Τρίτη, 7 Ιουνίου 2005

ελληνικό σινεμά 00s, μέρος πρώτο


Σημείωσε τους τίτλους, είναι νομίζω οι πιο ενδιαφέρουσες απ’ τις ελληνικές ταινίες της τελευταίας πενταετίας, σίγουρα μου ξεφεύγουν κάποιες, αλλά θα επανέλθω…Προς το παρόν δεν μπορώ να σκεφτώ άλλες, -ή αυτές που σκέφτομαι δεν θα στις πρότεινα.
-Και οι τρεις ταινίες του Γιάνναρη [Απ’ την Άκρη της Πόλης, Δεκαπενταύγουστος, Όμηρος] είναι ενδιαφέρουσες, έχει μια αδυναμία στις μειονότητες που εδώ την βλέπουν αρνητικά [ο εξαιρετικός «Όμηρος» φέτος πάτωσε, γιατί ο Έλληνας δεν άντεχε να δει ταινία με ήρωα Αλβανό, κι ας βασιζόταν σε πραγματικό γεγονός]. Στο «Απ’ την Άκρη της Πόλης» είχε ασχοληθεί με τους «Ρωσοπόντιους», ενώ «Ο Δεκαπενταύγουστος» περιείχε τις ιστορίες τριών ζευγαριών μιας πολυκατοικίας που φεύγουν για το τριήμερο και στα διαμερίσματά τους εισβάλλει ένας 17χρονος διαρρήκτης. Είναι πολύ καλύτερες απ’ ότι ακούγονται.
Delivery», του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Απ’ τα καλύτερα ελληνικά των τελευταίων χρόνων. Μια περιπλάνηση στους απόκληρους και τα «κατακάθια» του Αθηναϊκού περιθωρίου. Κυκλοφορεί σε DVD αυτές τις μέρες.
-Το «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη, μια συγκλονιστική μικρή ταινία με τα μέλη μιας οικογένειας σε ένα διαμέρισμα στον Κορυδαλλό να ξεσπούν ο ένας στον άλλο -ντάλα καλοκαίρι- ξεσκίζοντας τις σάρκες τους [όχι κυριολεκτικά, αλλά είναι τόση η λεκτική βία που δεν βρίσκω πιο κατάλληλη λέξη…].
Hardcore», του Ντένη Ηλιάδη, βασισμένο στο βιβλίο της [κρυμμένης πίσω από ψευδώνυμο] Αλέκας Λάσκου. Δυο 16χρονες πιτσιρίκες το σκάνε απ’ τα σπίτια τους και μπλέκουν σε κύκλωμα πορνείας, προκλητικό, αν ήταν γαλλικό θα είχε χαλάσει κόσμο…
Το Όνειρο Του Σκύλου», του Άγγελου Φραντζή. Σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, αναφορές στο μυστήριο σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς, μια ταινία δρόμου με πλάσματα της νύχτας. Δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει σε DVD.
Αληθινή Ζωή», του Πάνου Χ. Κούτρα. Αλμοδοβαρικό μελόδραμα, trash αισθητική, ο σκηνοθέτης της camp «Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά» σε μια καλή ταινία που της άξιζε καλύτερη τύχη. Ούτε αυτό υπάρχει ακόμα σε DVD.
Σώσε Με», του Στράτου Τζιτζή. Μια γυναίκα [τριάντα και κάτι] φτάνει στα όριά της, αλλά το τέλος είναι…happy!
Peppermint», του Κώστα Καπάκα. Συμπαθητικό. Αναμνήσεις ενός 45άρη απ’ την παιδική κι εφηβική του ηλικία στα 60s.
Οι γενναίοι της Σαμοθράκης», του Σταμάτη Τσαρουχά. Ένας λόχος «ανεπιθύμητων» στρατιωτών στην επιστράτευση του 74 που αντί για την Κύπρο αποβιβάζονται στη Σαμοθράκη. Κωμωδία.
Δύσκολοι Αποχαιρετισμοί, ο Μπαμπάς μου», της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. 1969. Ένας 10χρονος πιτσιρίκος χάνει τον πατέρα του και αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι ο πατέρας του λείπει για δουλειές…
Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω», του Γιάννη Φάγκρα. Απ’ το μυθιστόρημα της Νικόλ Ρούσσου. Η βίαιη ενηλικίωση μιας νεαρής κοπέλας σε μια Ελλάδα που δεν είναι μόνο όσα δείχνουν στα πόστερ του ΕΟΤ.
Πολίτικη Κουζίνα», του Τάσου Μπουλμέτη. Αν δεν ήταν τόσο μελό στο τέλος θα ήταν ακόμα καλύτερο, ωστόσο είναι η πιο ολοκληρωμένη ελληνική ταινία εδώ και πολλά χρόνια, γι αυτό και ξαναγύρισε τον κόσμο στο σινεμά. Δεν είναι αγαπημένη μου, αλλά αξίζει πραγματικά να τη δεις.
Οι Νύφες», του Παντελή Βούλγαρη. Παραγωγή Σκορτσέζε, σενάριο Καρυστιάνη, και γι’ αυτό σίγουρα έχεις ακουστά, ένα καράβι νύφες απ’ τη Σμύρνη που πάνε σε Έλληνες γαμπρούς στην Αμερική -με μια φωτογραφία στο χέρι. Η πιο πετυχημένη ελληνική ταινία της φετινής σεζόν, ωραία ατμόσφαιρα, αλλά η Πολίτικη Κουζίνα ήταν πιο καλή.
Τεστοστερόνη», του Γιώργου Πανουσόπουλου. Σενάριο Αύγουστου Κορτό, πρωταγωνιστή τον νικητή στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης [α’ αντρικού ρόλου] Δημήτρη Λιακόπουλο και απίστευτες φιγούρες ξαναμμένων θηλυκών που ξεζουμίζουν το ναυτάκι, σε μια κωμωδία που την έθαψαν άπαντες αλλά προβλέπω να γίνεται classic τα επόμενα χρόνια. Το περιμένω πως και πως σε DVD.
Το Λιβάδι Που Δακρύζει». Αγγελόπουλος. Δεν το έχω δει, αλλά δεν θα ήταν πλήρης η λίστα χωρίς αυτό. Περιμένω το box [με τη δουλειά του συγκεντρωμένη] που θα βγει σύντομα για να τον μελετήσω εκτενώς, γιατί τον βαριόμουν και τον αγνοώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: