Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2005

μάη ντίαρ ντάηαρι...

Δεν ξέρω γιατί έχω κέφια. Κανονικά δεν θα έπρεπε. Πρώτα έκανα τα γυαλιά μου καλοκαιρινά [για να ταιριάζουν με την εποχή; Ίσως…] τα έβαλα στο κρεβάτι ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ τα ρίξω απ’ το ηχείο, πάνω στο ηχείο δεν χωράνε γιατί πάνω του βρίσκονται και έξι κομπιουτεράκια [remote control, τέτοια κομπιουτεράκια, δεν κάνω πράξεις] χθες τα έψαχνα όλη την ημέρα και είχαν πέσει κάτω απ’ το κρεβάτι, είχαν πηδήσει μάλλον από προαίσθημα, πού να φανταστώ ότι είχαν κρυφτεί εκεί για να προστατευτούν! Anyway, σημασία έχει ότι πήγα και κάθισα πάνω τους με όλη τη φόρα και τώρα γυαλιά πάπαλα, τα έκανα πλακέ. Προσπαθώ να βρω τρόπο να τα στερεώσω στ’ αυτιά μου, αλλά μάλλον χρειάζομαι καινούργια. Όχι μάλλον, ΣΙΓΟΥΡΑ. Απ’ τα νεύρα αναποδογύρισα τον καφέ ΠΑΝΩ στο ηχείο, αλλά κατά έναν μυστήριο τρόπο δεν λερώθηκε ούτε ένα κομπιουτεράκι. Κι όμως, γίνεται! Ξέρω τι έφταιγε, ο καταραμένος ο Mardi Grass. BB που γκάριζε και δεν με άφηνε να συγκεντρωθώ, αν ξανακούσω εγώ Mardi Grass να με φτύσεις, ο Mardi Grass είναι ένας τύπος που στο εξώφυλλο του προηγούμενου δίσκου του είχε χώσει το χέρι του μέσα στο σώβρακό του και χαϊδευόταν, δεν θα πρέπει να μαλακιζόταν, γιατί δεν του ήταν σηκωμένη, αν και δεν μπορώ να το πω με σιγουριά, γιατί το μάτι του ήταν γλαρωμένο. Αυτός ο καταραμένος φταίει. Φυσικά δεν είναι τόσο καταραμένος όσο η Λένα Πλάτωνος, που κάθε φορά που την άκουγα μου πάθαινε ζημιά ο υπολογιστής, την τελευταία φορά που άκουγα το Σαμποτάζ κράσαρε ο σκληρός κι έχασα σχεδόν 200 G με mp3 και βίντεο, καταστροφή. Tα μάζεψα τα άλμπουμ της και τα έβαλα σε καραντίνα, έξω απ’ το δωμάτιο, καλή η Λένα Πλάτωνος αλλά πολύ γκαντέμω, θα το σκεφτώ πολύ να την ξανακούσω. Μόλις τέλειωσε Η Ανίτα [το παρασοβάρεψε ή μου φάνηκε;] έβαλα να δω μια ταινία στο Filmnet με τον Ντολφ Λούντγκρεν που την έλεγαν ο Καταστροφέας, ο Λούντγκρεν ήταν το ίδιο κακός όπως πάντα –κι ακόμα χειρότερος- απ’ αυτές τις ταινίες που σου ’ρχεται να καρφώσεις στο μάτι ότι βρεις πρόχειρο, ευτυχώς που ήμουν ξάπλα και δεν είχα τίποτα πρόχειρο, μόνο τα κομπιουτεράκια. Μετά, κοιμήθηκα.
Η γάτα έχει μόνο ένα γατί, το άλλο το έφαγε ο μαύρος ο γάτος, δεν πρόλαβα να το σώσω. Πήρε σίγουρα το δικό του, το μαύρο δηλαδή, κι εξαφανίστηκε. Η γάτα τον κοιτούσε σαν χαζή και δεν αντέδρασε καθόλου, σαν μαστουρωμένη, λες να έχει τίποτα η τροφή; Είναι φυσιολογικό μια μάνα να βλέπει να της σκοτώνουν το παιδί και να μην το υπερασπίζεται; Το μικρό που επιβίωσε το ονόμασα Ζήκο, είναι αρσενικό και θα γίνει φοβερός γάτος. Αν καταφέρει να γλιτώσει απ’ τον πατέρα του [αν και για το τελευταίο δεν παίρνω όρκο]…

Δεν υπάρχουν σχόλια: