Κυριακή, 19 Ιουνίου 2005

τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα…

Αστοιχείωτος είναι αυτός που δεν ξέρει τα στοιχειώδη. Και κανείς αστοιχείωτος δεν γνωρίζει πως είναι αστοιχείωτος, ή δεν το παραδέχεται, πιστεύει ότι έχει γνώση περί πολλών. Ακόμα χειρότερα, πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Χθες το βράδυ, θα πρέπει να ήσουν στοιχειωδώς αστοιχείωτος για να βρεις την εμφάνιση των Kraftwerk κατατονική [!] ή για να κάνεις κριτική σε ένα τόσο υψηλού επιπέδου live, σε ένα απ’ τα πιο σημαντικά συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής του 20ου αιώνα. [Και σε μια απ τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουν γίνει, επίσης, ποτέ στη χώρα μας]. Οι Kraftwerk δεν είναι υπεράνω κριτικής, κανείς δεν είναι, όταν όμως βρίσκεις το συγκεκριμένο show κατατονικό και όταν χρησιμοποιείς σαν επιχείρημα για να υποβιβάσεις αυτό που είδες το ότι ΔΕΝ άλλαξαν τις εκτελέσεις των κομματιών στο live, λες και είχαν έρθει για να παίξουν τη δουλειά τους σε remix, τότε πρέπει επειγόντως να αρχίσεις να παίρνεις τη μουσική πιο πολύ στα σοβαρά, γιατί αποδεικνύεις ότι είσαι ντιπ άσχετος που το παίζει σχετικός. Για το μόνο που μπορούσες να κατηγορήσεις τους Kraftwerk χθες το βράδυ είναι ότι ήταν μεσήλικες, υπερήλικες, όπως θέλεις πες το, μήπως όμως θα πρέπει να απολογηθούν από πάνω που κοντεύουν τα 60 και δεν είναι 20άρηδες; Ξέρουν κανέναν 20άρη με 40 χρόνων ιστορία πίσω του, μπορούν να μου τον γνωρίσουν κι εμένα αυτόν τον 20άρη που μπορεί να σταθεί δίπλα τους, να μου βρουν έστω κι ένα ηλεκτρονικό συγκρότημα την τελευταία τριακονταετία που να μην τους έχει κατακλέψει; Άκουσα επίσης ότι τους την έσπασε που ξεκίνησαν με το Tour de France και δεν έπαιξαν μόνο παλιά κομμάτια, μα πώς ήταν δυνατόν ν’ αγνοήσουν τον τελευταίο δίσκο τους, άλλοι παίζουν μόνο τη νέα δουλειά τους κι εξαφανίζονται, τα κομμάτια του Tour de France δεν ήταν παρά το ¼ του όλου προγράμματος, όσο για την πιστή αναπαραγωγή των κομματιών τους [που δεν ήταν εντελώς πιστή σε όλα, αλλά πώς να συγκρίνεις όταν δεν έχεις μέτρο σύγκρισης, τα ήξεραν τα κομμάτια, απορώ!] θώρησαν «προβληματικό αυτό ακριβώς που στις συναυλίες θεωρείται προτέρημα: την όσο πιο δυνατόν πιστή αναπαραγωγή των στούντιο εκτελέσεων, κάτι που οι πιο πολλοί καλλιτέχνες κάνουν αμάν να πετύχουν! Τόσο άσχετοι, you young people!
Έχω αρχίσει να σιγουρεύομαι ότι αυτή η γενιά των 20-κάτι που κατεβάζει σωρηδόν μουσική, έχει πρόσβαση σε χιλιάδες άλμπουμ καθημερινά και γεμίζει τον σκληρό του υπολογιστή του με αμέτρητα κομμάτια, είναι καταδικασμένη να μείνει μουσικά αναλφάβητη. Το ότι μπορείς να αποκτήσεις όλα όσα κυκλοφορούν [και δεν κυκλοφορούν] δεν σημαίνει και ότι γνωρίζεις για μουσική, ή ότι μπορείς να εκτιμήσεις την αξία όλων αυτών που φτάνουν στ’ αυτιά σου. Ακούς τόσα πολλά για τόσο λίγο και με τόσο μεγάλο άγχος [για να προλάβεις να δοκιμάσεις όσα κατεβάζεις] που στο τέλος είσαι κυριολεκτικά lost in music, όχι όμως όπως το εννοούσαν οι sister sledge. Αυτά που ακούς τα αφοδεύεις, δεν τα αφομοιώνεις, καταντάς ένας ημιμαθής, ημισνόμπ, που δεν μπορεί να διορθώσει το στραβό, στραβώνει το ίσιο. Αυτό το ασύδοτο downloading έχει αρχίσει να κάνει μεγάλο κακό, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν εκτιμάει κανείς πια την αξία των δημιουργών, ούτε ότι δεν έχει τον χρόνο ν’ αφιερώσει στην ακρόαση ενός άλμπουμ όπως του αξίζει, είναι ότι αυτή η γενιά οδηγείται ολοταχώς σε ηχητική σκλήρυνση, μια πολύ σοβαρή αρρώστια που σκοτώνει τη μουσική. Όποιος την κολλάει πεθαίνει -[μουσικά]. Δεν έχουν ούτε τον χρόνο αλλά ούτε και τη διάθεση -με τους ρυθμούς που κατεβάζουν μουσική- να ασχοληθούν μαζί της πέρα απ’ την επιφάνεια, δεν την βιώνουν, απλά δοκιμάζουν όλη μέρα ήχους [επί τροχάδην] και δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπήσουν πραγματικά κάτι από αυτά που ακούνε. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί δεν υπάρχουν λατρεμένα συγκροτήματα στις μέρες μας, απλά γιατί κανείς δεν προλαβαίνει να τα αγαπήσει. Αυτή η γενιά που δεν έχει δώσει ποτέ λεφτά να αγοράσει μουσική δεν υπάρχει περίπτωση να την αντιμετωπίσει όπως της αξίζει, απλά γιατί δεν ξέρει ούτε να επιλέξει ούτε να εκτιμήσει. Τελεία.
Όταν δεν γνωρίζεις κάτι είναι προτιμότερο να μην μιλάς, χίλιες φορές να σφυρίζεις αμέριμνος, παρά να ανοίγεις το στόμα και να λες μαλακίες. Έχει η αμφισβήτηση τα όριά της. Nα αμφισβητείς το Moby ή τους Chemicals το καταλαβαίνω, να βρίζεις κάτι μουχλιασμένους ροκ αστέρες που επανακάμπτουν για αρπαχτή το δέχομαι, όταν αμφισβητείς το πιο επιδραστικό και σπουδαίο συγκρότημα των τελευταίων χρόνων επειδή δεν το γνωρίζεις [και δεν το βουλώνεις] το θεωρώ το λιγότερο ανοησία…
[αφιερωμένο εξαιρετικά στους μικρούς μου φίλους, χρειάζεστε πολλά ψωμιά ακόμη και πολύ μελέτη για να μπορείτε να κρίνετε τους Kraftwerk…].