M.HULOT'S NOTHING DAYS

kamakia

2012-02-01T23:11:00.007+02:00

ο κώστας ραπαδόπουλος είναι ένας πολύ ευγενικός και καλόβολος δημοσιογράφος που αποφάσισε να αναζητήσει τους ανθρώπους πίσω απ' το μύθο και να τους βάλει να θυμηθούν την ένδοξη εποχή του καμακιού. τους βρήκε και του τα εξιστόρησαν όλα με συγκίνηση και νοσταλγία για τα περασμένα μεγαλεία που έχουν χαθεί. ο jasin challan, ο οποίος οργάνωσε το οδοιπορικό και αποφάσισε να το καταγράψει με την κάμερά του, έφτιαξε μια ταινία που ξαναθυμάται ελληνικές στιγμές στύσης και λεβεντιάς των '70s και των '80s, τότε που η ελληνική επαρχία έκανε αχαλίνωτο σεξ με τουρίστριες και έσπερνε παιδιά σε όλη την οικουμένη. μετά ήρθε το πασόκ.
η ταινία και η συνέντευξη του δημιουργού της υπάρχουν εδώ.
φακ

¿qué es un lukumas?

2012-01-31T20:54:00.005+02:00

lukumas dot com

η σκύλα και τα μανταρίνια

2012-01-30T20:12:00.009+02:00

~αυτή είναι η μάγγι, η πιο βολική σκύλα του κόσμου. όπου την βάλει το αφεντικό της στέκεται, στα τρία ή στα τέσσερα, σε σκάλες, σε δέντρα, σε αυτοκίνητα και τρένα, πάνω στο ψυγείο και πάνω στο κομοδίνο για μπιμπελό. η μάγγι είναι το πρότζεκτ στο tumblr του seth newell, ο οποίος είναι σίγουρα αμερικάνος [μόνο οι αμερικάνοι κάνουν τέτοια], παρόλο που λέει ότι είναι απ' το μπέρμινχαμ.
~μια εύκολη μαρμελάδα μανταρίνι-σαγκουίνι που τη φτιάχνεις σε λιγότερο χρόνο απ' όσο διαρκεί το suitable for framing των three dog night.
ξύσμα από 6 μανταρίνια
τη σάρκα από τα 6 μανταρίνια [χωρίς τα σπόρια]
τη σάρκα από 3 σαγκουίνια [χωρίς τα σπόρια]
2-3 κούπες ζάχαρη [εξαρτάται από το πόσο γλυκιά θέλουμε τη μαρμελάδα]
τρίβουμε ελαφρά τα μανταρίνια να πάρουμε όλο το ξύσμα τους, προσέχοντας να μην φτάσει στο άσπρο μέρος. μετά τα καθαρίζουμε από τη φλούδα και τα σπόρια. καθαρίζουμε τα τρία σαγκουίνια πολύ προσεκτικά να μην μείνει άσπρο πάνω στη σάρκα, τα κόβουμε στη μέση και πετάμε τα σπόρια. λιώνουμε στο μπλέντερ τη σάρκα του μανταρινιού και του σαγκουινιού, μαζί με το ξύσμα σε δύο-τρεις δόσεις και τα βάζουμε σε ένα μπολ.
βάζουμε τη ζάχαρη σε μια κατσαρόλα πάνω σε δυνατή φωτιά, σκέτη, και την αφήνουμε να λιώσει και να σκουρήνει αρκετά, ανακατεύοντας συνεχώς.
όταν είναι έτοιμη η καραμέλα [προσοχή, να μην καεί] ρίχνουμε μέσα τα λιωμένα φρούτα και ανακατεύουμε καλά [μέχρι να διαλυθεί η καραμέλα που σχηματίστηκε]. αφήνουμε τα φρούτα να βράσουν σε δυνατή φωτιά για 15 περίπου λεπτά, μέχρι να δέσει η μαρμελάδα.
δεν χρειάζεται να είναι πολύ πηχτή, όταν κρυώσει «δένει» μόνη της.
διατηρείται για 5-6 μέρες [αλλά δεν πρόκειται να μείνει πιο πολύ, έτσι κι αλλιώς].
[shit, βασιλόπιτα για μεθύστακες, ο μαύρος και το καροτσάκι, lean back, λαβ]

φαϊνάνσιαλ γκλαμ_mmm...

2012-01-26T14:08:00.010+02:00

Jar Moff: «φαϊνάνσιαλ γκλαμ». O Jar Moff είναι μουσικός. Έχει κυκλοφορήσει δουλειές του στην Leaving Records από το Los Angeles, έχει συμμετάσχει στη συλλογή «Synthesist-Re-Synthesist» (το remake στα κομμάτια του άλμπουμ «Synthesist» του Harald Grosskopf), ενώ οι homemade κυκλοφορίες στις οποίες επιμελείται το artwork είναι πραγματικά έργα τέχνης. Τα εξώφυλλα των κυκλοφοριών του Jar Moff είναι χειροποίητα κολάζ, ιδιαίτερα και με εντελώς δική του αισθητική που ταιριάζει με τους ήχους του. Πρόσφατα, ο aardVarck επέλεξε ένα από τα έργα του για το εξώφυλλο του νέου δίσκου του «Blown up mountains».
Η πρώτη προσωπική έκθεσή του στο Bios με μερικά από τα κολάζ του με τίτλο «φαϊνάνσιαλ γκλαμ» ξεκινάει την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 12 Μαρτίου 2012.
http://jarmoff.blogspot.com
Γιώργος Κάλλας: «mmm…». Ο Γιώργος Κάλλας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978. Σπούδασε σχέδιο μόδας και αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος. Καμιά φορά
ξεφεύγει απ’ τον καμβά και εκφράζεται στους δρόμους της πόλης. Πολλά από τα stencils του βρίσκονται στα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας. Τα έργα του Γιώργου είναι ελκυστικά και σέξι, όχι μόνο επειδή η θεματολογία του είναι η Madonna, αλλά και για την άρτια ζωγραφική και την καθαρότητα της τεχνικής του. Η δουλειά του μπορεί να χαρακτηρισθεί "glam rock"... ή στην περίπτωση της ζωγραφικής "glam pop" και μας οδηγεί στην αισθητική και την εποχή του Warhol. Το αποτέλεσμα είναι φρέσκο, σύγχρονο και πρωτότυπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την Madonna, με την οποία όπως λέει "δεν έχει τελειώσει ακόμα". Την αποτυπώνει, την «παραμορφώνει», τη θεοποιεί, την απομυθοποιεί. Είναι η μούσα του. Η πρώτη του ατομική έκθεση "Kiss my art, Madonna" πραγματοποιήθηκε το 2008 στη γκαλερί Spilioti Project, και έργα του έχουν συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις "Erotica XXX", "Erotica part2za", "White Xmas" και "The present".
Το Ough! σε συνεργασία με το Stigma Lab διοργανώνει τη νέα του έκθεση με τίτλο «mmm…» που θα γίνει στον πρώτο όροφο του Bios.
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 26 Ιανουαρίου μέχρι και τις 12 Μαρτίου 2012.
Εδώ είναι η συνέντευξή του.
Τα εγκαίνια και για τις δύο είναι απόψε στις 8 το βράδυ στον πρώτο όροφο, στο bar του Bios.

οugh! boom! 26, 27, 28 ιανουαρίου στο bios

2012-01-21T23:17:00.004+02:00

το ough! είναι το πρώτο δίγλωσσο ελληνικό on line περιοδικό. ένα περιοδικό πραγματικότητας με βάση την αθήνα, με διαφορετικό κεντρικό θέμα κάθε μήνα και ποικίλη ύλη που αφορά τον πολιτισμό και την ζωή στην πόλη. επίσημα ξεκίνησε τη λειτουργία του το δεκέμβριο του 2011.
το πρώτο event του ough!, που διοργανώνεται το τριήμερο 26-28 Ιανουαρίου στο bios, περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα ονόματα που έδωσαν συνεντεύξεις ή συμμετείχαν σε θέματα στο site από την έναρξη της λειτουργίας του. κάποια από αυτά πρωτοεμφανίστηκαν στο ough! και θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά σε κοινό τη δουλειά τους.
την πέμπτη 26 ιανουαρίου στον χώρο του bar στον πάνω όροφο εγκαινιάζονται οι εκθέσεις «mmm…» του γιώργου κάλλας (σε συνεγασία με το stigma lab) και «φαϊνάνσιαλ γκλαμ» του jar moff.
την παρασκευή 26.1 και το σάββατο 28.1 από τις 8.30 το βράδυ το πρόγραμμα ξεκινάει με προβολές και συνεχίζεται με live και dj set μέχρι αργά.
ολόκληρο το πρόγραμμα είναι το εξής:
παρασκευή 27
live: lost bodies / bazooka / victim of society / le page / trashy cord / cold feet
προβολή: lost bodies: the documentary (γιάννη μισουρίδη)
σάββατο 28
live: king elephant / spaced cowboy / Δ Δ / polygrains / monday night fever / dozen draft / gdaddie / giganta / parrotheadz / nalyssa green
προβολή: avant premiere: super demetrios
επίσης: dj sets: espeekay vs mr. bios, billy widz & jeph 1, sound injections, μάκης παπασημακόπουλος, ough! team djs, quietdrumming, mr.z, bad spencer, methi, gastone…
ώρα έναρξης των προβολών: 20.30
bios, πειραιώς 84, με ελεύθερη είσοδο.
www.ough.gr

round and round

2012-01-17T23:28:00.007+02:00

[o lil b απ' το wire]
she took my love από ένα πολύ ωραίο ep.

jerome marrow

2012-01-15T19:38:00.004+02:00

ο μυστηριωδης jerome eugene marrow λίγο πριν το τέλος της χρονιάς είχε ανεβάσει το πρώτο κομμάτι του ως fantomass. τώρα ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσει το πρώτο ep του που έχει τίτλο ''stars we came, stars we go'' με το "κανονικό του" όνομα. [προς το παρόν είναι και τα μόνα στοιχεία που είναι γνωστά γι' αυτόν].
εδώ το ''stars we came, stars we go''. το artwork στο cbox.

metallheadz

2012-01-15T18:58:00.001+02:00

~ένα συναρπαστικό βίντεο του 1977 με άτομα κι αστέρια. το βλέπεις και συνειδητοποιείς πόσο -μα πόσο- αστεία και μάταια είναι όλα όσα είναι θέματα για συζήτηση αυτόν τον καιρό και πόσο χαμένος χρόνος οι αναλύσεις και οι τσιρίδες. αστέρια ήμασταν και στα αστέρια θα πάμε.
~το λεύκωμα metallheadz του γερμανού φωτογράφου jörg brüggemann είναι γεμάτο από εικόνες μεταλάδων που φωτογράφιζε τα τελευταία χρόνια στην αργεντινή, στην ινδονησία, τη βραζιλία, τη γερμανία και στις ηπα. [ο επόμενος σταθμός είναι η αίγυπτος]. ''nowadays heavy metal culture is completly globalised'', γράφει. ''although it still is somehow in the dirty corner of the music business, you will find metalheadz everywhere in the world. it does not matter wether someone comes from a western country or the so-called third world as long as they are dedicated to this music they are part of the international scene''.

τρύπες

2012-01-14T11:05:00.010+02:00

στην οδό ψαρομηλίγκου στον κεραμεικό, ακριβώς πίσω απ' την πειραιώς και με θέα στην αρχαία αγορά [εκεί που βρίσκονται τα πολυτελή κτίρια του υπουργείου πολιτισμού, τα οποία όλοι έχουν την απορία τι ακριβώς στεγάζουν -μιλάω για εμάς τους άσχετους με τον πολιτισμό, όχι τους διανοούμενους], υπάρχει μια τρύπα τεράστια, ακριβώς μόλις στρίψεις απ' την σαλαμίνος.
η τρύπα αυτή -που φαίνεται στη μεγάλη φωτο- αυτή τη στιγμή είναι σκεπασμένη με ένα κομμάτι ξύλο, ενώ τους τελευταίους μήνες έχει καταπιεί ποδήλατα, μηχανάκια και τους πίσω τροχούς από αυτοκίνητα οδηγών που παίρνουν κλειστή την στροφή.
μόνοι αυτόπτεις μάρτυρες είναι τα αρχαία, τα οποία ως γνωστόν είναι μουγκά.
λίγο πιο πέρα, κι εκεί που η ψαρομηλίγκου συναντάει την αγίων ασωμάτων, υπάρχει άλλη μία, το ίδιο τεράστια, σκεπασμένη με τα κάγκελα μιας παιδικής κούνιας. αν πας να παρκάρεις νύχτα το αυτοκίνητο κι είσαι λίγο απρόσεκτος ή λίγο πιωμένος, θα χάσεις τον κόσμο απ' τα μάτια σου. αν είσαι λίγο πιωμένος καλά να πάθεις, δεν το ξέρεις ότι δεν οδηγάμε πιωμένοι; καλά να πάθεις κι αν είσαι λίγο απρόσεκτος. ας πρόσεχες.
anyway, να ξέρεις ότι στους δρόμους του κεραμεικού χρειάζεται μεγάλη προσοχή μέρα και νύχτα, είτε με μηχανάκι είσαι, είτε με ποδήλατο, ακόμα και με τα πόδια, επειδή έχει γεμίσει ο τόπος τρύπες. όχι μόνο στον κεραμεικό, οι τρύπες στους δρόμους της αθήνας όλο και πληθαίνουν, αλλά ειδικά εκεί το κακό έχει παραγίνει. κάνε μια βόλτα στον πεζόδρομο της σαλαμίνος και στις από κάτω παράλληλες τις πειραιώς και θα δεις [τι θα πάθεις].
εκεί που υπάρχουν τώρα τρύπες, κάποτε υπήρχαν μαντεμένιες σχάρες υπονόμων, καπάκια της δεή, του οτέ, της ευδάπ, όλα φτιαγμένα από καθαρό σίδερο που αν τον πουλήσεις παίρνεις καλό μεροκάματο [πάνω από 4,50 ευρώ το κιλό, τη στιγμή που το μέταλο που μαζεύουν οι σκράπερς απ' τα σκουπίδια τους δίνει 19 λεπτά. μιλάμε για τεράστια διαφορά, όσο κι αν κοψομεσιαστούν, αξίζει τον κόπο].
οι δήμοι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, γιατί εκτός από τα καπάκια και τις σχάρες εξαφανίζονται κάγκελα από περιφράξεις σπιτιών, μπρούτζινα αγάλματα, στήλοι από φωτιστικά του δρόμου, ακόμα και δεξαμενές καυσίμων και ολόκληρα αυτοκίνητα. η ζημιά είναι τεράστια.
και πού είσαι ακόμα. [και μη χειρότερα...]
εδώ είναι το ρεπορτάζ.

ρόκι

2012-01-14T00:28:00.003+02:00

exotic novelist

heartbombs

2012-01-12T14:27:00.004+02:00

this heart is a pipebomb

snapshots

2012-01-12T10:18:00.001+02:00

~ανταπόκριση από τον παράδεισο του άχρηστου: [κάτι σαν πιπίλα, μπουκώνεσαι και σου σβήνουν οι ρυτίδες γύρω απ' το στόμα, ανορθωτικό μύτης που σε κάνει ψηλομύτη και -προσοχή!- σκαμνάκι για να κατουράς χωρίς ήχο], όλα γιαπωνέζικα.
~λογοτεχνία: «-και η πληγή σου; πού; με πετριτρέχει απορία, πού κατοικεί, πού κρύβεται η μυστική πληγή, όπου προσφεύγει καθένας μας, όταν επιβουλεύονται την έπαρσή του, όταν τον πληγώνουν; αυτή η πληγή –που έτσι γίνεται ο ένδον κριτής- θα γίνει όγκος κακός και θα κυριέψει τον χώρο. καθένας γνωρίζει πώς να την ενσαρκωθεί μέχρι να γίνει ο ίδιος αυτή η πληγή, κάτι σαν καρδιά λαθραία και βασανιζόμενη. εάν κοιτάξουμε με ματιά σβέλτη και λαίμαργη έναν περαστικό άντρα ή γυναίκα* αλλά και σκυλί ή πουλί ή μια χύτρα, η ίδια η γρηγοράδα της ματιάς μας θα μας αποκαλύψει ποια είναι αυτή η πληγή όπου θα τρέξουν να χωθούν με τον πρώτο κίνδυνο. μα τι λέω; έχουν κιόλας χωθεί μέσα της, έχουν πάρει τη μορφή της πλέον και εξασφαλίζουν, απ’ αυτή, αλλά γι’ αυτήν, τη μοναξιά. να τους, παρόντες: με λυμένους τους ώμους, χαυνωμένοι. και γίνεται χαύνωση ο εαυτός τους ο ίδιος, ο βίος τους ολόκληρος νερό που σπάει τον υδατοφράκτη και απολήγει σε μοχθηρό μορφασμό –στο στόμα τους κυρίως φαίνεται αυτό- και αυτόν τον μορφασμό δεν έχουν κανένα όπλο να τον χαλάσουν, ούτε και θέλουν να έχουν όπλο, είναι η οδός τους για να γνωρίσουν αυτή την απόλυτη ηρεμία, που είναι άβατη και απρόσιτη σε όποια επικοινωνία –είναι το κάστρο της ψυχής- με στόχο τους να γίνουν ερημία αυτοί οι ίδιοι.
*οι πιο συγκινητικοί είναι όσοι συσπειρώνονται ολότελα πίσω από ένα θλιβερό γελοίο προκάλυμμα: χτενισιά, μουστάκι, δαχτυλίδια, παπούτσια… στιγμιαία, η ζωή σου ολόκληρη καταφεύγει εκεί και η λεπτομέρεια λάμπει. και το άτομο ξαφνικά σβήνει. αυτό, επειδή όλη η δόξα που κουβαλούσε έχει συρρικνωθεί μέσα σ’ εκείνη τη μυστική περιοχή και εισάγει τελικά τη μοναξιά».
[από τον σχοινοβάτη του ζενέ, σε μετάφραση μάτεσι].
~μουσική: freqwelle-khora.

τρομάρας

2012-01-11T15:21:00.003+02:00

''Όταν είσαι στα πάνω σου τους έχεις όλους γύρω σου. Όταν μένεις μόνος σου με τα κουσούρια που σου αφήνει η πάλη, σε πιάνει μια πίκρα. Θέλησα κάποτε να βγάλω μια ασφάλεια ζωής και βγήκε ένας από αυτούς και μου είπε κύριε Τρομάρα δεν γίνεται, θα σας θέλαμε για πελάτη και θα ήταν τιμή μας αλλά το επάγγελμά σας είναι επικίνδυνο. Τον κοίταξα καλά-καλά και του λέω, και τι ασφαλίζετε εδώ, περιπτεράδες και ψιλικατζήδες;''.
εδώ ολόκληρο το κείμενο.
κι εδώ ένα τραγούδι για τον τρομάρα.

ντιγκ

2012-01-07T04:50:00.001+02:00

~δεν κατάλαβα αν ήταν ένας έξυπνος τρόπος για να βρουν γκόμενα/γκόμενο, ή απλά να κάνουν την πλάκα τους -μάλλον και τα δύο, πάντως, το "ραντεβού στα τύφλα" [ο τόνος στο υ] που βρεθήκαμε τυχαία χθες το βράδυ, είχε τόση πλάκα που μείναμε και για τα δύο πρώτα ''ζευγαρώματα''. μετά ακολούθησαν κι άλλα και είμαι σίγουρος ότι χάσαμε τα καλύτερα. είχα πολύ καιρό να γελάσω τόσο.
~θυμάμαι μιλώντας κάποτε με έναν τύπο από τους σεντ ετιέν που είχε πει ότι "είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις ένα καλό ποπ τραγούδι, παρά μουσική για πέντε φίλους σου [ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εξπεριμένταλ είναι για τα σκατά και τα φτιάχνουν όσοι δεν μπορούν να γράψουν τίποτ' άλλο]". το θυμήθηκα χθες το βράδυ όταν άκουγα τα τραγούδια ενός φίλου [κανονικά ποπ τραγούδια, πολύ καλύτερα από τους πειραματισμούς και τα αυτοσχεδιαστικά κομμάτια του] τα οποία ντρέπεται να τα παίξει σε κόσμο επειδή είναι "φλώρικα".
μετά θυμήθηκα άλλη μια συνέντευξη, της μπίλι ρέι μάρτιν, στην οποία μίλαγε για τον "φασισμό των φίλων" που τους έχεις συνήθως στο μυαλό όταν γράφεις μουσική και θέλεις πάντα κάτι να τους αποδείξεις. τα καλύτερα τα κρατάς συνήθως για τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι το κράξιμο. όχι των αγνώστων, των ανθρώπων που έχεις γύρω σου. [κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τη μουσική].
~στο τελευταίο τεύχος του electronic beats η μπίλι ρέι μάρτιν συνομιλεί με την αέρια νέγροτ των hercules and love affair και λένε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. σε κάποιο σημείο η μπίλι διηγείται αυτή την ιστορία: ''ο καθένας έχει το δικό του μουσικό μονοπάτι. για μένα ήταν ανατριχιαστικό να συναντάω τους μουσικούς μου ήρωες. κάποια φορά, συνάντησα τυχαία την siouxsie sioux σε ένα μπαρ στο λονδίνο. ήμουν πραγματικά πολύ τρομαγμένη για να την πλησιάσω, επειδή είχε πάντα αυτή την 'άντε γαμήσου' στάση. σκέφτηκα ότι θα μου έδινε καμιά μπουνιά στα μούτρα. αλλά οι φίλοι μου με ενθάρρυναν, 'πήγαινε και πες της απλά πόσο πολύ τη θαυμάζεις', έτσι το έκανα. πήγα φουριόζα καταπάνω της εκεί που καθόταν με τον μπάντζι και της είπα 'γεια, είμαι η μπίλι ρέι μάρτιν και αγαπάω τη μουσική σου τόσο πολύ! ευχαριστώ που με άκουσες, αντίο!'. και αυτή είπε 'η μπίλι ρέι μάρτιν; δεν θα πας πουθενά! κάτσε να πιεις ένα ποτό. σαμπάνια!'. όταν μεθύσαμε, κάποια στιγμή της είπα 'μου κάνει μεγάλη εντύπωση που σου αρέσουν τα τραγούδια μου'. κι αυτή μου απάντησε: 'αστειεύεσαι; γάμα τη γουίτνεϊ χιούστον και την μαράια κάρεϊ. έχω δύο αγαπημένες τραγουδίστριες: την μαρία κάλας και την μπίλι ρέι μάρτιν'. φρίκαρα τελείως. πέρασα τις επόμενες δυο μέρες τηλεφωνώντας σε οποιονδήποτε γνώριζα για να τους πω εκείνη την ιστορία".
btw, η μπίλι ρέι μάρτιν έχει αναστηθεί απ' τις στάχτες της. και ναι, ήταν και είναι μία πολύ μεγάλη τραγουδίστρια. με πολλές άτυχες στιγμές.
εδώ μία πολύ καλή της. κι άλλη μία.
~οι έγχρωμες φωτογραφίες της αμερικής από τα '20s και '30s είναι από το αρχείο του national geographic. [αυτή ειδικά που τραβάνε τον μεξικάνο μετανάστη στα σύνορα να τον κόψουν στα δύο είναι μεγαλείο].

μάι φάκινγκ γκιτάρ

2012-01-04T22:53:00.006+02:00

είναι άλλο να στο περιγράφουν, κι άλλο να το δεις να συμβαίνει: ο cole των black lips εκεί που έπαιζαν λάιβ, αποφάσισε να γαμήσει λίγο την κιθάρα του, κατέβασε λοιπόν τα βρακιά του και ακολούθησε μια ροκ συνουσία. και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε, γιατί οι άλλοι συνέχισαν να παίζουν τα δικά τους όργανα κανονικά.

λαβ*

2012-01-04T10:06:00.002+02:00

|||||||

2012-01-03T10:01:00.002+02:00

lean back
[η φωτο: blackpool beach, 1982 του chris steele-perkins]

ο μαύρος και το καροτσάκι

2012-01-02T20:31:00.000+02:00

ήταν η πιο χαρακτηριστική εικόνα του 2011 στους δρόμους της αθήνας. οι "γραφικές" φιγούρες που σπρώχνουν τα καροτσάκια κρύβουν πίσω τους έναν κόσμο που δύσκολα μπορείς να φανταστείς.
το στόρι εδώ.

βασιλόπιτα για μεθύστακες

2012-01-02T19:47:00.016+02:00

2 κούπες ζάχαρη [άσπρη, κανονική]
1 ½ κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ½ κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 φακελάκι άνθος αραβοσίτου βανίλια
1 ½ κούπες γάλα
1 κουταλάκι μπέικιν
1 κουταλάκι αλάτι
1 κούπα ηλιέλαιο
4 αυγά
μισή κούπα ρούμι
προαιρετικά: 1 κούπα χοντροκομμένα πεκάν
για το σιρόπι:
200 γραμμάρια βούτυρο
¼ κούπας νερό
μιάμιση κούπα ζάχαρη
¾ κούπας ρούμι
~χοντροκόβεις τα πεκάν, βουτυρώνεις καλά τη φόρμα και τα ρίχνεις στον πάτο.
ανάβεις το φούρνο στους 180 βαθμούς. ανακατεύεις σε ένα μπολ τα αλεύρια και το άνθος αραβοσίτου με το αλάτι και το μπέικιν. σε άλλο μεγάλο μπολ χτυπάς τη ζάχαρη και τα αυγά και προσθέτεις το γάλα και το μίγμα των αλευριών, ανακατεύοντας για να γίνει ένα λείο μείγμα, το ρίχνεις στη φόρμα και ψήνεις για 45 λεπτά στους 180 βαθμούς. με προσοχή, δεν πρέπει να στεγνώσει πολύ το κέικ.

~δέκα λεπτά πριν γίνει το κέικ, ετοιμάζεις το σιρόπι. βάζεις σε κατσαρόλα το βούτυρο με το νερό και τη ζάχαρη και σιγοβράζεις για 5 λεπτά, ανακατεύοντας συνεχώς. σβήνεις τη φωτιά, ρίχνεις το ρούμι, ανακατεύεις καλά και ανάβεις πάλι τη φωτιά για να πάρει μια βράση. βγάζεις την κατσαρόλα απ’ τη φωτιά. ρίχνεις ένα μέρος του καυτού σιροπιού στο κέικ μόλις το βγάλεις από το φούρνο [να πάει παντού] και το αφήνεις για λίγο να ξεκουραστεί -για πέντε λεπτά. μετά το αναποδογυρίζεις σε πιατέλα, κάνεις τρύπες σε όλη την επιφάνειά του με ένα πιρούνι και το ποτίζεις με το υπόλοιπο σιρόπι μέχρι να το ρουφήξει όλο [επιμένοντας στην περιφέρεια].
~υποτίθεται ότι ήταν χριστουγεννιάτικο, αλλά αν του χώσεις ένα κέρμα πριν το αναποδογυρίσεις γίνεται βασιλόπιτα για μεθύστακες.
[οι εικόνες είναι από εδώ].

shit

2012-01-01T12:06:00.010+02:00

ιστορικές στιγμές 1. rappers doing normal shit. επειδή και οι ράπερ είναι κανονικοί άνθρωποι, κάποιος έφτιαξε ένα tumblr που τους δείχνει να κάνουν κανονικά πράγματα [στις φωτο: ο mf doom ψήνει πίτα, ο pharrell williams δείχνει τι εστί ''φίκι φίκι'' και ο tyler the creator ετοιμάζεται να φάει μια γάτα].

ιστορικές στιγμές 2. toulouse lautrec shits on the beach. ή αλλιώς ο toulouse lautrec χέζει στην παραλία le crotoy στην picardie. ο γκαλερίστας maurice joyant που τράβηξε τις φωτο το 1898 -ο οποίος εκτός από παιδικός φίλος του latrec ήταν και ο art dealer του- τις κυκλοφόρησε σε καρτποστάλ με την έγκριση του καλλιτέχνη. λίγους μήνες αργότερα ο toulouse lautrec μπήκε σε ίδρυμα για νοσηλεία και το 1901 πέθανε από επιπλοκές που του προκάλεσαν το αλκοολίκι και η σύφιλη. οι καρτπορτάλ σε πλειστηριασμό του sotheby's το 2005 έφτασαν τις 30 χιλιάδες λίρες.
ιστορικές στιγμές 3. ένα σπάνιο αγγλικό τζαζ άλμπουμ. [no shit].

happy new year

2011-12-31T19:35:00.007+02:00

~Παρόλο που τη φάτνη στην Ομόνοια την φυλάνε 24 ώρες το 24ωρο, δεν τη γλίτωσε ο μικροσκοπικός Ιησούς, κάποιος τον ζούλαρε την ημέρα των Χριστουγέννων και τζίφος οι σκοπιές και οι περιπολίες. Δεν σκέφτηκε κανείς να τον αντικαταστήσει. Την ώρα που έκλεβαν τον Ιησού, στον Σκάι έδειχνε ένα επιμορφωτικό ντοκιμαντέρ για το πέος των δεινοσαύρων και εικασίες για τον τρόπο που έκαναν σεξ [οι δεινόσαυροι] –μα την Παναγία, ήταν πολύ επιμορφωτικό- ενώ λίγες ώρες αργότερα ο Ίαν [Ράιτ] δοκίμαζε μια λαπωνική λιχουδιά: μαλακά σκατά φώκιας ανακατεμένα με λίγο από το λίπος της [δεν θυμάμαι σε ποιο κανάλι].
~Δεν ξέρω γιατί συγκινήθηκα τόσο όταν τη διάβασα. Η ιστορία της Zurana Horton που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της χρονιάς για το New York magazine περιέχει την πράξη αυτοθυσίας μιας μάνας και όλες οι πράξεις αυτοθυσίας με μάνες είναι το ίδιο συγκινητικές (μερικές παραείναι, ειδικά όταν στις διηγούνται στο στρατό).
Η Zurana Horton είχε μόλις πάρει απ’ το σχολείο στο Μπράουνσβιλ την κόρη της την Αλέξις, ένα από τα δώδεκα παιδιά της. Εμφανίστηκαν περπατώντας στην Οδό Watkins, προσπέρασαν το κτίριο της πυροσβεστικής και πήγαιναν να πάρουν άλλο ένα από τα κορίτσια της. Είχαν φτάσει στο σουπερμάρκετ Peanut Lucky, όπου ένα σήμα στο παράθυρο λέει «Καλώς ήρθατε στο κατάστημά μας» και το γκραφίτι στον εξωτερικό τοίχο γράφει CRIP -όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί. Τα μέλη δυο αντίπαλων συμμοριών είχαν αρχίσει καυγά, προφανώς εξαιτίας ενός κινητού τηλεφώνου, και εκείνη τη στιγμή, γύρω στις 2.30 το απόγευμα της Παρασκευής 21 Οκτωβρίου, κι ενώ οι γύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι από παιδιά του σχολείου, ένας απ’ αυτούς που στεκόταν σε μια ταράτσα, αποφάσισε να λύσει τη διαφορά που είχαν πυροβολώντας. Ένας αυτόπτης μάρτυρας είπε αργότερα στους ρεπόρτερ ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που άκουσαν τον πυροβολισμό πάγωσαν επιτόπου.
Αυτά που συνέβησαν στη συνέχεια είναι κρυμμένα πίσω από ένα σύννεφο ομίχλης, αλλά όπως θυμάται η Kirsten John Foy, «στα κλάσματα δευτερολέπτου που μεσολάβησαν αφού ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί, η 34χρονη Zurana Horton άρπαξε την Αλέξις και ένα άλλο κορίτσι που στεκόταν εκεί κοντά στην αγκαλιά της. Βάζοντας τον εαυτό της μπροστά στα πυρά, περικύκλωσε με το σώμα της τα κορίτσια σαν κότα που μαζεύει τα κλωσσόπουλά της. «Δεν υπήρχε καθόλου χρόνος για να αποφασίσει τι να κάνει», λέει η Foy, «η κίνηση ήταν καθαρά ενστικτώδης». Η αστυνομία λέει ότι έσωσε τη ζωή της κόρης της, καθώς επίσης και της 11χρονης Cheanne McKnight. H Horton χτυπήθηκε στο στήθος και στη βάση του λαιμού της και πέθανε απ’ τις πληγές της.
Είναι ανθρώπινο να αναρωτιέσαι εάν θα περπατούσες μπροστά απ’ τις σφαίρες για να σώσεις της ζωή κάποιου άλλου. Για τους περισσότερους νεοϋορκέζους αυτή η ερώτηση ευτυχώς παραμένει υποθετική. Αλλά για την Horton –η οποία ζούσε στο Μπράουνσβιλ όπου τα ποσοστά εγκληματικότητας είναι από τα υψηλότερα στην πόλη- ήταν πάντα τρομερά αληθινή. Κι όταν έφτασε η μέρα, έδωσε την απάντησή της.
~Παρακάτω είναι οι λίστες με τα καλύτερα του 2011 για μερικούς απ’ τους cboxers. Καλή χρονιά και του χρόνου με υγεία.
star
Uncle Acid And The Deadbeats - Blood Lust
Death Grips - Exmilitary
Mamaleek - Kurdaitcha
Ramesses- Possessed by the Rise of Magik
Leather Nun America - Kult Occult
Cut Hands - Afro Noise I
Garage a Trois - Always Be Happy, But Stay Evil Tim Berne – Insomnia
Nature Morte & O Paradis - Nos Coeurs Expulses
Cities Aviv - Wet Dream
manand
josh pearson - last of the country gentlemen
shabazz palaces - black up
pj harvey - let england shake
james blake - james blake
the weeknd - thursday
olafur arnalds - living room songs
billy hart & tied tickled trio - la place demon
booker t. jones - the road from memphis
still corners - creatures of an hour
pinch & shackleton - pinch & shackleton
black keys – el camino
cocaine death
This is past – Mισανθρωπια.
Lust for youth – Neon lights appear
Contrepoison – The thunders which collide
Natural assembly – s/t
Omega massif -Karpatia
Balaclavas – Snake people
Will haven – Voir dire
Terra tenebrosa – The tunnels
Cave in – White silence
Craft - Void
+1.hourvari – s/t.
igor
The Horrors - Skying
James Blake - James Blake
P.J.Harvey - Let England Shake
Death Grips - Exmilitary
Radiohead - The King Of Limbs
Roll The Dice - In Dust
Shabazz Palaces - Black Up
Scorpion Violente - Uberschleiss
John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves
The Weeknd - House Of Balloοns
The Men - Leave Home
Dirty Beaches - Badlands
Cults - Cults
Zomby - Dedication
Thurston Moore - Demolished Thoughts
Chilly Gonzales - The Unspeakable
Danger Mouse & Danielle Luppi - Rome
The Field - Looping State Of Mind
The Pains Of Being Pure At Heart - Belong
Bon Iver - Bon Iver
The Caretaker - An Empty Bliss Beyond this World
[τα παθιασμένα φιλιά με τα αγάλματα από εδώ].

jackie farrow

2011-12-31T02:02:00.002+02:00

Ο δίσκος του Jackie Farrow είναι εσωστρεφής και σκοτεινός και τόσο φορτωμένος με μνήμες από ’80s, που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι τον έχει φτιάξει ένας 22χρονος. Επίσης, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι ο ίδιος Παναγιώτης που στα 17 του χτυπιόταν με τους Exposed By Observers και τα έσπαγαν στην σκηνή. Ο Παναγιώτης έχει μεγαλώσει και έχει αλλάξει πολύ. Όχι μόνο «μουσικά». Έφυγε από την Αθήνα κι επέστρεψε στον Αλμυρό, αφήνοντας αρκετά πράγματα πίσω του, ολοκληρωμένα ή ανολοκλήρωτα, ξεκινώντας καινούργιες ασχολίες και με άλλου είδους προοπτικές. Το μόνο που έχει μείνει ίδιο είναι το πάθος του για τη μουσική. Στο Beyond The Chromatic Grayscale κάνει βουτιά στο new wave και στις πρώιμες κυκλοφορίες της 4AD και καταλήγει να ακούγεται σαν τον Lou Reed της εποχής του Berlin, σε έναν δίσκο που φτιάχτηκε σε διάστημα τριών μηνών από το περασμένο φθινόπωρο μέχρι πριν από λίγες μέρες, και αποφάσισε να τον χαρίσει για δωρεάν download.
εδώ.

with love

2011-12-28T20:38:00.005+02:00

αλούνατζορτζ

2011-12-26T22:30:00.003+02:00

ο george reid γνώρισε την aluna francis τυχαία στο ίντερνετ την ώρα που μοιράζονταν την αμοιβαία αγάπη τους για τους ρέντιοχεντ, τα έφτιαξαν και μετά άρχισαν να φτιάχνουν μαζί και μουσική. ως alunageorge. κι έγιναν κάτι σαν άγγλοι τζέι τζέι -η aluna νιαουρίζει ναζιάρικα τους στίχους κι ο george βάζει τα μπιτ [ακριβώς] που θα έπρεπε να έχουν τα σημερινά ποπ τραγούδια για να χαίρεσαι να τ' ακούς στο ραδιόφωνο. η aluna θα ήθελε να είναι r&b ντίβα -μία απ' τις en vogue ή η aaliyah [δες το βίντεο του i know you like it και θα καταλάβεις], ο george φτιάχνει ομορφα ποπ μπιτάκια που έχουν λίγο από κάθε χορευτικό ήχο των τελευταίων χρόνων σε λάιτ εκδοχή. χέστηκαν για τις πρωτοπορίες και για μερίδια στην ιστορία, δεν υπήρχαν σε καμία λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς, έγραψαν απλά τραγούδια σαν κι αυτό. ή αυτό.

σταρ και σούπερσταρ

2011-12-26T20:12:00.014+02:00

τη ζημιά μου την έκανε ο μοσχάς που μου έδειξε το βίντεο «i like you i like you i love you» και με κόλλησε το μικρόβιο superstar and star.
αφού είδα στη σειρά όλα τα βίντεο που έχει ανεβάσει στο youtube, κατέβασα όσα κομμάτια του βρήκα, όλα σε άθλια ποιότητα και από κακές ηχογραφήσεις, που ακούγονται λες και ο άριελ πινκ του doldrums διασκευάζει τζαμαϊκανές επιτυχίες.
ο neville lawrence (ο «star») ήταν γνωστή φιγούρα των μεταμεσονύκτιων διαφημίσεων στην τηλεόραση της ομάχα, στην περιοχή της νεμπράσκα, αλλά την καριέρα του την ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, στα τέλη των ’80s στη νέα υόρκη, όταν έπαιζε –όπως ισχυρίζεται σε μέρη όπως το the arc και στο samy hotel [στο τελευταίο μοιράστηκε μια φορά τη σκηνή με τον snoop dog]. o star είναι μετανάστης απ’ την τρινιντάντ και στις αρχές των ’80s βρέθηκε στον υπόγειο της νέας υόρκης να κάνει περφόρμανς, ντυμένος με τα περίεργα κουστούμια που φτιάχνει μόνος του. εκεί μια μέρα την έπεσε στην ann, μια τουρίστρια απ’ τη νότια ντακότα. της ζήτησε να βγουν, κι αυτή ζαλισμένη απ’ το πολύχρωμο κουστούμι δέχτηκε. εικοσιτόσα χρόνια αργότερα ζουν μαζί στην ομάχα κι έχουν μια κόρη [το κουστούμι πρέπει να ήταν και γαμώ τα κουστούμια].
ο star από τότε γράφει μουσική που είναι μοναδική. πραγματικά μοναδική. ακούγεται σαν να έχεις βάλεις τον άριελ πινκ σε πιο αργές στροφές και να του έχεις προσθέσει ρέγγε ρυθμούς, ο ίδιος λέει ότι παίζει «ένα μίγμα από ποπ και σόουλ με άρωμα καραϊβικής και ένα μήνυμα: τη ζωή αξίζει να τη ζεις. η μουσική του superstar επιβεβαιώνει την πίστη του στην πειθαρχεία, την ανεκτικότητα, το σεβασμό και την ειρήνη. υπνωτίσου από τους υποβλητικούς ήχους του superstar –τη θετική μουσική για τη ζωή».
η μουσική του star & superstar in μπορεί να μην είναι ποπ, αλλά είναι όπως ακριβώς την περιγράφει: επιβλητική και υπνωτική, με επαναλαμβανόμενες φράσεις που σου βιδώνονται στον εγκέφαλο και μπιτ που παίζουν ξανά και ξανά σε λούπες όπως στα πρώιμα ραπ κομμάτια και κάνουν τα τραγούδια του να μοιάζουν με σόουλ μάντρα [πολλά μάντρα, μάντρες].
για να καταλάβεις το μεγαλείο του πρέπει να τσεκάρεις τα βίντεο που έχει ανεβάσει στο youtube. εδώ είναι τρία κομμάτια του. έχει κυκλοφορήσει περισσότερα από 20 άλμπουμ ως superstar & star in, όλα με τον ίδιο τίτλο [ομώνυμα]. το στόρι από εδώ.

acid baby jesus

2011-12-25T00:46:00.005+02:00

Λίγο πριν τελειώσει μια πολύ δημιουργική χρονιά, οι Acid Baby Jesus μοιράζονται φωτογραφικές στιγμές από την περιοδεία τους στην Αμερική και μιλούν για το εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ τους.

this is past

2011-12-22T19:03:00.001+02:00

this is past

άντε γαμήσου 2011

2011-12-21T21:16:00.008+02:00

σε μια από τις χειρότερες χρονιές που μπορώ να θυμηθώ -για πολλούς και διάφορους λόγους- υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που σε κάνουν να χαμογελάς και να βλέπεις λίγο πιο γκρίζα τη μαυρίλα.
δεν είναι ιστορίες μόνο μακρινές, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων δίπλα σου που την παλεύουν μια χαρά και με λίγα, ακόμα και χωρίς λεφτά, οι οποίοι σου δίνουν κουράγιο και κάνουν τη ζωή λίγο πιο όμορφη. επίσης, όσο περνάει ο καιρός και ζορίζουν τα πράγματα καταλαβαίνεις ότι όταν έρθει η ώρα να πετάξεις, βρίσκεις ένα σωρό άχρηστα και περιττά που δεν σου ήταν ποτέ απαραίτητα στην ουσία. μια χαρά ζεις και με λίγα. και με ακόμα λιγότερα, ακόμα καλύτερα.
αυτά είναι τα άλμπουμ που άκουσα περισσότερο το 2011, αλλά πριν απ' τη λίστα, ορίστε η ιστορία του μανσούρ από την κένυα που έφτιαξε ένα ολόκληρο πλοίο από πλαστικά μπουκάλια που βρήκε στα σκουπίδια:
για περισσότερα από χίλια χρόνια το λιμάνι της λαμού στην κένυα ήταν κέντρο εμπορίου. τα πλοία που αγκυροβολούσαν έφευγαν φορτωμένα με ελεφαντόδοντο, ξυλεία από μαγκρόβιες και σκλάβους. μετά, πριν από έναν αιώνα, το παλιό εμπόριο άρχισε να παρακμάζει, μέχρι που βαθμιαία αντικαταστάθηκε από έναν καινούργιο: τον τουρισμό.
μεγαλώνοντας στη λαμού ο μανσούρ, τώρα 31, έβλεπε τους επισκέπτες να φτάνουν με λεφτά και να αφήνουν πίσω τους σκουπίδια. μια μέρα, μετά από καιρό, κοίταξε τα πεταμένα πλαστικά κατά μήκος της ακτογραμμής και του ήρθε επιφοίτηση: συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να φτιάξει με αυτά κάτι που χρειάζονταν όλοι στη λαμούρ: μπορούσε να κατασκευάσει ένα πλοίο. «το όνειρο ήρθε απ’ τον θεό», λέει, «αυτό δεν το έμαθα στο σχολείο. το όνειρό μου έλεγε ‘πήγαινε και μάζεψε τα σκουπίδια που επιπλέουν’. και για τέσσερις μήνες τα συνέλεγα. τώρα είμαι ο πρώτος άνθρωπος που έφτιαξε κάτι τέτοιο στην αφρική και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο: ένα πλαστικό πλοίο.
φτιάχνω το ‘century’ εδώ και δυόμισι χρόνια. είναι φτιαγμένο από πλαστικό, λάστιχα και καρφιά. έχει επίσης καμβά και χρησιμοποίησα πίσσα για να κλείσω τις τρύπες. το ονόμασα century επειδή τα λάστιχα και τα πλαστικά ζουν εκατό χρόνια στο νερό. αν βάλεις ξύλο και πλαστικό στο νερό, το ξύλο επιπλέει κατά 50% αλλά το πλαστικό επιπλέει κατά 100%. βάλε νερό σε ένα ξύλινο βάζο, μετά από μια εβδομάδα θα δεις να τρέχει νερό επειδή το ξύλο έχει από τη φύση του τρύπες.
όλοι μου έλεγαν ‘είσαι τρελός;’ κι όταν τους έλεγα ότι θα φτιάξω ένα πλοίο από πλαστικό μου έλεγαν ‘αποκλείεται, δεν υπάρχουν πλαστικά πλοία’, αλλά όταν άρχισα να το φτιάχνω έλεγαν ‘α, δεν μπάζει νερά, wow!’. τα παιδιά έρχονταν να το δουν και ακόμα και στο ραδιόφωνο έλεγαν ‘ω, χρησιμοποιεί σκουπίδια και επιπλέει μια χαρά, είναι θαύμα!’. τώρα πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρονται, ειδικά για το πώς το έφτιαξα με μπουκάλια. μπορείς να φτιάξεις ένα παράθυρο, μια πόρτα, ακόμα κι ένα τραπέζι μ’ αυτόν τον τρόπο. ακόμα κι ο υπουργός περιβάλλοντος ενδιαφέρθηκε.
άρχισα με το διάδρομο και μετά έφτιαξα ένα μέρος για να μπορώ να κοιμηθώ. υπάρχει ακόμη τουαλέτα, ένα μέρος που μπορείς να χαλαρώνεις και να τρως κι ένα έξτρα δωμάτιο για τον καπετάνιο.
λένε διάφοροι ότι είναι μέρος του πλοίου, αλλά δεν το μοιράζομαι με κανέναν. δουλεύω ολομόναχος. τρεις μέρες την εβδομάδα ψάχνω για χρήματα επειδή έχω γυναίκα και μωρό παιδί. ο πατέρας μου ήταν θαλασσινός, αρχιμηχανικός, αλλά πέθανε όταν ήμουν εννιά. ο παππούς μου ήταν καπετάνιος στα πρώτα φεριμπότ της κένυας.
με φωνάζουν καπετάν-σκουπίδια αλλά δεν αισθάνομαι άσχημα επειδή ξέρω τι κάνω. ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι τέλειο. το century δεν θα βυθιστεί ποτέ».
χωρίς πραγματική σειρά:
death grips-exmilitary
monster rally-coral
larry gus-24 beats (july '11)
dirty beaches-badlands
ras g & the alkebulan space program-space base is the place
pinch & shackleton-pinch & shackleton
the caretaker-an empty bliss beyond this world
the weeknd-house of balloons
victim of society-victim of society tape
john maus-we must become the pitiless censors of ourselves
king elephant-king elephant
shabazz palaces-black up
zomby-dedication
spaced cowboy-psych hop blues no. 2
machinedrum-room(s)
dj rashad-just a taste vol. 1
balam acab-wander/wonder
cults-cults
kuedo-severant
eola-deo gracias
tim hecker-ravedeath, 1972
james blake-james blake
peaking lights-936
washed out-within & without
άγγελος κυρίου-ξεδίψασε από την αναγνώριση
acid baby jesus-acid baby jesus
baby guru-baby guru
hana-hana
chilly gonzales-the unspeakable
sun of nothing-the guilt of feeling alive
και του χρόνου καλύτερα. για όλους.

πιουρ βεντιλέισιον

2011-12-20T21:07:00.015+02:00

ξεφυλλίζοντας το τελευταίο τεύχος του [σταθερά] απίθανου περιοδικού, που πάντα είναι ένα βήμα μπροστά από οποιοδήποτε άλλο, του colors, είδα αυτές τις υπαίθριες τουαλέτες στη νότια αφρική οι οποίες είναι εντελώς υπαίθριες, μόνο η λεκάνη σε δημόσια θέα και τριγύρω αέρας, γι' αυτό όσοι τις χρησιμοποιούν κουκουλώνονται με μια κουβέρτα για να δημιουργούν περιβάλλον κλειστού χώρου και να μην διαχέονται τα μόρια του σκατού στην ατμόσφαιρα πριν τα καταπιούν.
το κείμενο αναφέρει τα εξής: in south africa, when post-apartheid governments tried to offer toiletless people an improved pit latrine (no flies; better ventilated), their offers were refused, though water was scarce. perhaps mindful of this, some government authorities installed flush toilets for slum areas, hoping residents would provide enclosures. “most people here don’t work,” says ntombizanele damse, who lives in kayelitsha township near cape town, “we can’t afford to build walls.” though the open toilets have caused massive protests – the “toilet wars” of 2011 – they are still open, and still used.
να σημειωθεί ότι το τεύχος έχει θέμα ''σκατά'' και είναι από τα καλύτερα που έχει βγάλει.
[archives: fried chicken, κυριακή, back to the future, the only way is up, spin, ough, tip, josh t. pearson, μπέργκερ, ανακοινώσεις]

installation: φάτνη τσαουσέσκου

2011-12-19T23:09:00.001+02:00

η φωτογραφία δεν μπορεί να αποτυπώσει το μεγαλείο της καλοκαιρινής φάτνης-πυροβολείο-κιόσκι-πέργολας με την αγία τετράδα γονατιστή, κι αν δεν την δεις από κοντά, είναι αδύνατο να μπορέσεις να συλλάβεις τη σύνθεση με την πράσινη πλαστική μοκέτα, την παναγία σε στάση απόγνωσης επειδή ο πρόωρος ιησούς γεννήθηκε σε μέγεθος κοντορεβιθούλη [τετραμηνίτικος] και τον ιωσήφ σε στάση έμφραγμα. οι δε βοσκοί πέρα βρέχει, ο ένας κοιτάζει το ερειπωμένο fashion hotel και ο μικρός αυτιάς έχει ένα ένοχο βλέμμα λες και σκοπεύει να το σκάσει προς την πανεπιστημίου. η φάτνη της ομόνοιας, που θα μπορούσε να είναι απομεινάρι της εποχής τσαουσέσκου, ταιριάζει τέλεια με την ομορφιά της περιοχής, τις αρσενικές πόρνες και τα τζάνκι [στα αριστερά] και τους άστεγους που κοιμούνται στις σχάρες αερισμού του μετρό [στα δεξιά], ενώ για να ολοκληρωθεί η σύνθεση και να μείνει ασφαλής στη θέση της μέχρι να περάσουν οι γιορτές, έβαλαν κι έναν μπάτσο να τη φυλάει.
απίθανο installation.

phantomas

2011-12-19T22:31:00.012+02:00

οι πολύ ωραίες γιορτινές φωτο είναι από ένα παλιότερο τεύχος του colors με θέμα ''έφηβοι'' [το καινούργιο έχει θέμα ''σκατά''] από ένα άρθρο για τους rainbows, που μπορεί να φαίνονται μαστουρωμένοι και χαρούμενοι, αλλά τόση βρώμα δεν αντέχεται ούτε με σαράντα μπάφους [τουλάχιστον φαίνονται καλοί άνθρωποι].
κι αυτό είναι ένα πάρα πολύ καλό ep από τον phantoma με τίτλο freak out, ένα από τα single της χρονιάς.
phantomas-freak out

see the pyramids etc.

2011-12-18T22:52:00.004+02:00

κάπως έτσι τελειώνει ο τρίτος κύκλος του bored to death...

ike jime

2011-12-18T20:37:00.006+02:00

στο δεύτερο τεύχος του lucky peach [ενός διαφορετικού γαστρονομικού περιοδικού που βγαίνει στο σαν φρανσίσκο και προφανώς απευθύνεται σε πολύ πιο νεανικό κοινό από τα υπόλοιπα περιοδικά φαγητού] υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο ''long island striped bass ike jime'' και θέμα το ''πώς να σκοτώσεις ένα ψάρι ακαριαία'' και με ολόκληρη ανάλυση για το τι παθαίνει η σάρκα του αν πεθάνει αργά και βασανιστικά: σκληραίνει και γεμίζει τοξίνες.
μαζί με τα χρήσιμα που μαθαίνεις για τους διαφορετικούς τρόπους που μπορείς να σκοτώσεις ένα ψάρι, το μυστικό για να στραγγίξεις το αίμα απ' τη σάρκα του για να είναι κατάλληλη για σούσι, και τους χρόνους που χρειάζεται να μείνει το κάθε ψάρι σε ενυδρείο για να ηρεμήσει και να χαλαρώσει το μυϊκό σύστημά του πριν το μαχαιρώσεις μπαμπέσικα, μαθαίνεις και τι εστί ''ike jime'' [συγκεκριμένα ike jime του κυότο], το οποίο το αντιγράφω -και αχρείαστο να 'ναι:
''in japan we also have a method of fish killing where you take a stick and whack the head of the living fish and then put it in a bucket of ice immediately. (it's called no-jime). you leave it in the ice for about half a day, the blood gets drained, and the flesh gets firm. you slice that up thinly and the meat is soft. there are many ways to kill fish. what's best depends on what you need it for.
akashi was the first place where ike jime was performed. akashi is the closest region to kyoto and osaka where tai (sea bream) can be caught. a long time ago, a chef from either kyoto or osaka went down to akashi and told the fishermen: 'if you do so-and-so for us, we will pay more for the fish'. the current practice of ike jime is the result of that.
the western culture is a culture of meat. when i have dry-aged meat from the west, i think it's delicious. meat in japan doesn't age well -it's too fatty, so we can't get stuff like that. instead we have fish -we didn't have anything but fish, so fish is important to us. we've been coming up with many ways to eat it for hundreds and thousands of years now. it's a cultural difference".
αυτά λέει ο yoshihiro murata, ο οποίος δεν λέει τι είναι, μάλλον κάποιος σεφ-ψαράς. και συνεχίζει: ''since we have a lot of knowledge about fish, i think it would be great for chefs who learn from us to share our techniques with the fishing industry. there are no borders among chefs, whoever can make it taste best comes out on top. that's why chefs should be open-minded -be exchanging ideas and techniques maybe the next generation will come up with something more tasty" [αμήν].
τα ψάρια που είναι μεγάλα δεν ανταποκρίνονται καλά στο ike jime. για παράδειγμα, αν επρόκειτο να κάνουμε ike jime με τόνο, το κρέας θα ήταν πολύ σφιχτό. για να είναι το σωστό, πρέπει να το αφήσεις να μείνει τουλάχιστον για μια εβδομάδα αφού το σκοτώσεις. όσο πιο μεγάλο το ψάρι, τόσο πιο πολύ πρέπει να το αφήσεις να 'ξεκουραστεί' για να αποκτήσει καλή γεύση.
τα εστιατόρια σούσι δεν κάνουν ike jime -στα εστιατόρια με σούσι το ψάρι είναι μαλακό. κι αυτό επειδή πρέπει να το τρως μαζί με ρύζι που έχεις ποτίσει με ξύδι, και πρέπει να φύγει απ' το στόμα σου όταν φύγει και το ρύζι. αν χρησιμοποιούσαν ψάρι θανατωμένο με ike jime, το ρύζι και το ψάρι θα διαχωρίζονταν στο στόμα σου και η υφή του καθενός θα ήταν πολύ διαφορετική.
επίσης, το άρθρο ζητάει από τους ανίδεους να δώσουν μεγάλη προσοχή στο νερό που θα χρησιμοποιήσουν για να καθαρίσουν το ψάρι, διότι το λάθος νερό μπορεί να είναι καταστροφή:
"αν πλύνεις το ψάρι με κανονικό νερό και όχι με θαλασσινό, η γεύση και η υφή του θα καταστραφούν. για μας [τους γιαπωνέζους] το ψάρι είναι για τα σκουπίδια αν συμβεί αυτό. αλλά έχω δει ψάρια να πωλούνται σε άλλες χώρες σαν καλά ψάρια. μερικά από τα αποτελέσματα της νεκρικής δυσκαμψίας είναι χρήσιμα για τη γεύση του ψαριού. όταν η σάρκα αρχίζει τη διαδικασία της σήψης παράγει πολλά αμινοξέα. όταν τα επίπεδα των αμινοξέων φτάσουν στο ανώτατο επίπεδο, είναι η καλύτερη στιγμή να φας το ψάρι -περίπου οχτώ ώρες αφού έχει θανατωθεί".
λέει κι άλλα πολλά, πολύ πιο φρικιαστικά και περιγραφικά, αλλά σταματάω έδώ. έτσι κι αλλιώς δεν τρώω ψάρια.
[κι ο μονος ike που ήξερα είναι αυτός].

ξεδίψασε από την αναγνώριση

2011-12-17T21:07:00.003+02:00

επιτέλους! μόλις κυκλοφόρησε ο δίσκος της χρονιάς.
εδώ ένα μικρό preview.

crash test

2011-12-16T21:17:00.005+02:00

ενώ οι crash test foodies δοκίμασαν, βαθμολόγησαν, κι έβγαλαν σκάρτα σχεδόν όλα τα γαλακτομπούρεκα της αττικής [αν δεις αναλυτική βαθμολογία θα φρίξεις], ο μαστρονικόλας εξακολουθεί να φτιάχνει το καλύτερο γαλακτομπούρεκο του πειραιά και το κοσμικόν το καλύτερο της αθήνας, τουλάχιστον στο κέντρο.
εδώ είναι το crash test και τα σχόλια για τα αποτελέσματα.

/////

2011-12-15T01:03:00.003+02:00

fleurs de pavot bleus

gdaddie

2011-12-13T22:57:00.005+02:00

enjoy this trip!

να ένα αγγούρι

2011-12-13T22:08:00.010+02:00

είναι αδιανόητο το τι πετυχαίνεις στο tumblr. κάποιος κάθισε και μάζεψε όλες τις φωτο του kim jong-il [του ''supreme leader'' της κορέας, ''dear leader'', ''generalissimo'' ή ''πατερούλη''] και δίνει ένα ημερολόγιο με όλες τις επισκέψεις του. [από πάνω προς τα κάτω: ''kim, να ένα τεράστιο αγγούρι'', ''να ένα ψάρι'', ''να ένα σαλάμι'', ''να ένα μήλο'', ''να μια πορτοκαλάδα'', ''να ένα πιάτο με πρασινάδα'', να ένα κεφαλοτύρι'']. ολόκληρο το μπλογκ εδώ.
κι εδώ ένα πολύ ωραίο βίντεο.

ανακοινώσεις

2011-12-13T09:20:00.004+02:00

~H Δημοτική Αγορά της Κυψέλης εδώ και σχεδόν 5 χρόνια λειτουργεί ως ανοιχτός αυτοδιαχειριζόμενος χώρος μη εμπορευματοποιημένης ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας. Αποτελεί ένα πείραμα άμεσης δημοκρατίας, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης και έχει προσφέρει έργο κοινωνικό και πολιτιστικό με σειρά εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Το συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων σκοπεύει να την κλείσει και να την μετατρέψει σε γραφεία για τις υπηρεσίες του δήμου, παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων, έτσι οι κάτοικοι οργανώνουν την Πέμπτη 15.12 εκδήλωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης.
Από τις 4 μ. μ. η αγορά της Κυψέλης θα είναι ανοιχτή με διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ενώ στις 9μ. μ. θα πραγματοποιηθεί συναυλία με διάφορα συγκροτήματα.
Όσα συγκροτήματα ή καλλιτέχνες θέλουν να συμμετάσχουν μπορούν να το δηλώσουν στα παρακάτω μέιλ: info@agorakypselis.gr και Zarkadi8@yahoo.gr
Υπογραφές συμπαράστασης συγκεντρώνονται εδώ.
~Το πρώτο τεύχος του Unfollow κυκλοφορεί στα περίπτερα αύριο 14.12 και σήμερα Τρίτη 13.12 στις 12 το μεσημέρι είναι η -ανοιχτή για όλους- συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ. Περισσότερα για το Unfollow αύριο.
~Η Marie Laforet είναι αυτή η ηθοποιός στην πάνω φωτο που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σινεμά δίπλα στον Αλέν Ντελόν στο Plein Soleil του René Clément [λίγο νωρίτερα είχε πρωταγωνιστήσει στο Liberte του Τριφό, το οποίο ο σκηνοθέτης εγκατέλειψε πριν το ολοκληρώσει]. Η Marie που ήθελε αρχικά να γίνει καλόγρια, στην πορεία έγινε και τραγουδίστρια και είπε τραγούδια σαν κι αυτό:
Pour Celui Qui Viendra

μπέργκερ

2011-12-10T22:12:00.005+02:00

ένα από τα πιο χρήσιμα και λαχταριστά σάιτ που μπορείς να πετύχεις είναι αυτό εδώ. περιμένεις λίγο να φορτώσει, πατάς τον αριθμό και σου δείχνει το μπέργκερ και μετά σου δίνει και τη συνταγή [μαζί με τα τυριά που χρειάζεσαι]. κανονικά μπέργκερ, βρώμικα, όχι σαν αυτό που φτιάχνουν οι λιμοκοντόροι εδώ.

josh t. pearson

2011-12-10T00:10:00.004+02:00

ο josh t. pearson μου θυμίζει τον συχωρεμένο το γείτονά μου το σπύρο που είχε ίδιο μαλλί και ίδιο μούσι και πέθανε πριν από μερικά χρόνια από κίρρωση του ήπατος. ο σπύρος είχε τέσσερις κόρες και η γυναίκα του τον είχε χωρίσει όπως ακριβώς και τον josh, αφού πρώτα τον έσπασε στο ξύλο. η γυναίκα του σπύρου πρόλαβε και πέθανε πρώτη, νεότατη, αμέσως μετά την ακολούθησε κι ο σπύρος. όσο ήταν ζωντανοί μόνο μάλωναν -είχαν χωρίσει και ξανασμίξει καμιά δεκαριά φορές, και σχεδόν κάθε φορά που ξανάσμιγαν η γυναίκα του έκανε κι από μία κόρη.
ο σπύρος είχε αφήσει μούσι επειδή πένθαγε τον αδερφό του και μετά τη γυναίκα του, ο josh δεν ξέρω για ποιο λόγο άφησε μούσι. στο fader λέει ότι είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να το ξυρίσει όταν θα κυκλοφορούσε το δεύτερο άλμπουμ του, αλλά μετά το μετάνιωσε γιατί δεν είναι λέει πια νέος και όμορφος όπως τότε που το πρωτοάφησε. κάθε [μα κάθε] φορά που τον βλέπω θυμάμαι τον συχωρεμένο το σπύρο και κάθε φορά που τον ακούω με πιάνει ανατριχίλα.
το last of the country gentlemen είναι γεμάτο κλάψα για τον χωρισμό με την γερμανίδα γυναίκα του [αφού πρώτα τα 'κανε σκατά, κλαίει σαν το μενούση] και αν το αφήσεις να παίξει για ώρα, αγριεύεσαι κάπως απ' τον θρήνο και τον σπαραγμό. φαντάσου να του είχε πεθάνει.
το rough trade τον θεωρεί τον καλύτερο δίσκο που βγήκε φέτος και τον έχει στο νούμερο ένα της λίστας του, είναι και η πρώτη επιλογή για δίσκο της χρονιάς που είναι μάλλον δικαιολογημένη. ο josh είναι τόσο απελπισμένος που μόνο ένα αριστούργημα θα μπορούσε να γράψει. και το the last of the country gentlemen είναι ένα αριστούργημα.
απόψε το βράδυ [σάββατο 10.12] θα μεταφέρει όλη την απελπισία και τον σπαραγμό του στην σκηνή του bios, ελπίζω να φέρει μαζί και το μούσι.
εδώ λίγη γιορτινή κλάψα.

tip

2011-12-08T11:12:00.003+02:00

φτιάξε τον δικό σου δίσκο βινυλίου

ough!

2011-12-08T01:41:00.004+02:00

μνήμη

spin

2011-12-06T22:57:00.006+02:00

spin it round!

the only way is up

2011-12-05T21:52:00.005+02:00

when you grow up your heart dies

back to the future

2011-12-04T22:21:00.003+02:00

back to the future

κυριακή

2011-12-04T01:42:00.006+02:00

~δεν ξέρω γιατί, αλλά το in the mood for amore της κατίνα ρανιέρι μου θυμίζει την πρώτη τσόντα που είδα στη ζωή μου -όταν πήγαινα στην τετάρτη ή πέμπτη δημοτικού. σε χαρτί, σε ένα ιταλικό περιοδικό με τριχωτούς τύπους και περίπου το ίδιο τριχωτές καλόγριες που τους έγλυφαν τα πουλιά. ο θείος του κολλητού μου ήταν φοιτητής στην ιταλία και στις διακοπές τούς έφερνε πέτρες απ' το βεζούβιο, ποτά μινιατούρες και τέτοιες εικόνες τέχνης που έκρυβε στον πάτο της βαλίτσας του.
έτσι, ψάχνοντας τη βαλίτσα, εντρυφήσαμε στην τέχνη από νωρίς.
τον δίσκο της κατίνα τον πέτυχα πολύ αργότερα σε μια στοίβα με κατεστραμμένα βινύλια για 50 λεπτά, αλλά τον αγόρασα μόνο για το εξώφυλλο -ο δίσκος είναι τόσο σκαμμένος από χαρακιές που δεν παίζει παρά ένα κομμάτι. αυτό. εντελώς τυχαία, είναι και το καλύτερο που έχει το άλμπουμ...
στο ίδιο παζάρι είχα πάρει και μια μηχανή πολαρόιντ, αμερικάνικη, μοντέλο 70s, για 5 ευρώ.
~η συνταγή λέει ότι συνοδεύουν παγωτό, αλλά και με γιαούρτι τρώγονται μια χαρά:
μήλα ψητά, εύκολα και με πολύ ιδιαίτερη γεύση [δεν έχουν όνομα].
για δύο άτομα: 3-4 μήλα κομμένα στη μέση και καθαρισμένα. από μία κουταλιά σούπας ζάχαρη καστανή για κάθε κομμάτι και από ένα κουταλάκι του γλυκού μελάσα, ουίσκι, λίγη κανέλα.
βάζουμε τα μήλα με την τρύπα προς τα πάνω σε πυρέξ. τα ραντίζουμε με δύο-τρία σφινάκια ουίσκι. ρίχνουμε μια γεμάτη κουταλιά ζάχαρη σε κάθε μήλο [στην τρύπα] και από ένα κουταλάκι μελάσα, πασπαλίζουμε με λίγη κανέλλα και ψήνουμε για 20 λεπτά στους 200 βαθμούς. μετά αναποδογυρίζουμε τα μήλα μέσα στο ζουμί και ψήνουμε ακόμα λίγο, μέχρι να μαλακώσουν.

fried chicken

2011-12-03T17:04:00.008+02:00

διαβάζοντας σήμερα για τον ιδανικό τρόπο που μπορείς να φτιάξεις τηγανητό κοτόπουλο (κι όταν μιλάμε για «τηγανητό κοτόπουλο» εννοούμε μπούτια και φτερά μόνο), θυμήθηκα ότι ένας παλιός μου συγκάτοικος έκανε ολόκληρη ιεροτελεστία για να φτιάξει «το τέλειο τηγανητό κοτόπουλο», αλλά ποτέ δεν την είχα παρακολουθήσει επακριβώς. το τηγανητό κοτόπουλο μπορεί να μην είναι ό,τι πιο υγειινό, είναι τίγκα στα λίπη και τα πολυακόρεστα, αλλά για μια φορά στο τόσο είναι ok, εγγυημένα πετυχημένο και επίσης το πιο φτηνό κρεατικό που μπορείς να πετύχεις, ειδικά αν αγοράσεις μόνο φτερά (στο σουπερμάρκετ κάνουν 3 και 20 το πακέτο, στην βαρβάκειο πολύ φτηνότερα). αν πάρεις και μπούτια το μπάτζετ μεγαλώνει, αλλά πάλι συμφέρει πιο πολύ από τα άλλα κρέατα.
το μυστικό για το τηγανητό κοτόπουλο αμερικάνικου τύπου (που σημαίνει περίπου σαν των kfc, αλλά χωρίς το γράσο) είναι το σωστό μαρινάρισμα, για τουλάχιστον μία ημέρα. αυτό σημαίνει ότι αν θέλεις να φτιάξεις κοτόπουλο της προκοπής, πρέπει να φροντίσεις να το ετοιμάσεις μία ή (ακόμα καλύτερα) δύο μέρες νωρίτερα. χρειάζεσαι ένα μπουκάλι ξινόγαλο (ευρώ 1 και 32) και μία ή δυο σκελίδες σκόρδο. αν δεν το θέλεις σκορδάτο μπορείς να παραλείψεις το σκόρδο, αλλά εσύ θα χάσεις.
πλένεις πολύ καλά τα κομμάτια, τα σκουπίζεις με χαρτί κουζίνας και τα αφήνεις για λίγο, μέχρι να στεγνώσουν καλά. στο μεταξύ, τρίβεις το σκόρδο και το ανακατεύεις με το ξινόγαλο σε ένα μπολ με καπάκι. βυθίζεις μέσα τα κομμάτια του κοτόπουλου, ανακατεύεις καλά και αφού σκεπαστούν όλα με το ξινόγαλο, κλείνεις το καπάκι και βάζεις το μπολ στο ψυγείο. αν μείνει μέσα στο μίγμα μία ολόκληρη μέρα είναι μια χαρά, δύο μέρες όμως είναι ακόμα καλύτερα. το κρέας μαλακώνει και εξαφανίζεται η κοτοπουλίλα, ενώ όταν τηγανιστεί γίνεται απίθανο.
την ημέρα που θα το τηγανίσεις πρέπει να βγάλεις το μπολ απ’ το ψυγείο τουλάχιστον δύο ώρες νωρίτερα, για να έρθει σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. δεν τηγανίζουμε ποτέ κρύο το κρέας, δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, το τονίζει όμως ιδιαιτέρως ο τύπος στις οδηγίες που διάβαζα, οπότε κάτι θα ξέρει.
χρειαζόμαστε επίσης αλεύρι [δυο-τρεις κούπες, εξαρτάται από την ποσότητα του κοτόπουλου], πιπέρι, πάπρικα και καυτερό κόκκινο πιπέρι [η αναλογία είναι 2 ½ κουταλάκια πάπρικα και ένα καυτερό κόκκινο, συν ένα κουταλάκι τριμμένο μαύρο πιπέρι] και μπόλικο λάδι για τηγάνισμα. η συνταγή λέει κάποιο ελαφρύ φυτικό και όχι ελαιόλαδο, αλλά οι αμερικάνοι τρώνε πολλές βλακείες. επίσης, επειδή το ελαιόλαδο είναι πολύ ακριβό στην αμερική, τηγανίζουν με φυστικέλαια. anyway, η γεύση του κοτόπουλου με το ελαιόλαδο γίνεται πιο βαριά, αλλά είναι σίγουρα προτιμότερο.
βάζουμε το λάδι να κάψει [περίπου τρία δάχτυλα], στραγγίζουμε το κάθε κομμάτι μέσα στο μπολ και αφού σταματήσει να στάζει το ρολάρουμε στο αλεύρι [στο οποίο έχουμε ανακατέψει τα πιπέρια]. τινάζουμε το έξτρα αλεύρι και τηγανίζουμε για 7-9 λεπτά, ή μέχρι να ροδίσει το κάθε κομμάτι.
ιδανικά τοποθετούμε τα τηγανισμένα κομμάτια σε σχάρα με χαρτί κουζίνας από κάτω για να στραγγίξουν καλά απ’ το λάδι, αλλιώς τα τοποθετούμε ένα ένα, απευθείας πάνω σε χαρτί κουζίνας.
αλατίζουμε στο τέλος.
η ορίτζιναλ συνταγή είναι εδώ.
κι εδώ άλλο ένα πολύ ωραίο mixtape του ανδρέα κασάπη για το τέλος του νοέμβρη [λίγο καθυστερημένα].

king elephant live

2011-12-02T21:19:00.003+02:00

μην κοιμάσαι σαν γέρος, ήγγικεν η ώρα. μπορεί στο πρώτο live τoυ ο king elephant να είχε την τύχη να τζαμάρει με τον gonja sufi, αλλά είχε παίξει λίγο και δεν είχε προλάβει να δείξει ακριβώς τι εστί king elephant. αύριο το βράδυ [σάββατο 3.12] στο bios θα παρουσιάσει ολόκληρο το άλμπουμ του ζωντανά, ξαναφτιαγμένο από την αρχή με φυσικά όργανα και κάθε sample δημιουργημένο από το μηδέν πάνω στη σκηνή. έχει ετοιμάσει υπερπαραγωγή και εκπλήξεις και θα γίνει χαμός.
οι πόρτες ανοίγουν στις 10.30 και η είσοδος είναι ελεύθερη.

street

2011-12-02T00:07:00.004+02:00

turbo

2011-11-28T20:01:00.008+02:00

ένα απόγευμα στο μοναδικό [;] εργαστήρι για bagels που υπάρχει στην αθήνα. φτιαγμένα στο χέρι,με τον παλιό πραδοσιακό τρόπο και όχι από μηχανή. την ώρα που ο άνθρωπος έκοβε και έπλαθε το ζυμάρι, εγώ παρακολουθούσα σαν χάνος -κάποιες στιγμές έμοιαζε σαν να παίζει μουσική και περίμενα ν' ακουστεί το beat.
ορίστε και κάποιος που δεν γκρινιάζει ότι η δουλειά πάει απ' το κακό στο χειρότερο. είναι ο πρώτος που άκουσα μετά από πάρα πολύ καιρό να λέει ότι οι δουλειές πάνε όλο και καλύτερα και οι παραγγελίες του αυξάνονται. μετά μας αποκάλυψε τα μυστικά του καλού bagel και ποια είναι τα ιδανικά συνοδευτικά: σολωμός, τυρί φιλαδέλφεια, κάπαρη και λίγος άνιθος -ή ακόμα καλύτερα: παστράμι και καυτερή μουστάρδα [το νεοϋορκέζικο παστράμι δεν έχει σχέση με τον παστουρμά, είναι βραστό βοδινό, κάτι σαν ζαμπόν].
λίγος ψιλοκομμένος παστουρμάς από τον αραπιάν, πάντως, με φέτες κασέρι και λεπτοκομμένες φέτες ντομάτας κάνουν το bagel τούρμπο.
περισσότερα εδώ.

exterminate

parrotheadz

2011-11-26T20:15:00.003+02:00

Όταν συναντηθήκαμε με τους δύο ParrotHeadz για να μιλήσουμε για τη μουσική τους, είχα ακούσει δεκάδες φορές τα κομμάτια τους στο Soundcloud και πραγματικά ήταν δύσκολο να τους κατατάξω κάπου. Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους dubstep, αλλά είναι πολύ πιο πολύχρωμη και με περισσότερα στοιχεία από αυτό που η λέξη dubstep σου φέρνει στο μυαλό. Ο Δημήτρης και ο Μάνος είναι και οι δύο φοιτητές και αυτή τη στιγμή είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες «ελληνικές» φωνές στο soundcloud –όπου τελευταία μπορείς να πετύχεις καταπληκτικά πράγματα. Το ίδιο ενδιαφέρουσες είναι και οι απόψεις και η «κοσμοθεωρία» τους, μίλια μακριά από τη μιζέρια που σε υποβάλλουν τα ελληνικά media –τελικά τα νέα παιδιά που δημιουργούν αδιαφορώντας για την απελπισία που έχει περιπέσει ο περίγυρος και η στάση τους απέναντι σε όλο αυτό που συμβαίνει, ίσως να είναι η μόνη ελπίδα που μας απομένει για να δούμε καλύτερες μέρες. Η μουσική τους είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που προέκυψαν σε μια περίοδο που η Ελλάδα φλερτάρει με την καταστροφή, φτιαγμένη από δυο παιδιά που περιμένουν να γίνει το ''restart'' και να ξαναγυρίσει η αισιοδοξία που μας έχουν στερήσει οι άχρηστοι οι οποίοι ορίζουν τις μοίρες μας…
Εδώ είναι η συνέντευξή τους.

easy

2011-11-26T00:42:00.007+02:00

~μπορεί να μην υπάρχουν στοιχεία –γιατί ποιος χέστηκε για το αν έχουν εξαφανιστεί οι χελώνες, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει- αλλά από τότε που κατέβηκε το πρώτο κύμα τσιγγανοβούλγαρων για να δουλέψει στα χωράφια της ελληνικής επικράτειας, οι χελώνες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο σπάνιες. οι βούλγαροι πολύ τις εκτιμούν τις χελώνες, κυρίως μαγειρευτές στην κατσαρόλα ή τηγανητές, έτσι όταν άρχισαν να εγκαθίστανται στην επαρχία, οι χελώνες εξαφανίστηκαν.
τσάμπα κρέας, φρέσκο, καθαρό και υγιεινό, χωρίς αντιβιοτικά και ορμόνες που σου μεγαλώνουν τα βυζιά όπως τα κοτόπουλα (οι κακομοίρες οι χελώνες τρώνε μόνο χορτάρι).
την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει με τις χελώνες, ο πατέρας μου είχε βάλει δύο στην καρότσα του αγροτικού και τις πήγαινε δώρο στον βούλγαρο που είχαμε για φύλακα, επειδή του είχε πει ότι ο μπατζανάκης του αδερφού του φίλου του είχε λευχαιμία και η θεραπεία απαιτούσε να πίνει φρέσκο αίμα για να βάζει αιμοπετάλια. το αίμα έπρεπε απαραιτήτως να είναι από χελώνα. ο πατέρας μου το είχε πιστέψει και του πήγαινε χελώνες αβέρτα.
μια κυριακή που είχαμε ανάψει φωτιά για να ψήσουμε κρέας, η βουλγάρα ήρθε καμαρωτή με μια χελώνα στην αγκαλιά, την έβαλε ανάσκελα πάνω στην σχάρα και πήγε να συνεχίσει τον καφέ της. την άφησε να ψήνεται ζωντανή! όταν την πήραμε είδηση, η χελώνα είχε τεντώσει και τα τέσσερα πόδια και το καβούκι της είχε γίνει κάρβουνο. η βουλγάρα επέστρεψε -σαν να μην συμβαίνει τίποτα- με ένα μεγάλο μαχαίρι στο χέρι, και με τη λαβή άρχισε να σπάει το καβούκι και να βγάζει κρέας και εντόσθια. μετά πήγε να τα μαγειρέψει.
ο πατέρας μου κόντεψε να πάθει συγκοπή από το σοκ, αλλά ήταν αργά για επανορθώσεις. μπορεί χελώνα να μην τους ξαναπήγε, τον ακριβή αριθμό των δύσμοιρων που κατανάλωσαν, όμως, δεν τον έμαθε ποτέ κανείς. αν εξαιρέσεις ένα γουρούνι που μεγάλωναν για μήνες και έσφαξαν πριν από τα χριστούγεννα, οι βούλγαροι δεν αγόρασαν ποτέ κρέας, ίσως επειδή το έβρισκαν με μια βόλτα στο βουνό.
πρέπει να αναφέρω επίσης, ότι ενώ εκείνη την εποχή είχαμε τον πιο λαίμαργο σκύλο του κόσμου, τα φαγητά τους δεν τα δοκίμασε ποτέ. τα μύριζε και έφευγε μακριά.
κι ενώ προσπαθούσα να θυμηθώ αν είδα ποτέ πώς μαγείρευαν τα μπούτια που έμοιαζαν με μικρού κοτόπουλου [και να είδα, το έχω σβήσει απ’ τη μνήμη μου], πρόσεξα αυτήν εδώ την διαπίστωση:
~digression: ακολουθούσα τα σκατουλάκια των σκύλων της υψηλής κοινωνίας στα πεζοδρόμια και τους δρόμους. είμαι σίγουρος ότι είναι από σκυλάκια ράτσας με πεντιγκρί, πεντικιούρ και πεντέξι επισκέψεις στον κτηνίατρο-ψυχολόγο το χρόνο για να αντιμετωπίσουν τη κατάθλιψη. ένας αλήτης σκύλος δε θα έχεζε όπου να ’ναι, ξέρει πώς λειτουργεί το σύστημα. τη κρύβεις καλά τη κουράδα σου, αλλιώς τη γάμησες. τα σκατουλάκια όμως των καλόσκυλων δεν χρειάζονται κάλυψη-απόκρυψη. είναι στολίδια, εκθέματα ακόμα και στις πιο κεντρικές πλατείες, αμολημένα επάνω στο ευαίσθητο γρασίδι των πάρκων.
all-star game φιλότεχνων γονέων και κηδεμόνων για τα παιδιά τους με την ξεχωριστή κλίση στην τέχνη και τις επιρροές που τους εμφυσήσαν οι ίδιοι. και από την άλλη ο αγέρωχος σκύλος του πεζοδρομίου και του πεζόδρομου, που και ποιος δε θα ζήλευε το στήσιμο του. εμπνέει σεβασμό και είναι άνετος με το κόσμο χωρίς να επιδεικνύεται, εκτός καμιά φορά που απλώνει τη μαλαπέρδα του να λιαστεί ή όταν του κάτσει καμιά μικρή πεταχτούλα της υψηλής κοινωνίας, οπότε μιλάει η φύση.
~ένα πολύ ωραίο κομμάτι από το εξαιρετικό ep του uther moads που ακούω συνέχεια από προχθές [περισσότερα από δευτέρα]…

24 beats

2011-11-25T08:54:00.005+02:00

ήταν νοέμβριος του 2009 όταν κυκλοφόρησε το "stitches". στα δύο αυτά χρόνια που πέρασαν ο larry gus έγινε ακόμα πιο πνευματικός άνθρωπος [διάβασε άπειρα βιβλία], κοσμοπολίτης [ισπανία, βέροια, μιλάνο] και σκοτώθηκε στη δουλειά [ανυπολόγιστες ώρες ηχογραφήσεων, ένα ντοκιμαντέρ, κι άλλες ηχογραφήσεις, ρεμίξ, κι άλλα πολλά].
η πρώτη δόση της νέας του δουλειάς κυκλοφόρησε χθες, ανεπίσημα, αλλά σύντομα θα υπάρχει και επίσημα. έχει τίτλο ''24 beats (july '11)'' και ένα μικρό δείγμα μπορείς να ακούσεις εδώ.
νομίζω ότι είναι η καλύτερη δουλειά του μέχρι τώρα.

dozen draft

2011-11-23T09:17:00.004+02:00

Η μουσική του Μπάμπη που υπογράφει ως Dozen Draft είναι ακριβώς όπως και ο ίδιος: όμορφη, χαμηλών τόνων, με έντονο συναίσθημα. «Τα μελαγχολικά πνευστά των Efterklang μπλέκουν με τις σκοτεινές, μιλιταριστικές τυμπανοκρουσίες των Black Heart Procession σε ένα neo noir/neo folk ηχητικό περιβάλλον», όπως έγραψε και ο Sound Injections που μου τον σύστησε. Την ημέρα που συναντηθήκαμε στην Αθήνα για να γίνει η συνέντευξη ήταν αρκετά συγκρατημένος, δεν έχει συνηθίσει να μιλάει για τον εαυτό του, και ειδικά να φωτογραφίζεται. Αφού βολτάραμε στη λαϊκή και στηθήκαμε στη σειρά για να πάρουμε σουβλάκια, χαλάρωσε και τελικά μιλήσαμε για πολλά. Παρεμπιπτόντως, ήταν πολύ ωραία σουβλάκια, το επιβεβαίωσε κι ο ίδιος, κι η γνώμη του μετράει –τα καλύτερα σουβλάκια του κόσμου τα πετυχαίνεις στα ποντιακά πανηγύρια, όπου δουλεύει κάποιες φορές ως ηχολήπτης. Ο Dozen Draft ζει και δημιουργεί στη Βέροια και παίζει αυτό που θα έπαιζαν και οι Fleet Foxes ή οι Animal Collective αν ήταν Βεροιώτες. Το κομμάτι του «Africa of the possessed eruption» είναι από τα καλύτερα που έχω πετύχει τελευταία στο soundcloud, η τρομπέτα στο βάθος το κάνει σχεδόν συγκινητικό.
η συνέντευξή του εδώ.

[ . ]

2011-11-21T08:50:00.002+02:00

κρίστοφερ γουόκεν

ηρεμία

2011-11-19T21:55:00.005+02:00

~κάθε σάββατο στην αρχή της λαϊκής πετυχαίνω μια άσχημη ξερακιανή γριά ξεδοντιάρα, η οποία στέκεται εκεί με το χέρι απλωμένο και περίλυπο ύφος, τραβώντας σου σχεδόν το μανίκι για να της δώσεις ελεημοσύνη. είναι εκεί απ’ τις δέκα το πρωί [μπορεί και από νωρίτερα, δεν έχω ποτέ πάει στη λαϊκή πριν τις δέκα] μέχρι τις 3 [το αργότερο που έχω πάει, τότε που ο μαϊντανός κάνει 50 λεπτά από 70 που τον έχουν το πρωί, και όλα τα απομεινάρια τα δίνουν μισοτιμής]. αυτή λοιπόν την λυπόμουν έτσι λιπόσαρκη και μαυροκαρκανιασμένη που την έβλεπα, μέσα στη βρώμα και σκεφτόμουν τι άδικος που είναι ο κόσμος, όταν κάποιες γριές για να ζήσουν είναι αναγκασμένες να ζητιανέψουν. λίγο πιο πέρα, στέκεται μια νεαρή που νόμιζα ότι είναι τσιγγάνα αλλά μιλάει κάτι σαν βουλγάρικα, η οποία κάθεται στο κράσπεδο, με ένα μωρό που μονίμως κοιμάται ανάσκελα στα πόδια της μάνας του [δεν το έχω πετύχει ποτέ ξύπνιο]. κάποιες φορές είναι στη θέση της ένας μαυριδερός τύπος [αυτή εξαφανίζεται] με το ίδιο μωρό τέζα κοιμισμένο, στην ίδια ακριβώς στάση. μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω ότι είναι σπείρα. και δεν είναι μόνοι τους, έχουν και τρία τέσσερα παιδιά –ο πιο μεγάλος γύρω στα 12, η πιο μικρή 6-7- τα οποία ανοίγονται στις καφετέριες για να ζητήσουν βοήθεια.
μια μέρα, την ώρα που πότιζα τις γλάστρες στο μπαλκόνι, είδα τη γριά να πλησιάζει τον 12χρονο, να ανοίγει την τσάντα, κι αυτός να της ρίχνει μέσα μερικά κινητά. ήξερα ότι είναι κλεμμένα, αλλά ακόμα κι αν μου πέρασε απ’ το μυαλό να φωνάξω την αστυνομία, συνέχισα το πότισμα και είπα δε γαμιέται, σιγά να μην τους καρφώσω στους μπάτσους. μετά σκέφτηκα ότι μας έχουν κάνει έτσι οι καταστάσεις, που αν φωνάξεις μπάτσο και καρφώσεις τον κλέφτη είσαι κατάπτυστος και ξεφτίλας επειδή οι μπάτσοι δέρνουν κόσμο, πετάνε δακρυγόνα, σπάνε κεφάλια και είναι ο οχτρός. ακόμα και κανείς να μην το μάθει, μόνο και μόνο που ακούς τη φωνή μέσα στο κεφάλι σου να σου λέει «είσαι προδότης», φτάνει.
η πιθανή σκασίλα και η αγανάκτηση αυτών των καημένων που έχασαν τα κινητά, δεν κατάφερε να κάνει τη φωνή να το βουλώσει.
σήμερα το μεσημέρι, κι ενώ είχα πάει για καφέ στους χάρτες, εμφανίστηκε ένας καχεκτικός κακόμοιρος που δεν ήταν παραπάνω από 15, με ένα χαρτί στα χέρια που έλεγε είμαστε άποροι, ο πατέρας μας πεθαίνει και βοηθήστε τα ορφανά, ενώ μίλαγε την ίδια γλώσσα με της γριάς, κάτι βουλγαρορώσικα. την ώρα που μας έφερε η σερβιτόρα τον καφέ και πήγα να πιω την πρώτη γουλιά, έρχεται και πέφτει πάνω μου και μου κοτσάρει στα μούτρα το χαρτί απορίας. το άιφον το είχα ακουμπισμένο ακριβώς μπροστά μου, δεξιά απ’ το φλιτζάνι, στην πλευρά του τοίχου. τον διώξαμε με αρκετά ευγενικό τρόπο κι αυτός σηκώθηκε και έφυγε. δεν πήγε σε άλλο τραπέζι, σιγά σιγά πήγε προς τη γωνία και μετά άνοιξε η γη και τον κατάπιε. την ώρα που τον κατάπινε κάτι ψιλιάστηκα και ψάχνω το κινητό, κοιτάζω στο τραπέζι, στην τσέπη, άφαντο. σηκωνόμαστε και τρέχουμε προς την κατεύθυνση που έφυγε, κάναμε κατοστάρια στο τετράγωνο, πήγαμε στην πλατεία, στη λαϊκή, πουθενά ο καχεκτικός μπάσταρδος.
την ώρα που γύρναγα στο σπίτι και είδα τη γριά να ζητιανεύει δήθεν περίλυπη, μου ’ρχόταν να πάω να της δώσω δυο κλωτσιές στα μούτρα και άλλη μία στον καργιόλη με το μωρό, αλλά άντε να εξηγείς μετά γιατί το έκανες.
από σήμερα τους ζητιάνους και τους ζήτουλες άρχισα να τους βλέπω με άλλο μάτι [και πού θα πάει το μπάσταρδο, δεν θα το πετύχω;].
δεν είναι η "κρίση" μόνο που σε κάνει να μην έχεις αντοχές, είναι και όλοι αυτοί μικροί μεγάλοι που δεν δίνουν μία αν σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. δεν σε αναγκάζουν μόνο να γίνεις κτήνος, όσο περνάει ο καιρός κάνουν και τη φωνή μέσα στο κεφάλι σου όλο και πιο αδύναμη...
~έχω κι άλλο κομμάτι του μυστηριώδη έλληνα παραγωγού, το ίδιο καλό, αλλά για αύριο. προς το παρόν, αυτό που είναι σαν ηρεμιστικό.

upside down

2011-11-18T22:56:00.011+02:00

νωρίς το πρωί που σε όλα τα κανάλια έδειχνε τους αχώνευτους που σου κάνουν τη μέρα σκατά με όλες τις δυσοίωνες ειδήσεις και τις απελπισίες τους [τίποτα θετικό, ούτε ένα πρόσωπο που να μοιράζει λίγη χαρά, μόνο μαύρη μαυρίλα και καλεσμένους πολιτικούς και οικονομικούς σχολιαστές, συνδικαλιστές και όλο το κακό συναπάντημα της ελληνικής βουλής –με αδυναμία στα φασισταριά, αυτή είναι η πρωινή ελληνική τηλεόραση], έβαλα ένα dvd του street carnage με στιγμιότυπα από την αμερικάνικη τιβί. τέτοια που ξεπερνούν τα όρια του trash και τα παρακολουθείς αχόρταγα με ανοιχτό το στόμα. ξεκαρδιστικά και άρρωστα απολαυστικά. σου φτιάχνουν τη μέρα και ξεκινάς για τη δουλειά χαρούμενος και με αισιοδοξία, κυρίως επειδή [ακόμα κι αν είσαι ντιπ άθεος ή κουμουνιστής] έχεις βρει μερικούς λόγους να ψιθυρίσεις «σ’ ευχαριστώ θεέ μου που δεν μ’ έκανες σαν κι αυτούς».
οι χειρότερες στιγμές της οικουμένης είναι συγκεντρωμένες στα dvd της tv carnage, τα οποία σε κάνουν να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και σε φέρνουν πιο κοντά στο θεό. τόσο πολύ, που έριξα σχεδόν ένα ευρώ στο μπολάκι που κρατάει ο τύπος στην αναπηρική καρέκλα μπροστά απ’ το πρώην μετρόπολις [λίγο πιο πέρα είδα για άλλη μια φορά το φρικτό θέαμα: ένας τύπος χτύπαγε πρέζα ανάμεσα στα αρχίδια του, φόρα παρτίδα, κι όλοι τον προσπερνούσαν με μια έκφραση που ήταν κάτι ανάμεσα στην αηδία και τον τρόμο]. αν δεν είχε κατεβασμένο το βρακί του και δεν είχε τόσα σπυριά στα πόδια, μπορεί να έριχνα και σ’ αυτόν είκοσι λεπτά.
αργότερα, την ώρα που άκουγα χαρούμενος και αισιόδοξος αυτό το καταπληκτικό μιξτέιπ που είναι γεμάτο πρόστυχες λέξεις [με εμμονή στη λέξη πούσι], διάβασα αυτές τις δύο ειδήσεις απ’ το σάιτ του street carnage:
η πρώτη λέγεται φακ μι λάικ δε πιγκ αη αμ [με αγγλική προφορά] και λέει πάνω κάτω τα εξής:
"έχεις βαρεθεί τη γεύση από λαχανάκια βρυξελλών που βρωμάει ο κώλος του φίλου σου και τα αρχίδια του που μυρίζουν σαν τόφου; δεν θα προτιμούσες η λαχανίλα να έμενε στην κουζίνα και μακριά από την κρεβατοκάμαρα; δεν θα ήθελες να προσθέσεις κάτι με περισσότερη κρεατίλα, αμερικάνικο και πιο ανθυγειινό στα σεξουαλικά σας παιχνίδια;
αν η απάντηση είναι ναι, τρέξε να πάρεις ένα baconlube, το λιπαρό, γλιτσιασμένο λιπαντικό που κάνει τον πούτσο και την κωλοτρυπίδα του να μυρίζουν σαν τηγάνι με τσιτσιριστό γουρούνι κάποιο κρύο χειμωνιάτικο πρωινό.
το baconlube είναι πολύ χρήσιμο αν ο φίλος σου έχει “morning crotch” αλλά δεν μπορεί να κοντρολάρει τις ορέξεις του, ενώ ο καφές ακόμα βράζει. άλειψέ τον με λίγο baconlube ανάμεσα στα γεννητικά του και σχεδόν –σχεδόν- δεν θα μπορείς να ξεχωρίσεις τη μυρωδιά τους από ενός καυτού πιάτου με λαχταριστά, παστά κομμάτια χοιρινού.
περιμένουμε ανυπόμονα τις γεύσεις wafflelube και pancakelube".
η άλλη είναι αυτή.
τα dvd της tv carnage συνοδεύονται από αδιάβροχη σακούλα εμετού.

σαβέρ

2011-11-17T22:45:00.007+02:00

όταν έλαβα το λινκ με μέιλ με τον τίτλο ''wow'' δεν έδωσα καμία σημασία, νόμισα ότι ο luigi benedicenti ήταν φωτογράφος γλυκών, ωραίων γλυκών, αλλά σαν φωτογραφίες δεν με εντυπωσίασαν. μετά πρόσεξα ότι όλα αυτά που υπάρχουν στο σάιτ του είναι πίνακες φτιαγμένοι με λαδομπογιές [τους οποίους πουλάει] και κατάλαβα προς τι το ''wow''. ως πίνακες είναι αλήθεια εντυπωσιακοί. [αν πατήσεις πάνω τους να τους δεις πιο μεγάλους, είναι ακόμα πιο απίστευτοι].

τρία βράδια σερί διαβάζω παλιά και νέα τεύχη του περιοδικού saveur που μου έδωσαν σε pdf [ένα από τα καλύτερα περιοδικά μαγειρικής που μπορείς να πετύχεις, αμερικάνικο] τα οποία είναι από τα λίγα του είδους που μπορώ να προτείνω ανεπιφύλακτα. τα περιοδικά ''μαγειρικής'' χωρίς κείμενα και ιστορίες τα βαριέμαι και ακόμα πιο πολύ βαριέμαι να ξεφυλλίζω σελίδες με ''στεγνές'' συνταγές στη σειρά και μενού συντακτών. ό,τι χειρότερο. ακόμα έτσι όμως, τα περιοδικά για το φαγητό είναι ο μόνος λόγος για να αγοράσεις κυριακάτικη εφημερίδα μια φορά το μήνα. τουλάχιστον δεν σε αγχώνουν.
εδώ υπάρχει σε pdf το τελευταίο τεύχος του saveur [σε τεράστια ανάλυση, άνετα μπορείς να το τυπώσεις] κι αυτό είναι ένα τραγούδι που σου ανοίγει την όρεξη.

dazed and confused

2011-11-16T20:14:00.004+02:00

δεν ξέρω ποιος είναι ο μυστηριώδης έλληνας που κρύβεται πίσω από την επιτυχία του
''dazed and confused'', αλλά το κομμάτι γαμάει.

wrongface: johnni spets & nikolas a.y.

2011-11-13T17:24:00.002+02:00

"Οι Wrongface (WFC) ξεκίνησαν στην Αθήνα το 1996. Κάτι παραπάνω από ένα απλό graffiti crew, είμαστε μια παρέα σε διαρκή αναζήτηση του ύφους μας, της προσέγγισής μας στα πράγματα όσο και του style μας, ενώ παράλληλα προσπαθούμε να το διατηρήσουμε αλλά και να το πάμε ένα βήμα παραπέρα. Πάντα με σεβασμό στις ρίζες, σε ό,τι κι αν κάνουμε. Μεγαλώσαμε μέσα από το graffiti και το rap, έχοντάς το ο καθένας στο μυαλό του με το δικό του τρόπο. Μουσική, ζωγραφική, φωτογραφία, γραφιστική, μερικές από τις ασχολίες -για μερικούς δουλειές– που προέκυψαν μέσα από την προσωπική αναζήτηση του καθενός μας. Η σύνθεση του crew έχει αλλάξει πολλές φορές μέσα στα χρόνια. Άλλοι έφυγαν, άλλοι ήρθαν, κι άλλοι από μας κοιτάνε από ψηλά. Όποιος μπήκε στο crew ως νέο μέλος έμοιαζε σαν να ήταν μαζί μας από πάντα, κι όποιος αποφάσισε πως θέλει να σταματήσει, εξακολουθεί να κουβαλάει στην καρδιά του τους WFC".
από εδώ.

...

2011-11-12T09:04:00.000+02:00

υπάρχουν κάποια γεγονότα αδιανόητα, που σου καρφώνονται σαν πύρινα μαχαίρια στα σωθικά κι απ' τα οποία δεν συνέρχεσαι ποτέ.
φιλαράκο μου, αδερφάκι μου, στο καλό και καλή αντάμωση,
δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας λείπεις...

the queen is 25, the cover lovers' tribute compilation

2011-11-07T00:47:00.000+02:00

το άλμπουμ με τις διασκευές στα κομμάτια του "queen is dead" των smiths που οργάνωσαν οι cover lovers είναι έτοιμο και από σήμερα θα αρχίσει να ποστάρεται κομμάτι-κομμάτι. εκτός από τα συγκεκριμένα τραγούδια στη λίστα πιο κάτω, υπάρχουν κι άλλα που θα ανέβουν έξτρα, σε ξεχωριστά ποστ.
αυτή είναι η ανακοίνωσή τους:
Twenty five years ago, The Smiths, arguably the greatest British band of the 1980s, released their masterpiece, ''The Queen Is Dead''.
"Like the Sex Pistols' God Save the Queen, the Smiths' The Queen Is Dead was designed as a state-of-the-nation address. The parallels are many: explicit criticism of the monarchy as a pillar of the existing class system; the toughest hard rock as the most effective method of making your point; lyrics that are a blast of eloquent rage from the standpoint of an outsider –in each case a young man of Irish extraction.When The Queen Is Dead was released in June 1986, Britain was nearing the end of a second term of Margaret Thatcher's Conservative government. There was surprisingly little dissidence expressed in popular culture, as the onset of CD software inaugurated a wave of retro marketing." John Savage, The Guardian, December 15th, 2010.
Today, this monumental album is the subject of the very first Cover Lovers exclusive tribute compilation 'The Queen Is 25', comprising mostly of young, Greek independent artists and bands [most of them have released their debut albums this year].
Have a look at the contributing artists:
01. Baby Guru [GR] - The Queen Is Dead
02. My Drunken Haze [GR] - Frankly, Mr Shankly
- Egg Hell [GR] - Frankly, Mr Shankly
03. Mechanimal [GR] - I Know It's Over
04. Tyler Holmes [US] -Never Had No One Ever
05. Sillyboy [GR] - Cemetry Gates
06. Dial Up [US] - Bigmouth Strikes Again
07. James Collin [US] - The Boy With The Thorn In His Side
- Garden On A Trampoline [US] - The Boy With The Thorn In His Side
08. A Victim Of Society [GR] - Vicar In A Tutu
09. Betty Loop Loop [GR] - There Is A Light That Never Goes Out
10. Pan Pan [GR] - Some Girls Are Bigger Than Others
- Lumiere Brother [GR] - Some Girls Are Bigger Than Others
Starting on Monday November 7th, we' ll be posting one exclusive cover every day.
Needless to say, we' ll be glad for you to share, host or link to the project.
You can keep track of it by following the blog's RSS or twitter.
Hoping you enjoy The Queen Is 25
Love from Athens.
THE COVER LOVERS
http://thecoverlovers.blogspot.com

the future's so bright

2011-11-06T10:11:00.012+02:00

~κάπου άκουγα χθες ότι ζούμε ημέρες που θα αναπολούμε μετά από δέκα χρόνια όπως οι αμερικάνοι την εποχή πριν την 11η σεπτεμβρίου. τις τελευταίες καλές μέρες.
η ιδέα ότι όλα πάνε κατά διαόλου -και θα πάνε ακόμα χειρότερα- είναι ακόμα πιο τρομακτική από τρομοκρατικές επιθέσεις, και οι τελευταίες τρεις μέρες που όλοι κρέμονται από το στόμα των σχολιαστών στα κανάλια είναι απ' τις πιο βαρετές που θυμάμαι στη ζωή μου.
επίσης, δεν ξέρω αν μου καίγεται πια καρφί για πράγματα που αποφασίζονται χωρίς να με ρωτάει κανείς και εξυπηρετούν μόνο πολιτικά συμφέροντα. δηλαδή, ακόμα κι αν γίνει συναίνεση, θα εξαφανιστεί το χρέος, θα γίνουν οι μισθοί αξιοπρεπείς, θα μειωθούν οι φόροι, θα ξανανοίξουν τα μαγαζιά που κλείνουν σωρηδόν, θα υπάρχουν δουλειές για όλους;
σκατά στα μούτρα τους. παρουσιάζουν την συναίνεση σαν σωτηρία, λες και δεν συναινούν οι ίδιοι που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία.
~από την άλλη, σκεφτόμουν ότι ακόμα και με οικονομική καταστροφή και μισθούς πείνας, εξακολουθούμε να ζούμε λιγότερο μίζερα από κάποιον που ζει στο λονδίνο και παίρνει 2000 χιλιάδες λίρες το μήνα. αν σκεφτείς ότι δεν υπάρχει έλληνας που να συγκατοικεί με αγνώστους, άπλυτους και ανθρώπους που δεν έχει κανένα κοινό και όλοι σχεδόν στην ελλάδα ζουν σε δικό τους διαμέρισμα, ολόκληρο, με την ησυχία τους και μπορούν να κυκλοφορήσουν παντού πάμφθηνα, ακόμα και με ταξί [πάμφθηνα σε σχέση με το λονδίνο], να φάνε με 4 ευρώ δυο σουβλάκια και να παίρνουν και τάπερ απ' τους δικούς τους [με όλα τα δεινά που συνεπάγεται αυτό το τελευταίο], λες δε γαμιέται, στη χειρότερη θα ζούμε όπως κι οι άγγλοι εργένηδες. σημασία έχει ότι θα μπορείς να κυκλοφορήσεις και να φας ό,τι κι αν γίνει. τα υπόλοιπα τα έχουμε κόψει ήδη.
σήμερα το πρωί, μια φίλη που μόλις επέστρεψε στο λονδίνο από το τόκιο με διαβεβαίωσε ότι η ζωή στο τόκιο είναι τρεις χιλιάδες φορές πιο δύσκολη απ' τη ζωή στο λονδίνο, οπότε χίλιες φορές στην αθήνα, ακόμα και άνεργος. τουλάχιστον έχεις γύρω σου δικούς σου ανθρώπους και φίλους.
[ακόμα κι αν αυτά τα παραπάνω δεν ισχύουν έτσι ακριβώς, όταν τα συζητάς με φίλους σου δίνουν λίγο κουράγιο. αν ανοίξεις την τηλεόραση σου 'ρχεται ν' αυτοκτονήσεις].
~οι φωτογραφίες των δίδυμων πύργων αρκετά χρόνια πριν γίνουν σκόνη είναι του camilo jose vergara.
~del satins.

τσαϊ-νίζ

2011-11-04T09:52:00.015+02:00

~στα κινέζικα μπακάλικα στον κεραμεικό, εκτός από μεγάλη ποικιλία από υλικά για απωανατολίτικα πιάτα [κινέζικα λάχανα, αυγά πάπιας, εξωτικές σάλτσες, νουντλς, ρύζια, παστά και αποξηραμένα φρούτα] οι τιμές είναι τόσο χαμηλές, που σε κάνουν να αισθάνεσαι μαλάκας. τόσο καιρό ψώνιζα ακριβώς τα ίδια σε ελληνικά σουπερμάρκετ και έδινα πιο πολλά απ' τα διπλάσια.
η σάλτσα σόγιας kikkoman π.χ., το λίτρο, στοιχίζει 4,80, ενώ στο σουπερμάρκετ που κάποτε είχε και του πουλιού το γάλα την πλήρωσα 7,40. στο μπακάλικο της γειτονιάς μου 5,50 τα 200 γραμμάρια -σ' αυτόν τον βρωμιάρη που προτιμάει να σου χαλάσει 5ευρο, παρά να σου χαρίσει 5 λεπτά.
η σάλτσα ψαριού στο κινέζικο έκανε 1,50 ευρώ [είχα πάρει μια άλλη ακριβότερη και η κινέζα μου είπε "αυτό πιο καλό" και μου έδειξε τη φτηνή, οπότε την άκουσα], την ίδια στο σουπερμάρκετ την τελευταία φορά την πλήρωσα 4 ευρώ.
τέλος πάντων, από τη χαρά μου αγόρασα και μια σούπα φυστίκι σε κονσέρβα που ήταν ό,τι πιο αηδιαστικό έχω φάει στη ζωή μου [φυστίκια σε γάλα, ανοίγεις την κονσέρβα και σε περιμένει η φρίκη].
το συγκεκριμένο μπακάλικο στη λεωνίδου, απέναντι ακριβώς από το πιο busy μπουρδέλο της αθήνας [στο οποίο μπαίνουν 5-5 και βγαίνουν 6-6 -δεν ξέρω πώς, αλλά γίνεται!] και δίπλα στην γκαλερί της ρεβέκκας καμχή, έχει μια ικανοποιητική ποικιλία από άγνωστα είδη και γουόκ με 6 ευρώ.
λίγο πιο πέρα, πάλι στη λεωνίδου, καμιά πενηνταριά μέτρα απ' το μπουρδέλο, βρίσκεται το χριστιανικό κέντρο αθηνών. δεν ξέρω πόσο χριστανικό είναι ένα κέντρο με σταυρό, γύρω απ' τον οποίο έχουν βάλει βελόνες για να καρφώνονται τα άτυχα περιστέρια. προχθές το βράδυ που σταθήκαμε για λίγο απ' έξω απ' το κτίριο, και μόλις είχα βγάλει τη φωτο, πετάχτηκε ένας τύπος με απειλητικές διαθέσεις -έτσι νόμισα, ότι θύμωσε που τράβηξα φωτο τον σταυρό- και μας μοίρασε φυλλάδια που στο εξώφυλο ρωτάνε: "υπάρχει τελικά ελπίδα;" και στο εσώφυλλο έχουν ένα μπλέντερ-γυάλα με ένα χρυσόψαρο που έχει ξεκινήσει να λειτουργεί κι ετοιμάζεται να κάνει το ψαράκι χαρτοπόλεμο.
~την προηγούμενη μέρα, κι ενώ διέσχιζα την ομόνοια, ήρθε τρέχοντας πίσω μου ένας άλλος τύπος, αγνώστου εθνικότητας, με τουρμπάνι και μούσι και μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με αποσπάσματα απ' το κοράνι ["η ανάσταση και το υπερπέραν"]. τα μαζεύω, αχρείαστα να 'ναι.

~μ' αρέσουν πολύ αυτοί:
Loops over the bass line by ParrotHeadz

καλομήνα

2011-11-01T21:52:00.010+02:00

~και οι δυο γονείς της 12χρονης νάσιας δούλευαν τρεις φορές την εβδομάδα νυχτερινή βάρδια, έτσι της αγόρασαν ένα λυκόσκυλο να της κάνει παρέα και να τη φυλάει.
κάποιο βράδυ, αργά, η νάσια ξύπνησε από τον ήχο νερού που έσταζε, σηκώθηκε, πήγε στην κουζίνα, έσφιξε καλά τη βρύση κι έπεσε ξανά για ύπνο.
την ώρα που ξάπλωνε στο κρεβάτι, το χέρι της ακούμπησε το πάτωμα και το σκυλί το έγλυψε. προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά η σταγόνα επέμενε, ξανασηκώθηκε, πήγε στο μπάνιο, έσφιξε κι εκεί καλά τις βρύσες και έπεσε πάλι στο κρεβάτι.
την ώρα που ξάπλωνε, πάλι το χέρι της ακούμπησε στο πάτωμα και το σκυλί το ξαναέγλυψε.
ο ήχος απ' το στάξιμο δεν σταμάτησε, ξανασηκώθηκε, βγήκε στην αυλή κι έσφιξε κι εκεί καλά όλες τις βρύσες. ξαναέπεσε στο κρεβάτι, το χέρι της κρέμασε προς το πάτωμα και πάλι το σκυλί το ξαναέγλυψε.
την ώρα που την έπαιρνε ο ύπνος άκουσε πάλι το στάξιμο, προσπάθησε να εντοπίσει από πού ερχόταν και κατάλαβε ότι ήταν μέσα στην ντουλάπα της. σηκώθηκε, άνοιξε την πόρτα της ντουλάπας και είδε τον σκύλο της κρεμασμένο ανάποδα, απ' τα πίσω πόδια, με το κεφάλι μισοκομμένο και την ντουλάπα γεμάτη αίματα. στον καθρέφτη της ήταν γραμμένο "δεν γλύφουν μόνο τα σκυλιά".
την ώρα που έκλεινε έντρομη τη πόρτα, είδε σε αντανάκλαση στην άκρη του δωματίου μέσα απ' τον καθρέφτη έναν τεράστιο τύπο που την πλησίαζε με το μαχαίρι στο χέρι...
αστικοί μύθοι που δεν είναι και τόσο μύθοι.
~πριν από μερικές μέρες, χαζεύοντας έξω απ' το ψιλικατζίδικο πρόσεξα ότι έχουν γεμίσει οι κολώνες με αγγελίες για κάθε είδους μαθήματα, τα οποία παραδίνονται κατ' οίκον, σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. από παιδιά δημοτικού, μέχρι μεσήλικες που θέλουν να βρουν την εσωτερική τους ηρεμία κάνοντας κάτι γιόγκες με περίεργα ονόματα. η μία ήταν για μαθήματα αγγλικών, από αρχάριους μέχρι προφίσιενσι, ατομικά ή σε μικρά γρουπ, επιτυχία εξασφαλισμένη στις εξετάσεις κάθε τύπου. υπογραφή: γιώργος [καθηγητής αγγλικών], τηλέφωνο τάδε.
λίγο παραπέρα, φιλόλογος παραδίδει μαθήματα [φιλολογικά] σε μαθητές δημοτικού μέχρι λυκείου, ατομικά ή σε μικρά γκρουπ, επιτυχία εξασφαλισμένη.
υπογραφή: γιώργος [φιλόλογος], τηλέφωνο το ίδιο με του καθηγητή αγγλικών.
και μόλις έστριψα στη γωνία, κι άλλη αγγελία, αυτή τη φορά με μια μαύρη γυναικεία φιγούρα που τεντώνει το χέρι της προς τα πίσω και πιάνει την άκρη απ' το πόδι της [που το έχει τεντώσει κι αυτό προς τα πίσω]. μαθήματα iyengar yoga, για δύναμη κι ευλυγισία κι επίγνωση του σώματός σου από έμπειρο καθηγητή iyengar-ιο που τον λένε κι αυτόν γιώργο και έχει ίδιο ακριβώς νούμερο με τους προηγούμενους.
μέχρι να πάω στο σπίτι αισθανόμουν ντιπ αμόρφωτος.
~η ιστορία για το γλύψιμο και οι σκαναρισμένες σελίδες απ' το dirty found είναι αφιερωμένες σ' αυτόν που μας έχει φλομώσει τις τελευταίες μέρες με πορνοδιαστροφικά σπαμ.
~ξαναέβλεπα το τέλος απ' τον τρίτο κύκλο του ideal και πρόσεξα αυτό. τι τραγούδι!
i wanna be your vacuum cleaner / breathing in your dust / i wanna be your ford cortina / i will never rust / if you like your coffee hot / let me be your coffee pot / you call the shots / i wanna be yours
i wanna be your raincoat / for those frequent rainy days / i wanna be your dreamboat / when you want to sail away / let me be your teddy bear / take me with you anywhere / i don’t care / i wanna be yours / i wanna be your electric meter / i will not run out / i wanna be the electric heater / you’ll get cold without / i wanna be your setting lotion / hold your hair in deep devotion / deep as the deep atlantic ocean / that’s how deep is my devotion...

πώς μπορεί κανείς να θυμηθεί τη δίψα;

2011-10-30T09:06:00.008+02:00

~μέχρι τις 17.11 συνεχίζεται η νέα ατομική έκθεση του ανδρέα κασάπη στην γκαλερί loraini alimantiri gazonrouge [κυκλάδων 8, στην κυψέλη]. έχει τίτλο "πώς μπορεί κανείς να θυμηθεί την δίψα;''
στο δελτίο αναφέρει ότι είναι "μια θραυσματική και μελαγχολική αφήγηση, μια παράθεση από πορτρέτα κοριτσιών βγαλμένα από κινηματογραφικά stills, από αλλοιωμένες ή σβησμένες φωτογραφίες περιοδικών, από γλυπτά συναρμολογημένα με αντικείμενα από παζάρια".
λειτουργεί από τετάρτη μέχρι και σάββατο από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το απόγευμα, με ελεύθερη είσοδο και συνοδεύεται από μια καλοφτιαγμένη έκδοση με κείμενα του ανδρέα.
~αυτό είναι ένα ακόμα εξαιρετικό μίξτεϊπ του:
"για το τέλος του οκτωβρίου".

να, πάρτα!

2011-10-28T20:37:00.010+03:00

the first day of the rest of your life. ιστορική μέρα. με επεισοδιακές παρελάσεις, μούντζες, γιαούρτια, ροχάλες και πολιτικούς που έτρεμαν να κυκλοφορήσουν ανάμεσα στο λαό που τους έχει εκλέξει [τι να σου κάνουν κι οι μπράβοι μπροστά στην λαϊκή οργή, δεν είναι κι ο kevin costner]. σε λίγο δεν θα τολμούν να βγουν απ' το σπίτι τους και θα μιλάνε στα κανάλια με σκάιπ. μια χαρά δηλαδή, και πού είσαι ακόμα.
το γιωργάκη δεν κατάφερα να τον αντιπαθήσω ποτέ, είχε αυτό το μαραζοκαημένο ύφος, σαν να ήταν μόνιμα σε τιμωρία, που σε έπειθε ότι ήταν ειλικρινής. και μου το 'λεγε ένας σοφός παππούς [θεός σχωρέστον] "τους ανθρώπους που είναι πολύ ειλικρινείς να τους φοβάσαι πιο πολύ απ' τους ψεύτες. ο πολύ ειλικρινής, ή πολύ κακός είναι, ή πολύ βλάκας''. όσο περνούν τα χρόνια, διαπιστώνω όλο και πιο συχνά ότι ισχύει. οι ανελέητα ειλικρινείς, συνήθως θέλουν το κακό σου. σου πετάνε μια αλήθεια στα μούτρα και σε αφήνουν κάγκελο, είναι χειρότεροι από αυτούς που σε βομβαρδίζουν με αδιάκριτες ερωτήσεις, ή από αυτούς που σε γλύφουν όταν είσαι παρών και μόλις γυρίσεις την πλάτη σε θάβουν πατόκορφα. [απ' τον βλάκα, ο θεός να σε φυλάει].
βγήκα πάλι εκτός θέματος, αλλά ήθελα να πω ότι χθες το βράδυ που ο γιωργάκης εμφανίστηκε σε εθνικό δίκτυο και μας φλόμωσε στα ψέματα, σκεφτόμουν ότι είμαστε τόσο ηλίθιοι [ως λαός], που ακόμα κι όταν μας έχουν γαμηθεί τα πρέκια, υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν πασόκ. περίπου ο ένας στους πέντε. και ακόμα περισσότεροι δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αυτόν που μοιάζει λες και μόλις του έχουν πετάξει σκατά στα μούτρα. μετά, τι ελπίδα να υπάρχει;
πριν από λίγο καιρό πίστευα ότι αυτό που ζούμε είναι το τέλος των πολιτικών και της πολιτικής [χωρίς να ξέρω τίνος αρχή είναι], αλλά μάλλον είναι το τέλος των λογικών ανθρώπων και της λογικής.
με τόσες μαλακίες που ακούς και διαβάζεις κάθε μέρα, όμως, ανάθεμα αν μπορείς να βγάλεις πια άκρη και αν καταλαβαίνεις χριστό απ' όσα παίζονται στην πλάτη σου. κι εσύ μόκο, μόνο πληρώνεις.
αν έχει πάρει κάποιος είδηση, ας σφυρίξει.
~στις φωτογραφίες η μόνη ελπίδα που μας έχει απομείνει, η "γενιά της κρίσης", που είναι και το μόνο υγιές κομμάτι της κοινωνίας. ο monday night fever είναι αστέρι, ταλαντούχος και ήρεμη δύναμη, ελπίζω να παραμείνει πάντα έτσι.
εδώ είναι η συνέντευξή του και η δουλειά του.
κάτω είναι ένας λαρισαίος λεβέντης την ώρα της σχολικής παρέλασης, ό,τι καλύτερο είδα σήμερα.
α, κι έρχονται yuria!

cowboy and cowgirls

2011-10-26T21:16:00.010+03:00

~το σύνδρομο του τσιουάουα: δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος άνθρωπος από τον ανίσχυρο που γνωρίζει ότι είναι ανίσχυρος και προσπαθεί να το παίξει ισχυρός. όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει στολή, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα και, αν είναι και γυναίκα, την έχεις βάψει εντελώς.
σήμερα το απόγευμα, στην πειραιώς, τρεις νεαροί μπάτσοι [οι δύο μπατσίνες] συνόδευαν ένα ανθρώπινο κοπάδι αλλοδαπών, τον έναν πίσω απ' τον άλλον και τους πέρναγαν από τη μια πλευρά της σωκράτους, στην απέναντι. στο τέλος της ουράς, η μία μπατσίνα με όση εξουσία της έδινε η στολή, έλεγε με άγριο τρόπο στον πιτσιρικά μεσανατολίτη που συνόδευε ''γελάς; σκάσε, δεν σου είπα να μην γελάς;'' -αυτός ο χάχας που μπορεί να μην καταλάβαινε χριστό, γέλαγε ακόμα πιο πολύ. η μπατσίνα είχε γίνει έξω φρενών και του φώναζε μέσα στην πειραιώς, ίσως για να την φοβηθούν οι περαστικοί, γιατί τους μεσανατολίτες, στ' αρχίδια τους [να της αστράψεις δυο χαστούκια και να της γυρνάει το κεφάλι σαν της linda blair στον εξορκιστή].
δηλαδή, και δίκιο να είχε, όταν βλέπεις μια κοπελίτσα να συμπεριφέρεται σαν τραμπούκος, αναπόφευκτα φαντάζεσαι τι θα της έκαναν οι μεσανοτολίτες αν τους φώναζε έτσι και δεν φόραγε τη στολή.
μετά θυμήθηκα μια τροχονόμα στην εθνική, κάποια φορά που με είχαν σταματήσει επειδή έτρεχα, που επέμενε να μου πάρουν δίπλωμα και πινακίδες, ενώ ο άλλος της έλεγε ''άστον να φύγει και να πληρώσει μόνο πρόστιμο''. αυτή η στριμμένη το βιολί της, μου τα πήρε όλα και μου έκοψε και πρόστιμο. και μετά σου λένε ότι οι γυναίκες είναι πιο μαλακές, μαλακίες.
~ο δίσκος του spaced cowboy είναι ό,τι καλύτερο μου έτυχε τελευταία. δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω, -δίνω δυο απ' τα κομμάτια που κλείνουν το άλμπουμ και είναι μεγαλείο. εδώ κι εδώ. υπάρχει ολόκληρο τρία ποστ πιο κάτω.
περισσότερα για τον spaced cowboy εδώ.
[η φωτο είναι της manteau stam].

τοστ και lungs and lightning

2011-10-23T20:34:00.008+03:00

~πιο απλό δεν γίνεται. η συνταγή λέει τυρί φοντίνα, αλλά μια χαρά κάνει και το κασέρι. χρειάζεσαι δύο φέτες μπαγιάτικο ψωμί, λίγο βούτυρο ανακατεμένο με τριμμένο σκόρδο και ελάχιστο θυμάρι [ή ακόμα πιο λίγη ρίγανη], μια φέτα ντομάτα και λίγο πιπέρι. αλάτι δεν χρειάζεται. αλείφεις τη μία πλευρά της φέτας με το βούτυρο, απλώνεις το τριμένο τυρί, βάζεις και την ντομάτα στη μία και ψήνεις για εξήμισι λεπτά στους 200 βαθμούς. μετά καπακώνεις κι αφήνεις για λίγο να κρυώσει, γιατί αν καίει, η ντομάτα γλιστράει και θα πασαλειφτείς. εδώ έχει κόλπα για να φτιάχνεις εύκολα τοστ. κι εδώ με το σίδερο.
~κι άλλο κόλλημα: με το ep του ΔΔ. lungs and lightning ep. υπάρχει εδώ.

homesteaders

2011-10-23T19:23:00.010+03:00

~κοίταζα αυτές τις φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί στην αμερικάνικη επαρχία από το 1907 μέχρι το 1920 [στη νότια και βόρεια ντακότα και στη μοντάνα] με τα σπίτια ευτυχισμένων ανθρώπων που μόλις έχουν εγκατασταθεί και χαίρονται που έχουν στέγη. αυτό που μοιάζει με κοτέτσι π.χ. στην πρώτη φωτογραφία δεν είναι κοτέτσι, αλλά το σπίτι της κυρίας -το οποίο είναι σχεδόν όσο και το κοτέτσι [φαίνεται στο βάθος. αριστερά]. για να φωτογραφηθούν φόραγαν τα καλά τους, στέκονταν μπροστά στα δέκα τετραγωνικά που τους αντιστοιχούσαν και πόζαραν στο φωτογράφο με έκφραση επιτυχίας. μετά τύπωναν τις φωτο σε καρτποστάλ και τις έστελναν στους δικούς τους για να δείξουν ότι έχουν κάνει πρόοδο.
''πρόοδος'' σήμαινε μια σκεπή πάνω απ' το κεφάλι τους, έστω και από λάσπη ή από τσίγκο. και ένα πιάτο φαΐ δυο φορές τη μέρα. ούτε κρίση θα καταλάβαιναν, ούτε πτωτικές τάσεις των διεθνών χρηματιστηρίων και τρόμο να μη χάσουν το κομπόδεμα απ' την τράπεζα.
''η κρίση είναι για τους κροίσους'', που λέει και ο kouradianos απ' το χογκό [''σήμερα είδα ένα άλλο δωμάτιο-σπίτι (κατά το "πόλη-κράτος"). η αγγελία έλεγε 55τμ. προφανώς, είχαν συνυπολογίσει και τα σκαλιά που έπρεπε να ανεβώ για να φτάσω σε αυτό. στον 7ο όροφο. το ίδιο το δωμάτιο ήταν 10τμ. σε αυτά τα δωμάτια δεν χωράει ούτε η κλανιά σου. για να σκουπιστείς μετά το χέσιμο πρέπει να ανοίξεις την πόρτα της τουαλέτας για να χωράς να σκύψεις. η μπέτυ που μου το έδειξε ήταν μια μικρή θεά, 1.40 ύψος και 1.40 διάμετρος κεφαλιού, γυρω στα 40 κιλά και 40 χρονών''],
αν δεν έχεις τρελές απαιτήσεις μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και με λίγα [πολύ λίγα].
~"είμαι εδώ στο μικρό μου σπιτάκι και ζω πέντε χρόνια ολομόναχος, χα χα", γράφει πίσω από την καρτποστάλ ο καβαλάρης της δεύτερης φωτο [αριστερά]. "είναι μια φωτογραφία του σπιτιού που έφτιαξα μόνος μου και της honey [το άλογο] και του μικρού κολτ μου. λυπάμαι που η φωτογραφία είναι τόσο σκοτεινή και δεν μπορείς να δεις το όμορφο πρόσωπό μου, θα σου στείλω μια καλή μόλις μπορέσω". όλες οι φωτο από εδώ.
~αυτό το άλμπουμ του spacedcowboy [το ''psych-hop beats vol 2''] είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό άλμπουμ. θα επανέλθω με περισσότερα γιατί είναι από τις πιο ωραίες δουλειές που έχω ακούσει φέτος.

στο γυμνό νησί

2011-10-23T12:15:00.009+03:00

ο kaneto shindo είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης, θρύλος τους γιαπωνέζικου σινεμά. έχει σκηνοθετήσει πάνω από σαράντα ταινίες –τρεις από τις πιο σημαντικές είναι το «children of hiroshima» του 1952, το «lucky dragon no 5» του ’58 και το «naked island» του ’60 [το οποίο ετοιμάζεται για παγκόσμια κυκλοφορία σε dvd το 2012 –που σημαίνει ότι θα το βγάλει η criterion, μαζί με το «children of hiroshima»]. τον απρίλιο του 2012 ο kaneto shindo θα γίνει 100 χρονών και μέχρι πέρσι γύριζε ταινίες [η πιο πρόσφατή του είναι το «postcard», το 2010]. η συγκινητική συνέντευξή του στο νέο τεύχος του purple μάλλον θα είναι και η τελευταία του. και είναι κομμάτι ιστορίας.
-τη μουσική για την ταινία σας «the naked island» την έχει συνθέσει ο hikaru hayashi, βρήκα ένα ep στο παρίσι πέρσι... πρέπει να είναι τουλάχιστον σαράντα χρόνων.
λοιπόν, από τη στιγμή που το «lucky dragon no 5» πήγε τόσο καλά, είχα την ιδέα να φτιάξω το «naked island» χωρίς καθόλου διαλόγους, χωρίς λέξεις, χωρίς σενάριο –οι εικόνες θα ήταν το παν. και δούλεψε, λόγω της μουσικής. από την αρχή δεν υπήρχε σενάριο, ούτε κανείς διηγιόταν την ιστορία. ήταν απλά όσα έβλεπες με τα μάτια σου. ήθελα η μουσική να κατευθύνει την ταινία, να στηρίζει τις εικόνες. είπα στον hikaru hayashi ότι όλα έπρεπε να εκφραστούν μέσα από τη μουσική. ήρθε μαζί μας στο έρημο νησί που γυρίζαμε την ταινία, στο πέλαγος του seto island. δεν έχω ιδέα από μουσική, έτσι δεν υπήρχε τρόπος να του εξηγήσω αυτό που ήθελα. δεν ξέρω πώς γίνεται. αλλά όταν αρχίσαμε να γυρνάμε τις πρώτες σκηνές, έφτιαξε τις συνθέσεις και όλα δούλεψαν στην εντέλεια.
-τα τελευταία σαράντα χρόνια ο hikaru hayashi είναι ο μόνος συνθέτης που έχει γράψει μουσική για τις ταινίες σας. πρέπει να έχετε τρομερό συναισθηματικό δεσμό μαζί του.
μοιραζόμαστε του ίδιου είδους ευαισθησία. αγαπάει σε εκπληκτικό βαθμό τη γιαπωνέζικη μουσική –τη μουσική των φεστιβάλ shintο, τη μουσική που φαίνεται να απορρέει από το χώμα της ιαπωνίας, έχουμε πάρα πολλά κοινά.
-πάντα γυρίζατε τις ταινίες σας το καλοκαίρι –και οι άνθρωποι σε αυτές είναι πάντα ιδρωμένοι. υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό;
κανονικά, όταν οι σκηνοθέτες θέλουν να δείξουν ότι οι άνθρωποι ιδρώνουν φτιάχνουν σταγόνες ιδρώτα με μέικαπ. εγώ ποτέ –περιμένω τον ιδρώτα να εμφανιστεί την στιγμή που πρέπει. ο πραγματικός ιδρώτας κάποιου πρέπει να προέρχεται απ’ την καρδιά, να πηγάζει απ’ την καρδιά. δεν ιδρώνεις, εκτός κι αν δουλεύεις σκληρά. δεν μπορείς να καταγράψεις τον σωματικό μόχθο με την κάμερα εάν κάποιος απλά υποκρίνεται ότι μοχθεί. στο «naked island» οι άνθρωποι κουβαλούν πραγματικά νερό στα χωράφια, σταλάζοντάς το στο στεγνό χώμα και η γη το ρουφάει να ξεδιψάσει. δεν ξέρεις εάν νικάει η γη ή ο άνθρωπος. η γη πίνει το νερό και οι άνθρωποι ρίχνουν κι άλλο συνεχώς, μέχρι που η γη τους ικετεύει να σταματήσουν.
-συμβολίζει ο ιδρώτας των ηθοποιών το ίδιο πράγμα που συμβολίζει και το νερό που στάζει στη γη;
η γη είναι η καρδιά, έτσι της δίνουν νερό. με αυτό τον τρόπο ζουν οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη φιλοσοφία μου.
-είστε 99 χρονών. υπάρχει κάτι που αισθάνεστε ότι δεν καταφέρατε ακόμα;
θέλω να κάνω κάτι για το μεγαλείο της μητέρας –για το πόσο σπουδαία είναι η παρουσία τους στη ζωή μας, για το πόσο σημαντικές είναι. πιστεύεις ότι απλά παντρεύονται, κάνουν παιδιά και πεθαίνουν; όχι φυσικά! αν πας πίσω στην ιστορία θα δεις καθαρά το ρόλο που έχουν παίξει οι μανάδες, πόσο καλές είναι. για τους πιο πολλούς ανθρώπους είναι δεδομένο ότι η μητέρα σου θα σε φροντίσει: οι μητέρες φροντίζουν τα παιδιά τους. λέω «φροντίζουν», αλλά αυτό που κάνουν οι μανάδες ξεπερνάει ακόμα κι αυτό που ο βούδας ή οι θεοί κάνουν για τα παιδιά τους. μόνο μια μάνα μπορεί να το κάνει αυτό. έτσι, το υπόλοιπο της ζωής που μου απομένει θα ’θελα να κάνω κάτι για τις μάνες. κοίταξέ με όμως, είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι, τα πόδια μου δεν δουλεύουν σωστά. έχω χάσει τη δύναμή μου, δεν μπορώ να σκηνοθετήσω…
τη μουσική της ταινίας την είχα ξαναδώσει παλιότερα [το πολύ σπάνιο 7ιντσο ep, ποτέ δεν υπήρξε μεγάλος δίσκος]. εδώ είναι το πολύ ωραίο μουσικό θέμα του hikaru hayashi
κι εδώ είναι τραγουδισμένο 9 χρόνια αργότερα από την frida boccara.
[στη φωτο ο σκηνοθέτης με τους πρωταγωνιστές του naked island το 1960. τη συνέντευξη πήρε ο naritoshi hirakawa].

keep shelly in bios 22.10

2011-10-23T01:46:00.003+03:00

victims

2011-10-20T08:15:00.009+03:00

~απόγνωση. και βρώμα. όταν σε έχουν φτάσει σε μια κατάσταση που παρακολουθείς να αναποδογυρίζουν τα πάντα γύρω σου, να τα σπάνε και να τους βάζουν φωτιά και αυτό να το θεωρείς λογική αντίδραση, τότε μάλλον σου έχουν τελειώσει οι αντοχές.
τα τελευταία χρόνια έχω παρακολουθήσει από κοντά σπασίματα βιτρινών, έχω δει να καίνε αυτοκίνητα, τράπεζες, μαγαζιά, να διαλύουν πεζοδρόμια, στάσεις λεωφορείων και φανάρια, κάθε φορά με ένα σφίξιμο στην καρδιά γιατί δεν θεωρούσα την καταστροφή λύση. ούτε τη βία.
όταν όμως βλέπεις ότι μας οδηγούν απ' το κακό στο χειρότερο και μας προετοιμάζουν [πολύ μεθοδευμένα] για τα ακόμα χειρότερα -εκατομμυριούχοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι που παίρνουν το μήνα πιο πολλά απ' τον μέσο ετήσιο μισθό ενός ιδιωτικού υπαλλήλου και on camera το παίζουν αγανακτισμένοι- και δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, τότε όλα σου φαίνονται λογικά.
κι όταν δεν μπορείς να προτείνεις λύση, κάθε αντίδραση σου φαίνεται κατανοητή.
τις τελευταίες μέρες βλέπω του φίλους μου να μεταναστεύουν, να φεύγουν μαζικά για κύπρο, κορέα, αυστραλία, νότια αμερική, να επιστρέφουν στα χωριά τους, να επιστρέφουν στο πατρικό τους [με σύζυγο και δυο παιδιά]. τουλάχιστον φεύγουν απ' την αθήνα κι αυτή την σκατοκατάσταση. φαντάζομαι ότι όπου κι αν πας αυτή τη στιγμή, είναι καλύτερα.
~η φωτογραφία από χθες είναι του γιώργου καραχάλη από εδώ.
~μέσα στις πορείες και στην αναμπουμπούλα οι victim of society κυκλοφόρησαν on line το πρώτο ep τους. οι πρώτες κασέτες εξαντλήθηκαν, θα υπάρχουν ξανά μετά τις 15 νοεμβρίου, προς το παρόν υπάρχει εδώ με 50 λεπτά.

αυτό είναι νέο κομμάτι και δεν υπάρχει στο ep.
Sweet Girl by A Victim Of Society

keep shelly in athens live

2011-10-18T23:01:00.013+03:00

αυτό που έχουν καταφέρει σε ένα χρόνο είναι το όνειρο κάθε σχήματος που ξεκινάει να φτιάχει μουσική: αναφορές σε όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που ορίζουν τι είναι χιπ σήμερα, έναν ύμνο στην γκάρντιαν [που έπιασε και τις περισσότερες επιρροές του rpr χωρίς να ξέρει τίποτα γι' αυτόν], δημοσιεύσεις σε ξένα περιοδικά, μία μίνι περιοδεία στην αγγλία, πρακτορείο στην ευρώπη, άλλο πρακτορείο στην αμερική, κυκλοφορία στην εταιρία του gorilla vs bear [την forest family], κυκλοφορία στην transparent, κασέτα στην ιαπωνία [η οποία σήμερα πουλιέται δέκα φορές την αρχική της τιμή], δεύτερο ep για την forest family που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες [και ήδη έχει γίνει "ανάρπαστο"], ένα απίθανο ep στην planet mu που θα βγει στην αρχή της νέας χρονιάς.
έχουν κι άλλα που δεν είναι ανακοινώσιμα, πολύ πιο σημαντικά, αδιανόητα για ελληνικό σχήμα.
προς το παρόν ετοιμάζονται για μια περιοδεία στην αμερική που ξεκινάει στις 5 νοεμβρίου και περιλαμβάνει εμφανίσεις στο roxy του l.a. και στο bowlery ballroom της νέας υόρκης [τώρα θα μου πεις "τι μου λες ρε φίλε, σιγά το κατόρθωμα", για όσους ξέρουν είναι κατόρθωμα]. α, και είναι 100% headliners και στα 9 live.
θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι keep shelly in athens είναι τυχεροί. τυχεροί επειδή τους άκουσαν οι κατάλληλοι άνθρωποι την κατάλληλοι στιγμή και όλα έγιναν όπως ακριβώς θα έπρεπε να γίνουν.
εκεί ομως τελειώνει ο παράγοντας τύχη. γιατί αυτοί που τους άκουσαν κάτι ξεχώρισαν, όπως κάτι ξεχώρισαν και όλοι αυτοί που τους θεωρούν απ' τα πιο χοτ ονόματα αυτή τη στιγμή παγκοσμίως και όλες οι ξένες εταιρίες που τους προσεγγίζουν για να κυκλοφορήσουν δίσκο τους. έστω κι ένα single.
οι keep shelly είναι χοτ επειδή αξίζουν πραγματικά και οι δύο επόμενες κυκλοφορίες τους το αποδεικνύουν: είναι μίλια μακριά από το ξεκίνημά τους. το "μυστηριώδες ντουέτο" είναι πια κανονικό γκρουπ, με κιθάρα, ντραμς και σινθς, συν τη φωνή της σάρας.
αυτό που παίζουν οι keep shelly ζωντανά θυμίζει μόνο αμυδρά τον ήχο της αρχής, τα τραγούδια έχουν ξαναφτιαχτεί απ' το μηδέν και είναι κυριολεκτικά αγνώριστοι. ένα εξαιρετικό γκρουπ με τον rpr να τα έχει σκηνοθετήσει όλα στην εντέλεια και νέα κομμάτια που είναι δυναμίτες [εκτός από το καταπληκτικό ''tip of your tongue'' και το ''our own dreams'' που ζωντανά βγαίνει 10 φορές πιο καλό, ξεχώρισα κι ένα drum'n'bass instrumental που κλείνει και το ep της planet mu κι ενθουσίασε τον paradinas].
τίποτα δεν είναι τυχαίο. τίποτα απολύτως.
το σάββατο το βράδυ παίζουν στο bios με 7 ευρώ.
πρέπει να πω εδώ ότι ο rpr εξακολουθεί να μην φωτογραφίζεται και στο live θα βγει σχεδόν κουκουλωμένος. άγνωστο γιατί, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι είναι genius, είναι μια χαρά άνθρωπος.

Keep Shelly in Athens - Lazy Noon by Sound Injections

ανακοίνωση

2011-10-17T23:12:00.003+03:00

σήμερα λάβαμε μέιλ από μεγάλο αγγλικό εκδοτικό, ο οποίος ενδιαφέρεται να βγάλει σε βιβλίο τις φωτογραφίες του acropolis now. ζητάει μέχρι τις 15 νοεμβρίου τις δημοσιευμένες φωτο του κάθε φωτογράφου στην καλύτερη δυνατή ανάλυση σε cd ή σε στικάκι, ή [αν είναι λίγες] σε ένα zip που θα ανεβάσει σε mediafire, rapidshare κλπ. η τελική επιλογή θα γίνει από αυτές που θα παραδοθούν και όχι απ' το blog. για περισσότερες πληροφορίες και απορίες στα μέιλ:
therealmhulot@gmail.com και freddie.ef@gmail.com.
οι δύο φωτο με τον λίβυο που παίζει κιθάρα για να εμψυχώσει τους συντρόφους του -που έκαναν τον γύρο του κόσμου τις τελευταίες μέρες- είναι του άρη μεσσήνη.

r.i.p..

2011-10-17T09:34:00.004+03:00

ξανά η "προσευχή" και μία εξαιρετική περσινή συνέντευξη του φρέντυ κάραμποτ στον ευθύμη φιλίππου που είχε δημοσιευτεί στο plus. [r.i.p.]

προσευχή

2011-10-17T00:00:00.006+03:00

ένα επεισοδιακό βράδυ στο chat. πρώτα οι 9 στους 10 που έστειλα το the cross [ένα απ' τα ανατριχιαστικά τραγούδια του prince] δεν το είχαν ξανακούσει. ένας μου είπε ότι το ήξερε από αυτή την άθλια εκτέλεση, [τη χειρότερη στιγμή του will oldham και από τις χειρότερες διασκευές ever]. μετά προέκυψε ένα μείζονος σημασίας ερώτημα που δεν το μεταφέρω, γιατί δεν είχα τι να απαντήσω. μετά ήρθε αυτό το καταπληκτικό mashup με την ''προσευχή'' του ζαγοραίου που θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ της επανάστασης [επιτέλους, όχι άλλο θεοδωράκη].
η επανάσταση ξεκινάει σε δυο μέρες. ελπίζω. καλή εβδομάδα [αυτό είναι ευχή, δεν είναι διαπίστωση].

ντάντζιον ντράγκον

2011-10-15T22:21:00.015+03:00

~μπορεί στο άλμπουμ του matthewdavid [το ''outmind''] να μην έδωσα και πολλή σημασία -επειδή δεν έχω και πολλές αντοχές πια για τον συγκεκριμένο ήχο-, αυτό το mixtape του όμως το έχω ''λιώσει''. φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το μέινστριμ μιξ που λογικά περιμένεις κοιτάζοντας το τράκλιστ, τα πάντα είναι πειραγμένα και παραταγμένα σε ένα δικό του αργόσυρτο ρυθμό -που θα μπορούσες να τον πεις dubstep αλλά δεν είναι- κι έχει κάνει ακόμα και τους milli vanilli να ακούγονται σαν τον mos def [με λίγο από barry white].
~ολόκληρο το ''outmind'' είναι ακριβώς στο ίδιο τέμπο με το μιξ, με αρκετά ίδια κομμάτια, κάτι όμως χαλάει στη συνταγή και μέχρι να τελειώσει έχεις βαρεθεί τη ζωή σου. το μιξ είναι πολύ καλύτερο.
~ξεκινώντας μια κουβέντα για τα σκουπίδια απόψε στο cbox και για λόγους που είναι περιττό να εξηγήσω, θυμήθηκα ένα περιστατικό πριν από αρκετά χρόνια που είχε σχεδόν χαθεί απ' τη μνήμη μου: ένα ατύχημα στα κάγκελα της βεράντας του σπιτιού μου. για την ακρίβεια: το τρακάρισμα ενός τύπου με τα κάγκελα της αυλής και μετά το στουκάρισμά του πάνω σε μια κορομηλιά που την ξερίζωσε εντελώς, λίγο μετά τις 3 το πρωί, καλοκαίρι. αφού τραντάχτηκε ολόκληρο το σπίτι και πεταχτήκαμε όλοι έξω επειδή νομίσαμε ότι είχε κάνει σεισμό, είδαμε το αυτοκίνητο στραπατσαρισμένο και αυτόν ακίνητο και σοκαρισμένο στη θέση του οδηγού, κυριολεκτικά με το πουλί στο χέρι. μαζεύτηκε όλη η γειτονιά, άνοιξαν την πόρτα και τον έβγαλαν με τα παντελόνια και τα βρακιά κατεβασμένα, μέσα στα αίματα. κουμπώθηκε με αμηχανία και μέχρι να έρθει ασθενοφόρο μύριζε συνεχώς το χέρι του.
τα κάγκελα δεν μας τα έφτιαξε ποτέ.
[snapshots, μαρία μινέρβα, συρφετός, μαρίες μινέρβες στην ακρόπολη, άψυχοι, lunch, the naked prey, our own dream, bazooka, φουντ φορ θόουτ, γκραντ τράιν, victim of society mixtape, επιτέλους, stranger than paradise, don't, point break, φτερά και λάχανα]

μέρες πείνας

2011-10-15T16:02:00.017+03:00

όσο αποκρουστικό κι αν ακούγεται το να φας τηγανητό γρύλο, κάμπια ψητή στα κάρβουνα ή να δαγκώσεις τη σάρκα από ένα τζιτζίκι, είναι κάπως πιο υποφερτό απ’ την εικόνα ενός ψητού σκύλου ή ενός μαγειρεμένου ποντικιού. επειδή έχω πια μάθει ποτέ να μην λέω ποτέ, κι επειδή ξαναέρχονται μέρες πείνας, τα έντομα δεν τα αποκλείω [βρήκα και συνταγές], άσε που σήμερα διαπίστωσα πως στις συσκευασμένες τροφές υπάρχουν ενσωματωμένα ένα σωρό ζωύφια, μεγάλη ποικιλία, μαζί με τρίχες ποντικιών και λίγα ποντικοκούραδα.
αυτό που δεν θα μπορούσα με τίποτα να φάω είναι σκύλος. ελπίζω να μην χρειαστεί.
τώρα που είπα ποντικοκούραδα θυμήθηκα την πάνινη σακούλα με τον αποξηραμένο ιβίσκο που μου είχε φέρει δώρο μια φίλη απ’ την αίγυπτο πριν από μερικά χρόνια, τον οποίο τον τιμήσαμε ιδιαιτέρως οικογενειακώς, πίναμε για μήνες μέχρι που άδειασε εντελώς η σακούλα. και τότε, όταν φάνηκε ο πάτος, είδαμε το στρώμα με τα ποντικοκούραδα! τα είχαν αποξηράνει μαζί με τον ιβίσκο.
ξεκινώντας από το γεγονός ότι σε κάθε πλάκα συσκευασμένης σοκολάτας έχουν ενσωματωθεί τα πόδια από οχτώ έντομα [σε όλη τη διαδικασία παραγωγής, που αρχίζει με την αποξήρανση των σπόρων του κακάο] –και δεν είναι φούμαρα, όπως τον αστικό μύθο ότι ο μέσος άνθρωπος καταπίνει στον ύπνο του τέσσερις ζωντανές αράχνες το χρόνο, εδώ υπάρχουν στοιχεία από τις αναλύσεις εργαστηρίων- σκεφτόμουν πόσο ανώφελο είναι να αποφεύγεις κάτι που στο έχουν ταΐσει με το ζόρι.
και δεν είναι μόνο η σοκολάτα, σε κάθε συσκευασμένο τρόφιμο μπορείς να εντοπίσεις ψήγματα εντόμου.
υπάρχει ένα μικροσκοπικό ζωύφιο που το λιώνουν για να προσθέσουν κόκκινο χρώμα σε γιαούρτια, σε κρέμες και γλυκά. αυτό εδώ, το οποίο το λιώνουν με την άδεια της αγορανομίας.
και ορίστε, εντελώς ενδεικτικά, πόσα έντομα υπάρχουν σε μορφή σκόνης σε ορισμένα από τα τρόφιμα που χρησιμοποιεί ο μέσος αμερικάνος [συσκευασμένα πάντα]:
στον χυμό πορτοκαλιού υπάρχουν τουλάχιστον 5 αυγά δροσόφιλας ανά 250 ml, συν μία ή δύο νεκρές μύγες ολόκληρες [η δροσόφιλα είναι μικρή μύγα, ευτυχώς].
στα μακαρόνια και τα νουντλς υπάρχουν 225 κομμάτια από μέλη εντόμων στα 250 γραμμάρια. έστω και σε απειροελάχιστη ποσότητα, ο αριθμός ακούγεται τρομακτικός.
στο φυστικοβούτυρο υπάρχουν 30 κομμάτια εντόμου στα 100 γραμμάρια, ενώ στο αλεύρι περίπου 75 κομμάτια στα 50 γραμμάρια. φαντάσου πόσα έντομα τρως με ένα κομμάτι κέικ που περιέχει κακάο, αλεύρι ΚΑΙ φυστικοβούτυρο.
για τις αρχές οι συγκεκριμένοι αριθμοί θεωρούνται εντελώς φυσιολογικοί και τα τρόφιμα περνούν πανηγυρικά τα τεστ καταλληλότητας.
εκεί που έψαχνα στοιχεία για τα δείπνα με εντομοφαγία στη νέα υόρκη [που δεν είναι νέο τρέντ, υπάρχει εδώ και χρόνια] πέτυχα ένα μαγαζί που πουλάει μόνο ζωντανά έντομα. κάθε μεγέθους, είδους και εθνικότητας. ανάμεσα σε αυτά, τα οποία οι νεοϋορκέζοι αγοράζουν κυρίως για δολώματα και τροφή για κατοικίδια, υπάρχουν και κάποια που εκτρέφονται για τους τολμηρούς foodies [οι οποίοι είναι οι νέοι hipster]. το μπεστ σέλερ τους είναι οι γρύλοι, για τους οποίους δίνουν και σπέσιαλ συνταγή.

θέλω να πω εδώ ότι τρελή ντελικατέσεν λιχουδιά στη νέα υόρκη είναι και το ψητό ινδικό χοιρίδιο, το είχε μάλιστα φωτογραφημένο το new york mag στο τεύχος για τα φτηνά φαγώσιμα και έμοιαζε πραγματικά λαχταριστό [δες φωτο πάνω]. τώρα που το ξανασκέφτομαι, ευχαρίστως θα το δοκίμαζα.
[ολόκληρο το κείμενο και οι συνταγές την επόμενη εβδομάδα στο ough!].
ρουμπιστόλ

φτερά και λάχανα

2011-10-14T20:44:00.004+03:00

~δεν ξέρω ποιος έχει βγάλει αυτές τις φωτογραφίες [απ' τη λαχαναγορά και στην κρεαταγορά], ούτε πότε. σίγουρα είναι τραβηγμένες με φιλμ και είναι παλιές, τουλάχιστον 20αετίας. έτσι φαίνεται από την εφημερίδα και τα ρούχα. υπάρχουν σε αυτό το καταπληκτικό μπλογκ και είναι τόσο απλησίαστα μοναδικές που δεν τολμάω να τις κάνω ούτε reblog.
~έχει παραγίνει το κακό με τα γυναικεία σχήματα που νομίζουν ότι ζουν στο 1963 και το βράδυ στον ύπνο τους βλέπουν ότι τους κάνει παραγωγή ο φιλ σπέκτορ. μόλις ξυπνήσουν το πρωί και αρχίζουν να παίζουν, βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που έπιασαν την κιθάρα στα χέρια τους, γιατί σε πιάνει υπνηλία [δεν πά' να 'χεις πιεί και 4 διπλούς εσπρέσο]. οι feathers ευτυχώς αντέχονται και το πρωί, και μάλιστα είναι και λίγο πάνω απ' το μέσο όρο [άντε, και λίγο ακόμα]. τέσσερις αυστραλέζες, από το μπριζμπέιν, στο δεύτερο άλμπουμ τους -το οποίο ηχογραφήθηκε, λέει, σε ένα παμπάλαιο σινεμά μέσα σε μερικές ώρες. διασκευάζουν και rolling stones, το ''play with fire'' και δεν έχουν ούτε ένα κακό κομμάτι.
το καλύτερο πάντως του δίσκου είναι αυτό εδώ.
ο δίσκος λέγεται ''hunter's moon'' και κυκλοφορεί από την πολύ καλή αυστραλέζικη εταιρία bon voyage. για ολόκληρο το άλμπουμ, τσέκαρε στο σιμπόξ.

don't

2011-10-12T20:34:00.005+03:00

~στην αρχή νόμισα ότι ήταν secret gig όπως τα live στις ταράτσες, αλλά πριν από λίγο το διάβασα σε φρι πρες. οπότε, ορίστε:
την παρασκευή το βράδυ είναι το πρώτο live των mechanimal, στο πάρτι για τα 15 χρόνια των εκδόσεων οξύ. στο φλοράλ. μετά θα παίξει ο κωνσταντίνος βήτα, ζωντανά κι αυτός. και μετά θα παίξει ο φανταστικός ήχος dj set. έχει ελεύθερη είσοδο [κι όποιος χώρεσε, χώρεσε].
~είχα σκοπό να γράψω όλο το στόρι για τα καταπληκτικά cookies του gsus και να δώσω και τη συνταγή, αλλά δεν επιτρέπεται, μπορώ να δώσω μόνο τις φώτο για να ζηλέψει ο κόσμος.
έχει γεμίσει ο τόπος απαγορεύσεις: "δεν επιτρέπεται να δώσεις τη συνταγή", "δεν επιτρέπεται να δείξεις τη φάτσα μας" [οι keep shelly. στις φωτο πάλι δεν φαίνεται πουθενά ο rpr, επειδή ΔΕΝ φωτογραφίζεται ολόκληρος ούτε για αστείο, τζίφος δηλαδή οι ''αποκλειστικότητες'', ο κουκουλοφόρος είναι ο ντράμερ], "δεν επιτρέπεται να δώσεις τη διεύθυνση" [στα live στις ταράτσες]. κι άλλα πολλά.
~τι τραγούδι...! [και το βίντεο]

stranger than paradise

2011-10-12T11:41:00.001+03:00

photo: manteau stam

επιτέλους

2011-10-10T09:37:00.002+03:00

μουσική για βροχή.

victim of society mixtape

2011-10-09T12:23:00.008+03:00

ενώ τα εισιτήρια για το λάιβ του dirty beaches κοντεύουν να εξαντληθούν [όσοι ενδιαφέρονται ας βιαστούν, η προπώληση συνεχίζεται] οι victim of society έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο mixtape:
la vampires & zola jesus - no no no
soft moon - circles
tv ghost - the recluse
crystal stilts - shake the shackles
dirty beaches - god speed
girls - summertime
harlem - be your baby
isobel cambell & mark lanegan - hawk
the red rooster - howlin' wolf
the callas - when i'm drunk
sex bob-omb - we are sex bob-omb
dom - bochicha
mr. oizo - flat beat
the radio dept. - heaven's on fire
washed out - eyes be closed
slowdive - souvlaki space station
την τρίτη το βράδυ θα είναι διαθέσιμη και η πρώτη κυκλοφορία τους, σε κασέτα. προς το παρόν:
victim of society mixtape

γκράντ τράιν

2011-10-09T11:05:00.009+03:00

πέρσι κυκλοφόρησαν ένα ep που το έλεγαν ''sunglasses''. έκαναν κάποια λάιβ που έγινε σκοτωμός, μετά μάλλον σκοτώθηκαν μεταξύ τους και εξαφανίστηκαν. τώρα επιστρέφουν με νέα σύνθεση, ακόμα πιο δυναμικοί με καινούργια κομμάτια που υπόσχονται μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια. τους λένε grand trine, είναι απ' τον καναδά και εδώ είναι μαζεμένα όλα τα κομμάτια που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα. απ' τα πιο συναρπαστικά νέα γκρουπ που έχω πετύχει τελευταία.

φουντ φορ θόουτ

2011-10-08T00:28:00.007+03:00

~δύο πράγματα μου έχουν κάνει εντύπωση τις τελευταίες μέρες. το πρώτο ήταν ο θρήνος και ο οδυρμός -ΕΙΔΙΚΑ στην ελλάδα- για τον θάνατο του ανθρώπου που έφτιαξε κάποια απ' τα γκάτζετ που χρησιμοποιεί μικρή μειοψηφία των ελλήνων [ούτε το ipad ούτε το iphone είναι οι πιο δημοφιλείς συσκευές]. αλλά ακόμα κι αν ήταν, υπάρχουν πολύ πιο χρήσιμες, που κανείς δεν χέστηκε ποιος τις σχεδίασε ή ποιος τις σκέφτηκε. έκλαψε κανείς γι' αυτόν που σχεδίασε τον θερμοσίφωνα, την ηλεκτρική κουζίνα και το ψυγείο; -είδη πρώτης ανάγκης, διότι και χωρίς iphone μια χαρά ζεις, το ίδιο και χωρίς macbook, ζήσε όμως μια βδομάδα χωρίς ηλεκτρική κουζίνα και χωρίς θερμοσίφωνα. ούτε ένα δάκρυ για τον άνθρωπο που σχεδίασε τον καναπέ του ικέα ή το τραπεζάκι του καθιστικού, που επινόησε τα ηχεία του pc ή για το ασανσέρ που σε ανεβοκατεβάζει στον έκτο. ούτε μία αναφορά στις ειδήσεις, κανείς δεν τους αφιέρωσε σελίδες σε εφημερίδες, ούτε ένας δεν συγκινήθηκε στο τουίτερ. βεβαίως ο στιβ δεν σχεδίαζε απλά γκατζετάκια, ήταν συνιδρυτής της apple, ήταν οραματιστής, ήταν υπεύθυνος για πολλές από τις εξελίξεις στην τεχνολογία τα τελευταία 30 χρόνια και του άξιζαν τα ιντερνετικά δάκρυα. κρίμα που δεν πρόλαβε να όραματιστεί και μια imac θεραπεία για τον καρκίνο.
και μια και το έφερε η κουβέντα, το iphone είναι μια χαρά συσκευή, αν την αγοράσεις για ο,τιδήποτε άλλο, όμως, εκτός από τηλέφωνο. είναι μια συσκευή που για να γράψεις sms πρέπει να φτύσεις αίμα -ο αυτόματος διορθωτής στα ελληνικά και στα γκρίκλις στέλνει ό,τι λέξεις γουστάρει και αν τη βάλεις ξεκλείδωτη μέσα στην τσέπη, παίρνει νούμερα αβέρτα. από μόνη της.
[για να ξεφορτωθείς τον διορθωτή: settings> general> keyboard> auto correction OFF].
~το δεύτερο που πρόσεξα είναι ότι έχει αυξηθεί σε εντυπωσιακό βαθμό ο αριθμός των ανθρώπων που σπρώχνουν καροτσάκια στη μέση του δρόμου. στην αρχή ήταν μόνο νεαροί τσιγγάνοι που ψαχούλευαν στα σκουπίδια και μάζευαν μέταλο, τώρα έχουν ξαμολυθεί μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, έλληνες και ξένοι και μαζεύουν τα πάντα: μέταλα, πλαστικά, χαρτιά, ακόμα και ξύλα. το καροτσάκι του σουπερμάρκετ είναι το νέο όχημα του σκράπερ, το νέο τρίκυκλο. το βράδυ στην πειραιώς τα βρίσκεις παραταγμένα στην άκρη του δρόμου κλειδωμένα με αλυσίδες.
~ο dirty beaches είχε φτιάξει τον αύγουστο ένα μιξτέιπ με μουσική από ταινίες, το οποίο το ξανασκέφτηκε και το πέταξε. τώρα το ξανασκέφτηκε και το ξαναδίνει, λίγο πριν έρθει στην αθήνα.
την τρίτη το βράδυ παίζει στο bios μαζί με τους victim of society [οι οποίοι είναι δύο, ο βαγγέλης και ο φώτης, οπότε τέρμα ο ενικός].
1) jungle drums by xavier cugat - days of being wild
2) simony by connie francis - 2046
3) moon river by audrey hepburn/henry mancini- breakfast at tiffany's
4) xmas time is here - charlie brown xmas
5) tu m'as trop menti by chantal goya- masculine féminine
6) 5:30 by DNA - downtown 81
7) driving decoy by ennio morricone - diabolik
8) the pink room by angelo badalamenti - twin peaks fire walk with me
9) chunga's revenge by frank zapper - happy together
10) mazurka in A minor by wladyslaw szpilman/chopin - the pianist
11) nadir by michael nyman - 9 songs
το κατεβάζεις εδώ.

bazooka

2011-10-07T23:06:00.000+03:00

απ' το αποψινό λάιβ στην ταράτσα.

our own dream

2011-10-06T08:16:00.005+03:00

22.10

lunch

2011-10-05T15:10:00.004+03:00

ένα πράγμα που απεχθάνομαι είναι οι πατάτες στο σουβλάκι [με πίτα]. το πολίτικο σουβλάκι του "λευτέρη" δεν έχει ούτε πατάτες ούτε σάλτσα, μόνο ντομάτα και κρεμμύδι, απλό και straight. και είναι απ' τα καλύτερα που μπορείς να βρεις στο κέντρο.
το αγαπημένο μου κεμπάπ, πάντως, είναι του "κώστα" στην πλατεία ειρήνης, με κόκκινη καυτερή σάλτσα και ΧΩΡΙΣ πατάτες.
οι λουκουμάδες [χανίων] είναι του "κτιστάκη" και το γιαούρτι με μέλι και καρύδια από τη "στάνη".

