Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

allah-las, a victim of society και meeting of styles weekend

ακόμα ένα φουλ τριήμερο με allah-las στο fuz και το urban lovers του όζοντος στο ρομάντσο [απόψε, παρασκευή, 31.5]. εκτός από τους γκραφιτάδες που συμμετέχουν με βάψιμο στους τοίχους του πρώτου ορόφου, στο όζον-event θα παίξουν λάιβ οι puta volcano, οι frequency on και οι space blanket. με ελεύθερη είσοδο. έχει και dj. από τις 7 μέχρι τη μία.
αύριο το βράδυ οι a victim of society, .zero κι οι microndas εμφανίζονται με 5 ευρώ στο ρομάντσο, ενώ είναι και η πρώτη μέρα του internationl graffiti festival meeting of styles στο κατράκειο θέατρο στη νίκαια. το φεστιβάλ συνεχίζεται και ολοκληρώνεται την κυριακή με ένα σωρό street artists, bboys και λάιβ και έχει ελεύθερη είσοδο.

Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

athens exotica

~Τρίτη βράδυ στο Σύνταγμα, λίγο μετά τις 11, κόσμος  πάει κι έρχεται, ένα σωρό ντόπιοι και τουρίστες και η πλατεία είναι μέσα στα μαύρα σκοτάδια. Δεν ξέρω από πότε ισχύει αυτό το full season, αλλά λογικά πρέπει να έχει ξεκινήσει, γιατί αν κυκλοφορήσεις στο κέντρο τα πρωινά πετυχαίνεις πιο πολλούς τουρίστες από ντόπιους. Και στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάτω απ’ το πάρλιαμεντ, εικόνα εγκατάλειψης και μιζέριας: όλα τα φώτα ήταν σβηστά.
~Τετάρτη πρωί στην πλατεία Κουμουνδούρου, περιμένω ένα ξένο συνεργείο για γύρισμα [κάνουν ένα ντοκιμαντέρ για το κέντρο] και ψάχνω να βρω ένα παγκάκι για να καθίσω . Επί ματαίω, τα παγκάκια έχουν εξαφανιστεί [είχα την εντύπωση ότι παλιότερα υπήρχαν, αλλά δεν είμαι και σίγουρος] και έχει μετατραπεί στην πιο άχρηστη πλατεία της Αθήνας. Πλατεία με πράσινο, όμορφη, αλλά τι να το κάνεις; Τουλάχιστον στην Ομόνοια μπορείς να καθίσεις να ξεκουραστείς.
~Πέμπτη μεσημέρι στην Σαλαμίνος, τον δρόμο με το πιο πολύ κατούρημα στο κέντρο [μόλις στρίψεις δεξιά από την Πειραιώς, απέναντι από το bios] επειδή οι ταξιτζήδες τον χρησιμοποιούν για τουαλέτα. Με 30 βαθμούς η μπόχα είναι ανυπόφορη. Μία φορά κάποιος την έβγαλε και κατούρησε δίπλα μας χωρίς να τον ενδιαφέρει αν τον έβλεπαν οι φύλακες του αρχαιολογικού και αν ήμασταν εκεί δέκα άτομα. [Οι φύλακες τον έβλεπαν να κατουράει φόρα παρτίδα και δεν έβγαλαν άχνα].
~Ένα πολύ ωραίο 7ιντσο των θεσσαλονικιών Alien Mustangs, ομώνυμο, μπορείς να ακούσεις εδώ [πλευρά α] κι εδώ [πλευρά β]. Παίζουν το επόμενο Σάββατο, 8 Ιουνίου στο frown στο Μοναστηράκι μαζί με τους Victory Collapse.  

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

brain d

~πριν από τρία χρόνια, ο τότε 13χρονος κέλβιν ντόου άρχισε να ψάχνει στα σκουπίδια της free town, στη σιέρα λεόνε. έψαχνε πεταμένα κομμάτια από ηλεκτρονικές συσκευές, σχολαστικά, μέχρι να μαζέψει αρκετά για να φτιάξει ένα δικό του ραδιοφωνικό σταθμό. έφτιαξε μίκτη, ενισχυτή, γεννήτρια, όλα από υλικά που βρήκε στους σκουπιδοτενεκέδες. τώρα, στα 16 του, κάνει εκπομπές στην κοινότητα με το ψευδώνυμο general focus, με τρεις δημοσιογράφους να τον βοηθάνε να μεταδίδει μουσική, αστεία και ειδήσεις. «κάθε μέρα παίρνουμε τις εφημερίδες και τα περιοδικά και τα διαβάζουμε στις εκπομπές με τα νέα», εξηγεί. είναι πειρατικός σταθμός που τρέχει σε συχνότητες που έχουν κάνει κατάληψη, αλλά για την ώρα ο κέβιν είναι ελεύθερος να διακινεί πληροφορίες για θέματα που τον ενδιαφέρουν πραγματικά: τους τοπικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες και εκπαιδευτικές ειδήσεις από την αγγλία και την αμερική. [από το νέο καταπληκτικό τεύχος του colors making the news].
~δύο πολύ ωραία κομμάτια ενός έλληνα που ανακάλυψα μόλις σήμερα. μπορεί να είναι και ό,τι καλύτερο άκουσα τελευταία… εδώ κι εδώ. κι εδώ είναι ένα περσινό ep του. brain d.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

fucked up

~ξημερώματα πέμπτης, ξαναβλέπω ένα παλιό ''μαγικό'' βίντεο της bjork. παναγία μου, έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που βγήκε το debut της τρελής και ακόμα δεν μπορώ να το χορτάσω αυτό το τραγούδι. τρελή-τρελή, αλλά έχει τόση τρυφερότητα κι αγάπη μέσα της κι έναν τρόπο τόσο συγκινητικό να εκφράζει αυτά που αισθάνεται, που με είχε πλαντάξει με το come to me [δες κι αυτή την εμφάνιση με τη leila στα πλήκτρα!]. και την είχα λατρέψει. «έλα σε μένα / θα σε φροντίσω / θα σε προστατέψω / ηρέμησε, ηρέμησε  / είσαι εξαντλημένος / έλα και ξάπλωσε / δεν χρειάζεται να εξηγήσεις / καταλαβαίνω / το ξέρεις ότι σε λατρεύω / το ξέρεις ότι σε αγαπάω / λοιπόν μην με κάνεις να το πω / θα σπάσει τη φούσκα / θα χαθεί η μαγεία…». πάντα τα κατάφερνε να περιγράψει τα πιο απλά πράγματα με έναν τρόπο μοναδικά δικό της, με αποκορύφωμα τις στιγμές ερωτικού μεγαλείου στο cocoon, ένα τραγούδι που στάζει έρωτα και κάθε -μα κάθε- φορά που παίζει με κάνει να ανατριχιάσω: «ποιος το περίμενε ότι ένα αγόρι σαν κι αυτόν / που έχει μαγευτική ευαισθησία / θα πλησίαζε ένα κορίτσι σαν κι εμένα / που του χαϊδεύει το κεφάλι / λικνίζοντάς το μέσα στον κόρφο της…» και καταλήγει στην περιγραφή της ερωτικής πράξης τόσο τρυφερά που μόνο αυτή μπορεί: «γλιστράει μέσα μου / μισοκοιμισμένος, μισοξύπνιος / και ξαναβυθιζόμαστε στον ύπνο / όταν ξυπνάω / τη δεύτερη φορά / μέσα στην αγκαλιά του / μεγαλείο / είναι ακόμα μέσα μου...». μετά από αυτό, πήρε τα βουνά.  
~από το 1993 το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έγραφα για μήνες ένα μυθιστόρημα [τρομάρα μου] το οποίο μόλις το τελείωσα και το ξαναδιάβασα, το πέταξα στα σκουπίδια! [έχει σωθεί μόνο ένα κεφάλαιο, που γλίτωσε κατά τύχη]. αν εξαιρέσω το
debut και καναδυό καλές μουσικές, νομίζω ότι το 1993 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου.
~ξημερώματα σαββάτου, στο σπίτι. έχει μόλις τελειώσει η πολύ ωραία πρώτη βραδιά του φεστιβάλ πολλής μουσικής στο six dogs, με μπόλικο νέο αίμα. πήγα την ώρα που έπαιζε η υπέροχη krista papista [τι τζενίβες τζακούζι και κολοκύθια τούμπανα], γεννημένη για σταρ, με ωραία σκηνική παρουσία και ασύγκριτα καλύτερη από τα βίντεο που κάποτε είχαν ξετρελάνει τον kapetank και μας είχε ζαλίσει. όμορφο πλάσμα. «μου αρέσει να χορεύω, να φιλάω όλο τον κόσμο, να μιλάω για ώρες, να προσφέρω όσα γνωρίζω στους άλλους. μου αρέσει να τρελαίνομαι, να ταξιδεύω, να μαγειρεύω φαγητά με πολύ σκόρδο, να τρώω σαν γουρούνι παραδοσιακά φαγητά, να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους, να ακούω ηλίθια ανέκδοτα, να κάνω χαζομάρες με φίλους, μου αρέσουν όλα όταν αισθάνομαι ωραία», έλεγε στη συνέντευξη πριν από δυο χρόνια. αμέσως μετά εμφανίστηκε ο ku. ο ku κι αν είναι αστέρι. έπαιξε λίγο, αλλά αρκετό για να καταλάβεις ότι ο δημητράκης έχει μεγαλώσει πολύ ωραία. [ασταδιάλα, συγκινήθηκα]. το φεστιβάλ συνεχίζεται σήμερα και αξίζει πραγματικά [είναι με ελεύθερη είσοδο].
~κι ένα τιπ για πεινασμένους: στην ερμού χαμηλά, κοντά στο θησείο, στο νούμερο 109 έχει ανοίξει ένα ινδικό φαστ φουντάδικο, το mirch. με 4 ευρώ παίρνεις ένα τεράστιο καταπληκτικό σουβλάκι με κοτόπουλο και λαχανικά, που χορταίνει δύο άτομα. την πίτα την ψήνουν μπροστά στα μάτια σου σε φούρνο-βαρέλι, κολλώντας τη στα τοιχώματα.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

πλίσκεν τρίμπιουτ

ήταν ένα από τα πιο όμορφα σάββατα που μπορώ να θυμηθώ. από κάθε άποψη. είχε και καταπληκτικές εμφανίσεις [ο larry έκανε το κλαμπ του plissken χασιέντα του 1989 με ένα από τα καλύτερα live του -παρόλο που έξω είχε ντάλα ήλιο- και οι death grips ήταν απλά καθηλωτικοί], είχε ωραίο κόσμο με καλή διάθεση και οι συναντήσεις με φίλους και γνωστούς είχαν λιγότερη γκρίνια και μίρλα απ' ό,τι πριν από μερικούς μήνες, που σημαίνει ότι όλοι έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες -κάτι που είναι καλό και κακό. αυτό που δεν αντέχεται είναι η γκρίνια [υπήρξε και τέτοια, κάποιοι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα]. βγαίνουν οι death grips και κάνουν αυτή την συναρπαστική εμφάνιση, περνάς φανταστικά, χτυπιέσαι, ενθουσιάζεσαι, φεύγεις πετώντας και στο δρόμο για το σπίτι θυμάσαι ότι ο ήχος δεν ήταν τόσο καλός και γράφεις ό,τι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι. έχω πάει σε δεκάδες φεστιβάλ με κακή διοργάνωση, έχω δει εκατοντάδες λάιβ με άθλιο ήχο αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι κάποιες συγκεκριμένες εμφανίσεις και την ένταση της στιγμής, έρωτες και πλακώματα, χορό και "χτύπημα'' μέχρι τελικής πτώσης, -ποιος χέστηκε για τον ήχο όταν περνάς τόσο καλά, πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι όταν μέσα σε τόσο συναρπαστικές στιγμές εσύ ψάχνεις να βρεις τι δεν σου αρέσει και σχολιάζεις σαν σπασίκλας τις ατέλειες και τα πλαστικά ηχεία [!], χόρεψε ρε ανόητε, δεν θα ζήσεις και 300 χρόνια. είναι σαν τα φρικιά που δεν μπορούν να δουν ταινία αν δεν είναι σε μπλου ρέι και χάι ντεφινίσιον, έτσι ξαναβλέπουν συνέχεια τις ίδιες και τις ίδιες [ξέρω έναν] και σε σνομπάρουν όταν βλέπεις ταινίες στο λάπτοπ. anyway, είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο καλά και μακάρι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμες σύντομα. αμήν.

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

σαν τις παλιές καλές μέρες

death grips, larry gus, fucked-up στο plissken, κόρε ύδρο στο gagarin, το αυριανό σάββατο θα το θυμάται η αθήνα για καιρό. ο λάρι βγαίνει στις 5 το απόγευμα, στο club stage, στο κτίριο 56, πειραιώς 254, οι death grips στον ίδιο χώρο, στις δύο παρά δέκα το πρωί, στην κύρια σκηνή, οι fucked-up στις 12.30.
οι κόρε ύδρο παίζουν στο gagarin.

γούναρης

θέλω να είσαι ευτυχισμένη [omg, τι κομμάτι!]
«Μείναμε μόνοι πάλι στο Σικάγο. Ψάχνοντας κατά τύχη ανακαλύπτουμε ένα ελληνικό κέντρο, συστημένο για «εξωτικό». Ήταν το «Αθήναι» -μα δε θυμάμαι πια σε ποιο δρόμο. Θυμάμαι μόνο πως μ’ ένα ταξί περνούσαμε δρόμους και δρόμους, υπερκείμενους, δρόμους –τουνέλια που μοιράζονταν στο φως και στο σκοτάδι· πότε τρέχαμε δίπλα στον σιδηρόδρομο, πότε τον ακούαμε από πάνω μας. Κι’ έβρεχε, κι’ έβρεχε. Κι’ έσταζαν οι χοντρές στάλες, αστραφτερές, στα πεζοδρόμια και στην ερημιά των δρόμων. Κανένας δε διάβαινε, μόνο αυτοκίνητα. Κι’ ήταν σα να τους είχα ξαναδεί κάπου αυτούς τους σκοτεινούς δρόμους, τους έρημους· αλλά κάποιοι τρέχαν σ’ αυτούς, μαύρες σκιές τους δρασκέλιζαν, πιστολιές ακούονταν, γδούποι από πεσμένα κορμιά με μια ρεπούμπλικα πεταγμένη πέρα· κλεφτοφάναρα αναβόσβηναν. Πού αλλού βέβαια όλ’ αυτά, παρά στο σινεμά. Όμως, τώρα δε συνέβαινε τίποτε, ένας αγαθός σοφέρ του Σικάγου, μας πήγαινε ολοταχώς προς το «Αθήναι». Μπήκαμε, μούσκεμα στη βροχή. Μαζί μας, μπαίναν κι’ άλλοι πολλοί. Στρίμωγμα στην είσοδο. Κυριακή βράδυ, ο κόσμος γλεντούσε. Μας χτύπησε μισοσκόταδο, μπόχα και ορυμαγδός. Στην είσοδο, σ’ ένα μακρύ διάδρομο, το μπαρ, κι’ όλα τα ταμπουρέ του πιασμένα. Μάγουλα κόκκινα και μάτια γυάλινα από το αλκοόλ.

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

φακμπάντις

στέργιος σκώτος
τρυφερό ξεπάστρεμα
2013
το ραπ μου κι αν το πλένεις το σαπούνι σου χαλάς / είναι οι ρίμες μου πιο άρρωστες κι απ’ τη ντιαμάντα γκαλάς
ξημερώνει το ξέρω με πληγώνει / υπάρχει κάτι μέσα μου που να μ’ αναστατώνει;
η μούσα μου είναι μήνες τώρα που με κερατώνει / η πτήση ματαιώθηκε μου λένε έχω χάσει το βαγόνι
η θλίψη μου κορδώνεται σαν σπάνιο παγώνι / μα πριν τραβήξω την περόνη / προσέχω στην οθόνη υπάρχει κάτι μέσα μου που μ’ επιβεβαιώνει / τις οφειλές στην τέχνη μου για λίγο ξεχρεώνει / έτσι που σαν μου φαίνεται το σύμπαν στερεώνει
ένα απ’ τα αγόρια μου που ξέρει να ξεθεώνει / το μεταξύ μας ραντεβού γι’ αύριο ανανεώνει
σε μιαν συνειδητοποίηση αμέσως μ’ εξυψώνει
θέλω εμένα να καλείς όταν μπορείς / εμείς οι 2 ανήκουμε στον όρο φακμπάντις
θέλω να ξέρω πρώτα απ’ όλους πότε ευκαιρείς / και πρώτο στην ατζέντα σου να με καταχωρείς
το ξέρεις σε χρειάζομαι για να ξεκαυλώνω / πατώντας μόνο πάνω σου σε νέα ύψη σκαρφαλώνω / το ελιξίριο της ζωής μπορώ κι εμφιαλώνω
γι’ αυτό κάτσε και σημείωνε απαιτήσεις / που ποτέ μην σου περάσει απ’ το μυαλό να αθετήσεις / αρχικά να λειτουργείς / σαν μαγαζάκι εποχής / αν ζούσα στο μεσαίωνα θα ανήκες στους πανδοχείς / ο μόνος δωρεάν οίκος ανοχής
κι επιπλέον! / να μη γνωρίζεις αργία / μπροστά στη λαιμαργία / τελείς σου λέω την πιο σημαντική αγαθοεργία
όλο το εικοσιτετράωρο θέλω να εφημερεύεις / και τα πιο μύχια πάθη μου να ξέρεις να ημερεύεις
να καταπίνεις / και το κρεβάτι να μου στρώνεις / αν ζει η όχι η μάνα σου να μην μ’ ενημερώνεις
θέλω εμένα αγόρι σου να θεωρείς / εμείς οι 2 θα γίνουμε κι οι πρώτοι φακμπάντις
σ’ όλες τις συζητήσεις μας να οπισθοχωρείς / κάθε παρασκευή τους φίλους να στεναχωρείς
γιατί θα βλέπεις εμένα / κυρίως κάτω απ τον αυχένα / στην επιφάνεια θα φέρνεις  / αρχαία λάφυρα θαμμένα
τι σχέδιο φίνο / σαν τον ικτίνο / να σε αφήνω / αφότου χύνω
και τι ιδέα / πολύ σπουδαία
τον εαυτό μου να μαλώνω / όταν φαιά ουσία για πάρτη σου αναλώνω
θέλω να στήνεσαι / να μη συστήνεσαι
και σαν χωρίζουμε / έξω ο ένας τον άλλον δεν αναγνωρίζουμε
και πιο σπουδαία να μη μουτρώνεις / εκεί που δε σε σπείρανε να μην μου ξεφυτρώνεις
θέλω εμένα μόνο να καλείς όταν μπορείς / εμείς οι 2 ανήκουμε στον όρο φακμπάντις
θέλω να ξέρω πρώτα απ’ όλους πότε ευκαιρείς / σε κάθε γλώσσα που μιλάς να με εκλιπαρείς
εδώ για να το ακούσεις, κι εδώ για να το κατεβάσεις.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

πείνα

~σάββατο βράδυ στο δαναό για «το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού». ο πρωταγωνιστής πεινάει κι εγώ αισθάνομαι άσχημα που τρώω παγωτό και δεν μπορώ να του δώσω μια μπουκιά. πεινάει τόσο που τρώει κρυφά τη ζάχαρη του γείτονα και τα σπόρια του καναρινιού -τρώει τα σπόρια του πουλιού του και τον σπόρο του δικού του πουλιού. μου θυμίζει τη ροζέτα, το ίδιο αδιέξοδο, περιθώριο, αποκλεισμός, απελπισία. weird, νταρντενικό σινεμά με έναν πολύ καλό, σχεδόν βουβό πρωταγωνιστή και μία πολύ δυνατή –τολμηρή- σκηνή που στο τέλος αναπόφευκτα χαρακτηρίζει την ταινία [όταν την δεις θα καταλάβεις]. μου άρεσε.
~μετά, στο πάρτι για τα πέντε χρόνια των yes it does! έγινε το αδιαχώρητο. χιπ χιπ χιπ και κόσμος αζευγάρωτος ακόμα κι όταν δείχνει ζευγαρωμένος.
στο δρόμο για το σπίτι θυμάμαι μια πολύ τρυφερή σκηνή στο τρένο: ένας πιτσιρικάς [δεν θα ήταν πάνω από 18] προσπαθεί να φιλήσει τη φίλη του, αυτή κάνει τη δύσκολη, τραβιέται, ενδίδει, την φιλάει, την ξαναφιλάει, αυτή τραβιέται, αυτός της φιλάει το λαιμό, τα χέρια, αυτή ισιώνει τα γυαλιά της και τον ξαναφιλάει.
σκέφτομαι ότι ο μόνος λόγος που βγαίνει κανείς –στ’ αλήθεια- είναι για να γαμήσει και τι πίκρα είναι να γυρνάς μόνος στο σπίτι. μετά θυμάμαι τα λόγια ενός θαυμάσιου ανθρώπου, νεαρού μοναχού-ιερωμένου που μια μέρα ερωτεύτηκε τον θεό. μου έλεγε ότι ερωτεύεται μόνο πλατωνικά, πνευματικά, και δεν έχει ποτέ γνωρίσει τον σαρκικό έρωτα. ήταν δόκιμος μοναχός από τα 12 και μοναχός από τα 19. σήμερα είναι 34. εξαϋλωμένος και όμορφος.
τον ρωτάω χυδαία «πάτερ, δεν το σκέφτεστε το σεξ, δεν σας τρελαίνει τις νύχτες η καύλα;» και μου απαντάει αφοπλιστικά: «συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, το ζήτημα είναι όμως να μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό, αυτό είναι το μεγάλο μου στοίχημα. και μέχρι στιγμής το έχω κερδίσει». μετά έφαγε μια μπουκιά από το μπιφτέκι του και ήπιε λίγη ρακή. είναι παρασκευή, μέρα νηστείας -«σημασία έχει τι εξέρχεται και όχι τι εισέρχεται» μάς είπε. ή κάπως έτσι. μας είπε κι άλλα πολλά. μας συγκίνησε [πολύ] και τον λατρέψαμε.
~δίχως εσένα πώς θα μπορώ να ζω; δίχως εσένα στον κόσμο τον χαζό...

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

ουρανός

αν ήταν ρώσικη ή ούγγρικη θα την είχαν σίγουρα επεξεργαστεί ψηφιακά και θα υπήρχε σε μία κόπια της προκοπής. δυστυχώς, όλα αυτά τα διαμάντια του ελληνικού σινεμά είναι καταδικασμένα να τα παίζει η κρατική τηλεόραση μόνο σε γιορτές και επετείους και να τα πετυχαίνεις κατά τύχη. τον ουρανό τον είχα δει μια βραδιά στη νετ, νομίζω ήταν 28η οκτωβρίου, και είχα πάθει ό,τι και με το my way home του miklos jancso, αστροπελέκι, μόνο που ο ουρανός είναι πολύ καλύτερη ταινία.
στην wikipedia λέει ότι «ο ουρανός είναι τίτλος απρόμαυρης ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας, παραγωγής 1962, σε σκηνοθεσία του τάκη κανελλόπουλου που συμπεριλαμβάνεται στις καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. το σενάριο βασίζεται σε αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο: στη μακεδονική επαρχία δύο ζευγάρια, χωρίζουν με την έναρξη του πολέμου. οι δύο άντρες πάνε στο μέτωπο της αλβανίας. πολεμούν πλάι-πλάι με τον δάσκαλο ο οποίος θα σκοτωθεί πρώτος. στη συνέχεια, θα πέσουν και οι ίδιοι, το μέτωπο θα καταρρεύσει και το πένθος θα σκεπάσει τα πάντα.
26 οκτωβρίου 1940. σε ένα φυλάκιο στα ελληνοαλβανικά σύνορα, η ζωή των στρατιωτικών κυλά ήρεμα. 29 οκτωβρίου 1940. έχει κηρυχθεί ο πόλεμος με τους ιταλούς και οι στρατιώτες αλλάζουν μονάδες ανάλογα με την ειδικότητά τους . άνοιξη 1941: μετά την κατάκτηση της χώρας από τους γερμανούς, οι στρατιώτες επιστρέφουν από τα μέτωπα του πολέμου, στα σπίτια τους με τα πόδια. αξιοσημείωτη η τελευταία φράση: ‘ποιος μωρέ καίγονταν να ιδεί καπνό από το τζάκι του σπιτιού του και μετά ας πέθανε’».
τη μουσική έγραψε ο αργύρης κουνάδης και την έψαχνα από το 2005. σήμερα –επιτέλους!- την βρήκα κι εδώ είναι ολόκληρο το σάουντρακ.
κι αυτός είναι ο αμάραντος σε μία απόκοσμη εκτέλεση, το μόνο τραγούδι που ακούγεται στην ταινία.

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

τρίκι τρίκι μάνα μου

~φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή / κι ας μου έχει γίνει πόνος / μαρτύριο και πληγή…
ένας δίσκος που ξεκινάει με το ρεφρέν jesus died for someones sins but not for mine σε ένα κομμάτι που θα μπορούσε να υπάρχει αμέσως μετά το abbaon fat track [εκεί έλεγε i fuck you in the ass, just for a laugh / with the quick speed, i'll make your nose bleed -σε έναν από τους δίσκους της ζωής μου] δεν γίνεται να μην έχει ενδιαφέρον. και μετά έρχεται το nothing matters που θυμίζει το sly των massive attack απ’ το protection, groovy, με την φρανσέσκα να τραγουδάει πότε σαν μαρτίνα και πότε σαν νένε τσέρι και σε τρελαίνουν τα déjà vu. μετά κάνεις google να δεις πώς είναι αυτή η φρανσέσκα που στο [my funny] valentine μουρμουρίζει και ξεχειλίζει καύλα και εντάξει, τα’ χεις δει όλα. δεν είναι ότι δεν του το ’χα, ο tricky ήταν και είναι από τους τρεις-τέσσερις πραγματικά αγαπημένους μου καλλιτέχνες, το false idols όμως είναι ένα σοκ. μπορεί να μην είναι το ίδιο σοκ με το maxinquaye γιατί έχουν περάσει και είκοσι χρόνια που τα έκανε όλα, καλά, σπουδαία, μέτρια, κακά, αλλά τον βάζεις να παίξει και σου κόβονται τα πόδια όπως τότε και όταν φτάνεις στο nothings changed έχεις ξαναλατρέψει τον tricky.
αν τελείωνε εκεί λίγο μετά το κινέζικο ιντερλούδιο θα ήταν ένας θρίαμβος...
~με κόλλησε ο ζώης με την άντζελα ζήλια που δεν είχα ιδέα ότι είχε πει τόσα τραγούδια. ανάμεσά τους και αυτή η μπαλαλάικα που είναι «νέο κύμα» αλλά έχει μία αρκετά πρωτότυπη μελωδία στο ρεφρέν. και ένα στίχο μαζοχιστικό, αλλά τόσο, μα τόσο αληθινό: φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή, κι ας έχει γίνει πόνος, μαρτύριο και πληγή…
~κι ένα μεγάλο τραγούδι του γούναρη, από τα ελληνικά
doo-wop με μπουζούκι, με ένα υπέροχο ρεφρέν που λέει:
γύρνα πάλι αγάπη μουυυυ τουρουρού ρουρουρού
στην παλιά τη φωλιά μας τουρουρού ρουρουρού
να πνιγούμε στον έρωτα τουρουρού ρουρουρού
στα ζεστά τα φιλιά μας τουρουρού ρουρουρού
γύρνα πάλι αγάπη μου τουρουρού ρουρουρού
τα λουλούδια ν’ ανθίιιιιιισουν
και τ’ αστέρια που χάθηκαν
να μας ξαναφωτίσουν
την ώρα που σκεφτόμουν πόσο υπέροχος στίχος είναι το «να πνιγούμε στον έρωτα» και αναρωτιόμουν τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει, μου ήρθε στο μυαλό το τυχερό αστέρι του κωνσταντίνου βήτα…
[η φωτο είναι του mitrelino]

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

ough! ρετρό

there's something about may

την ώρα που ετοιμαζόμουν να πέσω για ύπνο, ο mr z. μου έστειλε ένα μιξ φρέσκο και ζεστό σαν κουλουράκι [τι ήταν αυτό που μου έκανες νυχτιάτικα;].  και έχει πάει δύο το πρωί και έχω χάσει τον ύπνο μου, είναι η δεύτερη φορά που το ακούω και με έπιασε και πείνα και έφαγα ένα μπολ παγωτό καϊμάκι και μισό κουτί μερέντα κράντσι και πεινάω ακόμα. anyway, το something about may είναι ένα από τα πιο ωραία ελληνικά μιξ που έχω ακούσει ποτέ, με κομμάτια που είναι όλα ένα κι ένα κι απίθανα, όλα ρετρό και ιδανικά για ξημέρωμα. καλύτερα δεν γίνεται [εκτός απ' το σεξ].
01.δημητρης μπαξεβανακης - δυο σταγονες βροχης
02.τζενη βανου - κατι μου λεει
03.αντζελα ζηλια / trio bel canto - αυτο που ζητας
04.trio latino - εσενα που σε ξερω τοσο λιγο
05.σπυρος πιπερακης - arabella bossa nova
06.ninet lavar / trio bel canto - μουσιτσα μου
07.αλικη βουγιουκλακη / γερασιμος λαβρανος - χαλι γκαλι
08.ζακ ιακωβιδης - gonna get canned tonight
09.τζενη βανου - ξυπνα αγαπη μου
10.ερικα & μαργαριτα μπρογιερ - my boy lollipop
11.ναντια κωνσταντοπουλου - απο λιμανι σε λιμανι
12.τωνης βαβατσικος - το κοκκινο φως
13.γιωργος θεοδοσιαδης - hully gully
14.τζιμης μακουλης - μελαγχολικο κοριτσι
15.μαιρη λω - βαριεμαι
16.γιωργος πασπατης / γεράσιμος λαβράνος - φοβαμαι
17.αλεκα κανελλιδου - η ληθη
εδώ είναι το λινκ να το κατεβάσεις, κι εδώ να το ακούσεις.
απίθανο, λέμε.[η πάνω φωτο από εδώ, η κάτω από εδώ].

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

λιώνω σε γκρεμό

molly drake ήταν η γυναίκα που γέννησε και μεγάλωσε τον nick drake. αυτό από μόνο του αρκεί για να της αξίζει ένα ποστ. η molly έγραφε τραγούδια με στίχους που θυμίζουν αρκετά τις δουλειές του γιου της και «αγγλική» μουσική που ήταν στη μόδα την δεκαετία του ’50, μόνο πιάνο και φωνή, τέτοια που αργότερα έγραψε και η beth gibbons -με κιθάρα [ελπίζω να μην έχει κι αυτή γιο].
«much like her son, molly drake’s music is at once beautiful, charming, dark and pensive. the easy elegance of her lyrics belies their deeper themes of regret, memory, dread, and the sublime, crystallized as only a poet can. her performances are intimately staged in the family sitting room, and perfectly complemented by her own piano accompaniment».  
η molly ήταν ποιήτρια [της σχολής της έμιλυ ντίκινσον] και βαθιά μελαγχολική φύση και με τέτοια μάνα ήταν φυσικό να βγει όπως βγήκε ο nick, γιατί μαζί με το ταλέντο της, πήρε και όλα τα καταραμένα.

