Πέμπτη, 28 Απριλίου 2005

[truth]


Για τον Γιώργο Καλούδη, ξέρω μόνο όσα λέει στο site της εταιρίας του: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973, άρχισε ν’ ασχολείται με τη μουσική το 1991 και απ’ το 1993 ασχολήθηκε αποκλειστικά με το βιολοντσέλο. Είναι μέλος των Occasional Dream, μιας ομάδας χοροθεάτρου [Miniatures] και ενός piano-trio [Duente]. Έχει συνεργαστεί με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, το Εθνικό Θέατρο, με τον David Lynch, ενώ έχει συμμετάσχει σε δουλειές αξιόλογων καλλιτεχνών -που η αλήθεια είναι ότι δεν τυγχάνουν ακριβώς του γούστου μου. Το ντεμπούτο άλμπουμ του έχει τίτλο Truth και είναι ένα ορχηστρικό αριστούργημα. Ούτε new age, ούτε world, είναι περισσότερο μια έκρηξη συναισθημάτων με συγκλονιστικές στιγμές και σίγουρα είναι ένας απ’ τους ελάχιστους σπουδαίους δίσκους από έλληνα δημιουργό των τελευταίων χρόνων. Το βαλς του balo sokak που θυμίζει έντονα Χατζιδάκι είναι απ’ τα κομμάτια που θα χαρακτηρίζουν την άνοιξη του 2005, το ίδιο κι ο επίλογος, ενώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστή μουσική για το κλίμα των ημερών. Μεγάλη Παρασκευή. Πριν λίγες ώρες στην εκκλησία της πλατείας στόλιζαν τον Επιτάφιο, η θερμοκρασία ανεβαίνει, αύριο σκεφτόμαστε να πάμε για μπάνιο. Έχει σχεδόν ξημερώσει, ξανακούω το Truth και προσπαθώ να καταλάβω τι μου θυμίζουν τα κομμάτια του, ειδικά αυτό το Parthenia που με κάνει λιώμα. Είχα ν’ ακούσω ανάλογο δίσκο απ’ το πρώτο προσωπικό του Matt Elliott, κάποιες στιγμές μου θυμίζουν τις μελαγχολικές βινιέτες του a summer has never been, δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν μερικοί άνθρωποι και δημιουργούν τέτοια ομορφιά…

Δεν υπάρχουν σχόλια: