυψη, κι η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσω κάτι Xinlisupreme και Animal Collective που κινούνται σε εντελώς δικά τους σύμπαντα, δύσκολα βρίσκεις στη σημερινή μουσική τόσο original συγκρότημα. Το νέο τους project έχει τίτλο Throne και περιέχει δύο ξαναδουλεμένα κομμάτια απ’ το Ka [Jrone Two και Jone Three], συν δυο νέα κομμάτια: το the heartbeat και το [εκπληκτικά τιτλοφορούμενο]…the ass! Όλο το ep που είναι στην ουσία ένα κομμάτι 35 περίπου λεπτών, έχει ένα βασικό μοτίβο που ξεκινάει σαν το soundtrack του Ghost Dog και εξελίσσεται σε ένα νοτιοασιατικό μάντρα με ταλαντευόμενους ήχους και ήχους didgeridoo, χωρίς όμως didgeridoo! H Caitlin Cook προσθέτει τα [περιορισμένα, δυστυχώς] στοιχειωμένα φωνητικά [σα να μου φαίνεται ότι μαλάκωσε αρκετά από πέρσι] και οι τέσσερις υπόλοιποι τζαμάρουν στα χνάρια των This Heat, των Faust και των Can. Το Throne είναι πιο «εύκολο» στο αυτί απ’ το Ka, αν σου αρέσει ο ήχος τους το βρίσκεις απολαυστικό, η μουσική τους λειτουργεί κάπως σαν το dub κι αν το αυτί σου είναι εξοικειωμένο με τον ήχο μπορείς ακόμα και να χαλαρώσεις. Αν δεν ξέρεις κανένα απ’ τα παραπάνω ονόματα, πάντως, μην κάνεις τον κόπο…

6 σχόλια:

Antigone είπε...

EIDES TO PRHGOYMENO comment MOY;

m.hulot είπε...

Από σύγχρονο ελληνικό σινεμά; Πόσο σύγχρονο δηλαδή; 90s ή ακόμα πιο σύγχρονο; Σου γράφω για τα τελευταία που έχω δει και μου άρεσαν [των τελευταίων τριών χρόνων κυρίως] και αν σε ενδιαφέρουν κι άλλα, τα ξαναλέμε. Tα πιο πολλά απ’ αυτά που αναφέρω τα έχω σε DVD [τα υπόλοιπα υπάρχουν στα βιντεοκλάμπ] και όταν έρθεις μπορείς να τα δεις [ή να τα κάνουμε copy-δεν πρέπει να λέω παλιοκουβέντες δημόσια, αλλά αν δεν έχεις όρεξη να βλέπεις ταινίες καλοκαιριάτικα, don’t worry, θα τα πάρεις μαζί σου φεύγοντας να τα μελετήσεις με την ησυχία σου…].
Εκτός απ’ την «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη που σίγουρα ξέρεις και είναι ένα καλοφτιαγμένο blockbuster [πολύ καλή ταινία, αξίζει να τη δεις -αλλά όχι αγαπημένη μου] στο ελληνικό σινεμά υπάρχουν αρκετοί σκηνοθέτες με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ο Γιάνναρης για παράδειγμα -μιλάω πάντα για προσωπικές προτιμήσεις, δεν είναι λίστα με τις «καλύτερες» ελληνικές ταινίες κάποιου ειδικού.
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ.
-Και οι τρεις ταινίες του Γιάνναρη [Απ’ την Άκρη της Πόλης, Δεκαπενταύγουστος, Όμηρος] είναι ενδιαφέρουσες, έχει μια αδυναμία στις μειονότητες που εδώ την βλέπουν αρνητικά [ο εξαιρετικός «Όμηρος» φέτος πάτωσε, γιατί ο Έλληνας δεν άντεχε να δει ταινία με ήρωα Αλβανό, κι ας βασιζόταν σε πραγματικό γεγονός]. Στο «Απ’ την Άκρη της Πόλης» είχε ασχοληθεί με τους «Ρωσοπόντιους», ενώ «Ο Δεκαπενταύγουστος» περιείχε τις ιστορίες τριών ζευγαριών μιας πολυκατοικίας που φεύγουν για το τριήμερο και στα διαμερίσματά τους εισβάλλει ένας 17χρονος διαρρήκτης. Είναι πολύ καλύτερες απ’ ότι ακούγονται.
-Το «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη, μια συγκλονιστική μικρή ταινία με τα μέλη μιας οικογένειας σε ένα διαμέρισμα στον Κορυδαλλό να ξεσπούν ο ένας στον άλλο -ντάλα καλοκαίρι- ξεσκίζοντας τις σάρκες τους [όχι κυριολεκτικά, αλλά είναι τόση η λεκτική βία που δεν βρίσκω πιο κατάλληλη λέξη…].
-«Hardcore», του Ντένη Ηλιάδη, βασισμένο στο βιβλίο της [κρυμμένης πίσω από ψευδώνυμο] Αλέκας Λάσου. Δυο 16χρονες πιτσιρίκες το σκάνε απ’ τα σπίτια τους και μπλέκουν σε κύκλωμα πορνείας, προκλητικό, αν ήταν γαλλικό θα είχε χαλάσει κόσμο…
-«Σώσε Με», του Στράτου Τζιτζή. Μια γυναίκα [τριάντα και κάτι] φτάνει στα όριά της, αλλά το τέλος είναι…happy!
-«Peppermint», του Κώστα Καπάκα. Συμπαθητικό. Αναμνήσεις ενός 45άρη απ’ την παιδική κι εφηβική του ηλικία στα 60s.
-«Οι γενναίοι της Σαμοθράκης», του Σταμάτη Τσαρουχά. Ένας λόχος «ανεπιθύμητων» στρατιωτών στην επιστράτευση του 74 που αντί για την Κύπρο αποβιβάζονται στη Σαμοθράκη. Κωμωδία.
-«Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί, ο Μπαμπάς μου», της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. 1969. ένας 10χρονος πιτσιρίκος χάνει τον πατέρα του και αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι ο πατέρας του λείπει για δουλειές…
-«Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω», του Γιάννη Φάγκρα. Απ’ το μυθιστόρημα της Νικόλ Ρούσσου. Η βίαιη ενηλικίωση μιας νεαρής κοπέλας σε μια Ελλάδα που δεν είναι μόνο όσα δείχνουν στα πόστερ του ΕΟΤ.
[συνεχίζεται…]

Antigone είπε...

Thanks, baby!
Please, do continue ...

Antigone είπε...

Do you know, by any chance, whether any of these movies have English subtitles?

m.hulot είπε...

Όμηρος, Απ' την Άκρη της Πόλης, Peppermint, Spirtokouto, Politiki Kouzina, Oi gennaioi tis Samothrakis και Hardcore ναι, εχουν αγγλικούς υπότιτλους [τα έχω μπροστά μου], τη "μορφίνη" ψάχνω να τη βρω σε DVD, δεν την έχω βρει ακόμα, αλλά σίγουρα θα έχει, θα συνεχίσω αργά απόψε ή αύριο γιατί υπάρχουν αρκετά ακόμα που έχουν ενδιαφέρον...
Σου άρεσε η "Βασιλική";

Antigone είπε...

DEN THN EIDA AKOMH.