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

νευρώσεις

~πάσχα με το years not living που έχει μία απίστευτα θετική αύρα και –όσο νευρωτικό κι αν ακούγεται- είναι από τα άλμπουμ που όταν τα ακούς σού συμβαίνουν μόνο καλά πράγματα. έχω καναδυό τέτοια άλμπουμ που τα ακούω όταν όλα πάνε στραβά [ένα απ’ αυτά είναι το big world small world των smith & mighty, τα άλλα δεν τα γράφω] και μετά όλα στρώνουν. μπορεί να είναι ψυχωτικό, το ίδιο ψυχωτικό με το να αναβοσβήνεις πέντε φορές τον διακόπτη όταν ανάβεις το φως [γιατί αν τον αναβοσβήσεις τέσσερις, θα πεθάνει κάποιος δικός σου –ξέρω κάποιον που το έκανε από μικρός και το κάνει ακόμα], ή να πρέπει να καταπιείς μέχρι τελευταίας μπουκιάς το φαγητό -ακόμα κι αν σου έρχεται αναγούλα-, επειδή αν αφήσεις έστω και λίγο σού γαμιέται η τύχη. κι άλλα πολλά. νομίζω ότι το πιο τυχερό τραγούδι του δίσκου [και απ’ τα πιο ωραία] είναι το the night patrols [a man asleep], τόσο τυχερό όσο το the way we feel των smith & mighty ή το true love ways του buddy holly. το άλμπουμ του larry έρχεται μετά το plissken, αλλά φαντάζομαι θα το παίξει ζωντανά στις 18 του μήνα και αυτό είναι ένα από τα ρεμίξ [των hana, στο figueroa islands].
~δεν υπάρχει γιορτινό τραπέζι στο χωριό χωρίς αυτή την πίτα που την έφτιαχναν και οι δυο γιαγιάδες μου σε ειδικές περιπτώσεις [από γάμους, βαφτίσια, επίσημα δείπνα μέχρι μνημόσυνα] και την φτιάχνει και η μάνα μου σχεδόν κάθε κυριακή και είναι τόσο ωραία και ιδιαίτερη που δεν πιστεύει κανείς ότι γίνεται χωρίς να ανοίξεις φύλλα και χωρίς περίπλοκες διαδικασίες. το μόνο της μυστικό είναι το πολύ καυτό [σε σημείο βρασμού] νερό που ζεματάει το αλεύρι και γίνεται γλυκό [από εκεί και το όνομά της: ζεματιστή ή π’ρβ’λιόρα -η απόστροφος προφέρεται σαν æ]. χρειάζεται μόνο αλεύρι, λάδι, φέτα και νερό, ούτε καν αλάτι. και να τη δοκιμάσεις απλά. δεν μπορείς να σταματήσεις.

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

hot wheels

Νοιώθεις ‘ανάπηρος’;
Όταν ζεις μόνος σου και αυτοεξυπηρετείσαι, όταν έχεις δουλειά και είσαι ανεξάρτητος, διώχνεις την αναπηρία από πάνω σου. Οι παρέες σε γουστάρουν περισσότερο, οι γκόμενες σε πλησιάζουν, σου ανεβαίνει η ψυχολογία και όταν φτιάχνεις την πρώτη σου ολοκληρωμένη σχέση καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πραγματικά τίποτα. Πρέπει όμως να ενεργοποιηθείς. Πρέπει να βάλεις ράμπα στο σπίτι σου, να αγοράσεις ένα καροτσάκι μικρό και ευκίνητο και να έχεις το αμάξι σου για τις μετακινήσεις, να μην εξαρτάσαι από τις δημόσιες συγκοινωνίες. Είναι κάποια έξοδα που πρέπει να κάνεις για να νοιώσεις ελεύθερος και ανεξάρτητος.
Σε νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνεις;
Εννοείται, δεν κολλάω πουθενά. Πηγαίνω σε αυτά με τα περισσότερα σκαλοπάτια και τον περισσότερο  κόσμο. Το πρόβλημα είναι των πορτιέριδων που θα με κουβαλήσουν. Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου. Αυτοί νοιώθουν άσχημα καμιά φορά, εγώ ποτέ δεν νοιώθω λύπηση από αυτούς. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που δεν πιάνουν το νόημα. Μου αρέσει να διασκεδάζω, δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τελευταία καλοκαίρια ζω στη Μύκονο. Αλκοόλ, βέβαια, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέ, ούτε τρώω τηγανιτά. Όλα αυτά ρίχνουν τον οργανισμό. Χωρίς αυτά είμαι πάντα σε εγρήγορση.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ σπάνια μου έχει τύχει να συναντήσω άτομο με αναπηρία σε νυχτερινό μαγαζί…
Οι περισσότεροι ανάπηροι δεν βγαίνουν τα βράδυα. Σκέφτονται ότι είναι πιο χαμηλά από τον υπόλοιπο κόσμο, ότι μυρίζουν τους κώλους των άλλων, βλέπουν τα βυζιά τους. Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι κοντά σε γυναικείους κώλους. Πρέπει να διαλέγεις πώς ζεις.
Τι σε κάνει να γελάς;
Γελάω συνέχεια. Σαν μαλάκας, σαν χάχας. Από το πρωί που θα ξυπνήσω, δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει τσιγάρο και καφέ, είμαι συνέχεια στη μαλακία. Λέω δικά μου ποιήματα, βλακείες. Όταν είμαι σοβαρός, οι φίλοι μου νομίζουν ότι κάτι έχω πάθει.
Πάνω στο βάθρο αισθάνεσαι εθνική υπερηφάνεια ή είναι περισσότερο  ένα στοίχημα που βάζεις με τον  εαυτό σου;
Ποτέ δεν δάκρυσα πάνω στο βάθρο. Κοιτούσα την σημαία και δεν μου έκανε αίσθηση. Ίσως επειδή είχα κουραστεί τόσο πολύ για να αποκτήσω κάθε μετάλλιο που μόλις το κέρδιζα έλεγα από μέσα μου, ‘άντε να τελειώνουμε να πάμε σπίτια μας’. Το περίεργο είναι ότι όταν βλέπω τα βίντεο σήμερα και σκέφτομαι τι είχα ζήσει, κλαίω! Και είναι λογικό, όταν ακούς μια κερκίδα 40,000 ατόμων να φωνάζει ‘Ελλάς, Ελλάς, Μάκης Καλαράς’. Εντάξει, καύλα…