άψυχοι

2011-10-05T09:43:00.009+03:00

~τέτοιοι δίσκοι έβγαιναν με το κιλό μέχρι και τα '80s, τώρα όταν πετύχεις κάποιον είναι γεγονός. σε κάποιο μπλογκ διάβασα ''if that doesn’t make you vomit rose petals into your sink, who knows what will''. νομίζω ότι με όλη την υπερβολή του, περιγράφει εύστοχα το νέο δίσκο του mayer hawthorne. ζαχαρένια σόουλ για έρωτες και μόνο, καλοπαιγμένη και καλοτραγουδισμένη. σοφτ, ανώδυνη και λίγο βαρετή. μου θυμίζει τις σόουλ μπαλάντες που με έκαναν ν' αλλάξω το σταθμό όταν έπαιζαν στην εποχή τους. τώρα μ' αρέσουν.
αργά και σταθερά γίνεται η αρσενική ανίτα μπέικερ. δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό,
αυτό το τραγούδι πάντως μ' αρέσει πολύ.
~''man, he went to shit fast. this is sonic bran flakes'', ''οut of curiosity, have any of you ever been to one of his live shows?" -"yes, and half of the audience was falling asleep by the third track… james blake IS the new valium! ;-)''.
ο james blake ξεκίνησε τη χρονιά ακούγοντας ύμνους και να δεις που θα την κλείσει βλέποντας να σκάει με κρότο η σαπουνόφουσκα που δημιουργήθηκε γύρω του [και φυσικά δεν φταίει ο ίδιος γι' αυτό]. το νέο του ep [ένα ακόμα...] διέρρευσε μόλις και έχουν πέσει να τον φάνε επειδή δεν έχει σχέση με τις πρώτες δουλειές του. και ok, είναι 6 κομμάτια που αν δεν είχε ποτέ κυκλοφορήσει δεν θα έλειπαν σε κανέναν, ούτε και στους πιο φανατικούς του ''οπαδούς'', δεν είναι όμως και τόσο άθλια, ειδικά αν σου αρέσει ο antony. [αν πιστέψεις ότι ακούς το νέο ep του antony είναι μια χαρά -αρκεί να τον αντέχεις. αλλιώς μην κάνεις τον κόπο ούτε να το κατεβάσεις].
έκανε και το θανάσιμο λάθος να αποποιηθεί το dubstep και να πει τη γνώμη του για τα σημερινά απαράδεκτα δείγματα και από τις δυο πλευρές του ατλαντικού, ακόμα και καλό να ήταν το ep, πάλι θα είχαν χυμήξει να τον φάνε.
~πρέπει να ξαναπώ εδώ ότι παρόλο που δεν τον αντιπαθώ, μόνο και μόνο το γεγονός ότι ζητάει 25 χιλιάρικα [ευρώ] για να παίξει λάιβ, είναι λόγος να χαίρομαι που έβγαλε αυτό το ep...
[το άλμπουμ του εξακολουθώ να το θεωρώ απ' τα καλύτερα που άκουσα φέτος, είναι τυχαίο όμως που με ελληνικούς χαρακτήρες το blake γράφεται ''βλάκε'';].

μαρίες μινέρβες στην ακρόπολη

2011-10-02T20:24:00.009+03:00

συρφετός

2011-10-01T12:57:00.015+03:00

~δώδεκα το μεσημέρι σε ένα από τα πιο άσχημα κομμάτια της αθήνας, καθισμένοι στα τσιμεντένια σκαλιά που έχουν χιλιοχέσει τα περιστέρια. στο δρόμο τα αυτοκίνητα ακίνητα, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, οι περαστικοί στο πεζοδρόμιο προσπαθούν να αποφύγουν τα μηχανάκια και τα ποδήλατα που διασχίζουν την πλατεία.
στην ομόνοια, με την πανεπιστημίου κλειστή, περιμένουμε τη μαντώ τρώγοντας λουκουμάδες με σάλτσα... κασέρι.
την ομόνοια τη διασχίζω σχεδόν καθημερινά, αυτή είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που κάθομαι στην πλατεία. πίσω μας τρεις μουσουλμάνες κυρίες κουκουλωμένες πατόκορφα με εμπριμέ χαζεύουν τη θέα [την ταμπέλα του χόντος και τα μακντόναλντς], μπροστά μας δυο μαυροφορεμένες ηλικιωμένες προσπαθούν να γλιτώσουν απ’ τον αέρα. όταν φτάνουν μπροστά στο έργο του κανιάρη με τα τσιμέντα τιτάν και τις ελληνικές σημαίες [το οποίο κάποιοι έχουν χαλάσει δύο φορές σε μιάμιση εβδομάδα] το installation μοιάζει ολοκληρωμένο.
ομόνοια, όνομα και πράμα, όσο κι αν ακούγεται πια σαν ειρωνεία: οι μόνοι έλληνες που συναντάς είναι κυρίως τζάνκι και βαποράκια. [αν περπατήσεις στην δεξιά πλευρά του δρόμου, από το ξεκίνημα της πειραιώς και μέχρι τα γραφεία του οαέδ, ακούς ένα συγκεκριμένο όνομα τουλάχιστον πέντε φορές, όσες κι οι αγοραπωλησίες που συναντάς. αρκεί μία βόλτα και δέκα περίπου λεπτά για να το μάθεις].
όλοι οι υπόλοιποι που περπατούν αμέριμνοι και θαρραλέοι [εν αγνοία τους] είναι ξένοι.
η μαντώ χρειάστηκε μία ώρα ακριβώς για να βρει χώρο να παρκάρει, οι λουκουμάδες ήταν σαν σκατά μελάτα [το έλεγε και η γιαγιά μου, θεός σχωρέστη, «stuck to the traditional, οι πειραματισμοί θα σε φάνε»] και απ’ τα ηχεία ακουγόταν στη διαπασών «ευτυχώς που η πατρίς δικαιώνεται, σε ταβέρνες, πλατείες αλάνες, ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες». [ευτυχώς].
την ώρα που εμφανίστηκε η μαντώ απ’ τα ηχεία έπαιζε το «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» κι ένα ζευγάρι κινέζων φωτογράφιζε το ξεκίνημα της πορείας.

~σε εφτά σελίδες συνέντευξη στο τελευταίο τεύχος του wax poetics o theophilus london λέει πολλά με ενδιαφέρον. αντιγράφω:
«i think a lot of critics do more to hurt artists than help them. like, they’ll hype you up before you really need the hype, so they rush artists’ careers and ultimately hurt them. like, there are magazines and blogs that were all over ‘the charming mixtape’ when it came out, but they aren’t covering me now, when they should be. like, look at an artist like mickey factz, who’s dope. but the blogs haven’t been covering him anymore, so now it’s like he’s old. they want to hype the next big thing but don’t stay with the artist they grow. so now, we’re just so beyond that, what the blogs and mags are saying». πόσο σωστά το τοποθετεί και πόσο δίκιο έχει. επίσης, πόσο βλάκα σε κάνει να αισθάνεσαι όταν χρειάζεται να τα ακούσεις από έναν καλλιτέχνη για να συνειδητοποιήσεις ότι –εσκεμμένα ή ασυναίσθητα, δεν έχει και τόση σημασία- είσαι μέρος του κακού συναπαντήματος.
~ο πρώτος «κανονικός» δίσκος του theophilus london λέγεται «timez are weird these days» και περιέχει συμπυκνωμένους όλους τους mainstream ήχους των ’80s που έχει αγαπήσει [κι ας μην πρόλαβε να τα ζήσει]: prince, madonna και notorious b.i.g. –κάτι σαν το δικό του purle rain [για το οποίο λέει ότι «ίσως να μην του έδινε κανείς σημασία αν έβγαινε σήμερα», σ’ αυτόν τον συρφετό].
~η διασκευή του στο “i want you” του marvin gaye είναι απ’ το ομώνυμο περσινό mixtape. κι επειδή όσο marvin gaye κι αν έχεις ακούσει δεν είναι ποτέ αρκετός, ορίστε μία από τις πιο αγαπημένες μου συλλογές ever, με τα αριστουργήματά του των’ 70s.
~οι φωτο είναι από εδώ.

μαρία μινέρβα

2011-10-01T08:32:00.005+03:00

η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω τη μουσική της μαρίας μινέρβα είναι "θαμπή". θαμπά φωνητικά με ηχώ πίσω από στρώματα από reverb και delay, θαμπά βίντεο πίσω από χρώματα και ψηφιακά σχέδια, μία αγνώριστη θαμπή διασκευή του "honey honey" των abba, όλα λες και παίζει μια εκπομπή στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου στα βραχέα, ενώ προχωράει με 30 μέσα στην ομίχλη. θαμπή όπως είναι και η κατάσταση γύρω σου, ή όπως μπορείς να δεις το μέλλον αυτή τη στιγμή: μέσα από σύννεφα. δεν θα μπορούσε να έρθει πιο κατάλληλη στιγμή.
η μαρία μινέρβα είναι εσθονή, είναι όμορφη, είναι καλλιτέχνις, για το πρώτο άλμπουμ της στην not not fun "cabaret cixous" ακούει τα καλύτερα και στα live της γίνεται πολύ πιο λαμπερή και πολύχρωμη.
απόψε [σάββατο, 1.10] παίζει στο bios ζωντανά και με ελεύθερη είσοδο. αμέσως μετά έχει πάρτι με τους ΝΟ! στα deck.
ραφ τρέιντ.

snapshots

2011-10-01T00:41:00.001+03:00

xxoo

2011-09-30T09:00:00.019+03:00

ένα πολύ καλό mixtape του ανδρέα κασάπη ''για το τέλος του σεπτέμβρη''.
[οι φωτο είναι από εδώ].

κολιμπρί

2011-09-28T19:30:00.007+03:00

η είδηση είναι η εξής: οι τελωνειακοί στο αεροδόμιο rochambeau της cayenne πρόσεξαν ένα περίεργο φούσκωμα στο σορτς ενός ολλανδού τουρίστα. τον έψαξαν και έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι εσωτερικά ήταν γεμάτο κολιμπρί πακεταρισμένα μέσα σε πάνινες θήκες [ζωντανά]. ο ολλανδός ήταν κατ' εξακολούθηση παραβάτης, δύο χρόνια νωρίτερα τον είχαν πιάσει με 53 κολιμπρί και του είχε επιβληθεί πρόστιμο 6000 ευρώ. η αξία των κολιμπρί ήταν γύρω στις 13 χιλιάδες ευρώ. η τύχη τους αγνοείται [από εδώ].

και μια ισπανική σπεσιαλιτέ απ' το ίδιο σάιτ: σκουλίκια σε σκορδάτο λάδι [στην πραγματικότητα μακαρόνια ψαριού με αυγό και πρωτεΐνη γάλακτος που είναι περίπου το ίδιο].

μαχμούντ αχμέντ

2011-09-27T00:12:00.012+03:00

μπορεί στην αιθιοπία ο tilahun gessesse και alemayehu eshete να ήταν πολύ πιο πετυχημένοι από τον mahmoud ahmed στα '60s και τα '70s [όταν γράφονταν κομμάτια σαν κι αυτό], μπορεί να διέθεταν και καλύτερη φωνή, να ήταν πιο μορφωμένοι και να πρόσφεραν πολύ περισσότερα στη χώρα τους με αγαθοεργίες και αγώνες. από πολλούς μπορεί να θεωρούνται και πιο μεγάλοι καλλιτέχνες από τον mahmoud ahmed. όταν ακούς όμως τον mahmoud να τραγουδάει με αυτή την απίστευτη χαλαρότητα στη φωνή ανατριχιαστικά τραγούδια όπως είναι και τα εννιά που υπάρχουν στο ''jeguol naw betwa'', το δίσκο που επανακυκλοφόρησε μόλις από τη mississipi records, δεν σε νοιάζει με ποιον μπορεί να συγκριθεί. αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι δύσκολο να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο και να μείνεις ασυγκίνητος. είναι αμέτρητες οι φορές που έχω ακούσει αυτό το τραγούδι [από τα πιο ωραία που έχει πει] και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη. σοκ και δέος. ο mahmoud ahmed είναι ένας σπουδαίος τραγουδιστής, κι όταν μαθαίνεις τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να τραγουδάει με τις ορχήστρες της εποχής, τον εκτιμάς ακόμα πιο πολύ.
γεννημένος το 1941 σε μια από τις φυλές της addis ababa [που ξεχώριζαν -λέει- για την εξαιρετική κουζίνα τους, το επιχειρηματικό τους πνεύμα και τους εντυπωσιακούς παραδοσιακούς χορούς τους], τούς gouragué, οι οποίοι ζούσαν στα νοτιοδυτικά της αιθιοπικής πρωτεύουσας, έδειξε από πολύ μικρός ότι δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. τον ενδιέφερε μόνο η μουσική. όλη την ημέρα άκουγε στο ραδιόφωνο μπάντες όπως τους imperial body guard band ή τον tilahoun gessesse, κάνοντας όνειρα μια μέρα να γίνει τραγουδιστής.
το χαζολόγημα και οι ονειροπολήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να τα φορτώσει στον κόκορα στο σχολείο και να καταλήξει στο δρόμο, λούστρος παπουτσιών. μέχρι το 1962 περιφερόταν ανάμεσα στους άλλους φτωχούς πιτσιρικάδες με προδιαγεγραμμένη μοίρα καθαρίζοντας τα παπούτσια των περαστικών. τότε όμως η τύχη του χαμογέλασε, βρήκε δουλειά σε ένα ημιπαράνομο κλαμπ, στο arizona club, όπου εμφανίζονταν οι imperial body guard band. ήταν η εποχή που ο αυτοκτράτορας haile sellassie άρχισε να χαλαρώνει λίγο τους περιορισμούς που ίσχυαν για τις δισκογραφικές εταιρίες [από τα '30s και μέχρι τότε η μόνη εταιρία που υπήρχε ήταν ελεγχόμενη απ' το κράτος, ενώ μόνο όσες μπάντες είχαν κρατική άδεια μπορούσαν να εμφανιστούν live]. οι imperial body guard club εμφανίζονταν στο arizona club χωρίς άδεια, αλλά κάθε φορά που εμφανίζονταν ήταν γεγονός. κάποια βραδιά, όταν ο τραγουδιστής του σχήματος δεν εμφανίστηκε, ο mahmoud προσπάθησε να τους πείσει ότι μπορούσε να τραγουδήσει μερικές από τις επιτυχίες της εποχής. όταν τον δοκίμασαν, τους έπεισε. κι έμεινε στο συγκρότημα μέχρι το '74, ερμηνεύοντας μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια των συνθετών sahlé degado και girma hadgu. το πρώτο του 45άρι το ηχογράφησε το 1971.
όταν ο sellassi έφυγε απ' την εξουσία ακολούθησαν 15 χρόνια χούντας [γνωστά ως "derg time"] με ένα σωρό απαγορεύσεις και κινδύνους για όσους παρέμεναν και δημιουργούσαν στη χώρα. η νυχτερινή ζωή ήταν ανύπαρκτη, αλλά ο mahmoud ahmed συνέχισε να ηχογραφεί κασέτες και δίσκους με μερικούς από τους καλύτερους αιθίοπες μουσικούς, τραγουδώντας μερικά από τα μεγαλύτερά του χιτ. το 1980 ήταν στην ομάδα μουσικών της αιθιοπίας που έκαναν την πρώτη περιοδεία στην αμερική, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να γίνει γνωστός στους αιθίοπες της διασποράς. αμέσως μετά άρχισε να ηχογραφεί με τους rhoda band. στο μεταξύ η χούντα επέτρεπε τη ζωντανή μουσική μόνο σε κάποια ξενοδοχεία για να διασκεδάζουν οι τουρίστες, οι επιχειρηματίες και η πολιτική 'ελίτ' της χώρας και ο mahmoud ήταν αναγκασμένος να τραγουδάει επαίνους για τους στρατιωτικούς. έτσι εξασφάλιζε την άδεια για να συνεχίζει να τραγουδάει στα ξενοδοχεία [συχνά ολόκληρα σαββατοκύριακα non stop, με κλειδωμένες τις πόρτες για να μην τους ενοχλεί κανείς].
το στόρι είναι τεράστιο, εν συντομία όμως:
ηχογράφησε στην kaifa records του ali abdella kaifa, οι δίσκοι του κυκλοφόρησαν και σε γειτονικές χώρες και έγινε κι εκεί πολύ γνωστός, ενώ το 1986 -την ώρα που η αιθιοπία γνώριζε μέρες πείνας- η βέλγικη crammed discs κυκλοφόρησε το "ere mela mela" σε ολόκληρο τον κόσμο. η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε πολύ αργότερα, λίγο πριν το τέλος των '90s, όταν κυκλοφόρησε η σειρά ethiopiques. σήμερα, στα 70 του, ζει στην addis ababa και συνεχίζει να ηχογραφεί και να περιοδεύει παντού.
αυτός είναι ένας φοβερός δίσκος [κάποιοι τίτλοι είναι λάθος, αλλά μικρό το κακό].

όλα καλά

2011-09-24T22:33:00.003+03:00

~είχα σκοπό να γράψω για το ''μπούλιτ'', αλλά...
το γεγονός ότι κάποιοι Άνθρωποι στο κέντρο έχουν αρχίσει να βγάζουν σε μπολ φαγητό στο δρόμο για συνανθρώπους τους που πεινάνε είναι ενθαρρυντικό. το ότι φτάσαμε ήδη στο σημείο να πεινάει τόσος κόσμος, σε κάνει να τρελαίνεσαι.
~σε κανονικές συνθήκες το σημερινό θέμα συζήτησης του μικρόκοσμου που περιφέρομαι θα ήταν το πόσο καταπληκτική ταινία είναι το «drive», οι εκδηλώσεις του remap3 και οι υποσχέσεις που άφησαν χθες το βράδυ οι victim of society με το πρώτο δυνατό live τους. οι συνθήκες όμως δεν είναι κανονικές, όλοι [μα όλοι] ανησυχούν για την επόμενη μέρα [έχοντας κενό για όσα συνέβησαν την «προηγούμενη»], μιλούν για λεφτά, μετανάστευση, καναδά και αυστραλία και κάνουν forward ο ένας στο άλλο mail καταστροφολογίας. τα 6 στα 10 mail που λαβαίνω τις τελευταίες μέρες είναι με αποσπάσματα ελληνικών και ξένων εφημερίδων/site/blog, από σενάρια καταστροφής. το ένα χειρότερο απ’ το άλλο, με αποκορύφωμα ένα που έλαβα έξι φορές απ’ το πρωί με τίτλο «γιατί πρέπει να είσαι προετοιμασμένος!» -το διαβάζεις και θέλεις να φουντάρεις.
η «επιστημονική φαντασία» [που δεν είναι και τόσο επιστημονική και γεμάτη ορθογραφικά λάθη] προχώρησε ακόμα παραπέρα, δεν ασχολείται πια με το τέλος της ελληνικής οικονομίας, αλλά προβλέπει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας που θυμίζει τα χρόνια της κατοχής. ακραίο και πέρα από λογική, αλλά αν σκεφτείς ότι όλα τα «ακραία» σενάρια της τελευταίας διετίας έχουν επαληθευτεί, συνειδητοποιείς ότι, τελικά, μπορεί να μην είναι και τόσο φαντασία. δυστυχώς.
με το να αποστρέφεσαι το κακό δεν το ξορκίζεις, το βρίσκεις μπροστά σου ακόμα χειρότερο. είναι σαν να σου λένε ότι έχεις καρκίνο κι εσύ να μην πας στο γιατρό, ελπίζοντας να ξυπνήσεις ένα πρωί και να έχεις γίνει καλά. κι όταν βρεθεί κάποιος να σου θυμίσει ότι πολύ σύντομα θα πεθάνεις, σκέφτεσαι ότι είναι βλάκας και κινδυνολόγος και του κόβεις την καλημέρα. απ’ την άλλη, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να αρρωστήσεις, το χειρότερο είναι να μην κάνεις καμία προσπάθεια να θεραπευτείς και να δέχεσαι μοιρολατρικά το τέλος, να πέφτεις τέζα και να περιμένεις να πεθάνεις. αυτό που έχουμε πάθει ομαδικά αυτή τη στιγμή.
φαίνεται ότι η παρατεταμένη περίοδος αβεβαιότητας για το τι θα μας ξημερώσει και η διαπίστωση ότι πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο μας έχει μετατρέψει σ’ αυτό το μαλθακό και αδιάφορο πλάσμα που παρακολουθεί απορημένο τις εξελίξεις και απλά ελπίζει να μην γίνουν τα πράγματα ανυπόφορα.
κατά τ’ άλλα, όλα καλά.

snapshots

2011-09-24T03:02:00.008+03:00