[μία πολύ ωραία συνέντευξη από έναν πολύ ωραίο άνθρωπο...].

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

thumbs up

~[η πιο καλοκαιρινή] μεγάλη πέμπτη [που θυμάμαι ποτέ], μεσημέρι στην τσαμαδού. εκείνοι γύρω στα 40, ξεδοντιάρηδες και σταφιδιασμένοι από την πρέζα, ο ένας έσφιγγε το χέρι με λάστιχο κι ο άλλος ζέσταινε σε κουτάλι το υλικό, εκείνη με κοντό μαλλί τρελοκομείου, αδύνατη, με τεράστια βαθουλωμένα μάτια, τύλιγε γύρω από το κεφάλι της ένα μακρύ κομμάτι πανί και το άφηνε να ανεμίζει στον αέρα. κάποτε θα πρέπει να ήταν πολύ όμορφη. μετά, με μια πεντακάθαρη φωνή άρχισε να τραγουδάει σπαρακτικά το «άστα τα μαλλάκια σου, ανακατωμένα, άστα ν’ ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά…». τόσο, που η ηλικιωμένη κυρία που βγήκε με φόρα να τους διώξει, περίμενε αμίλητη και ακίνητη στο μπαλκόνι μέχρι να τελειώσει το τραγούδι. μετά τους είπε ψευτοσοβαρά: «φυγέτε από εδώ».
~
best of the day: αυτό το απίθανο μιξ του λάρι στο thump, με prince, king elephant και άγγελο κυρίου μαζί με αυτό το άρθρο στο new york με τίτλο hands off! [why are a bunch of men quitting masturbation? so they can be better men] για τον τύπο που σταμάτησε να τραβάει μαλακία για 54 μέρες και έστρωσε η σεξουαλική του ζωή [και στο τέλος χώρισε].
~καλό και χρυσό το δίπορτο, αλλά παραμάγκεψαν: δεν είναι πια το φτηνό φαγητό της αγοράς. ένα πιάτο πατάτες γιαχνί, μία ρεβιθάδα και ένα πιάτο σουπιές δεκαενιά ευρώ, ούτε λογαριασμοί ούτε αποδείξεις, άμα μας ξαναδούν, να μας γράψουν.
~μην αφήνεις για αύριο αυτό που θέλεις να κάνεις σήμερα. η ζωή είναι πολύ μικρή και πριν το πάρεις είδηση πεθαίνεις. α, και πέτα τους μαλάκες απ’ τη ζωή σου. τώρα. στα τσακίδια.

staying alive

Ο πρώτος ήχος που έχω στα αυτιά μου είναι το «Staying alive» των Βee Gees. Δεν θυμάμαι αν ήταν από το Saturday Night Fever ή κάποια συλλογή, αλλά θυμάμαι την μάνα μου στο Τορόντο να λιώνει αυτό το κομμάτι. Εγώ, βέβαια, ανήκω στη γενιά του CD. Θυμάμαι την πρώτη μου κασέτα που αγάπησα πολύ και μου άλλαξε την ζωή στα 18. Μού τη χάρισε η φιλόλογός μου και είχε μέσα μία επιλογή τραγουδιών της Ρωμαϊκής αγοράς, ενώ στο τέλος της κασέτας υπήρχαν 3 τραγούδια της Αλεξίου: «Η Πιρόγα», «Το Γράμμα» και το «Λέλι Γιαλέλι». Αυτήν την κασέτα για κάποιο λόγο δεν την ξεχνώ ποτέ. Και άκουσα για πρώτη φορά την «Αθανασία» και στο ρεφρέν που μπήκε η ορχήστρα και το υπόκωφο τσάμικο αναφώνησα «μα τι ωραία μουσική!». Εκεί έγινε το κλικ που ακόμα με πηγαίνει.