Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

stmts

Ο STMTS φτιάχνει μωρά και πιτσιρίκια με μελάνι, χαρτί και χρώμα. Τα βάζει να κλαίνε, να γελούν ή να ονειρεύονται και ανοίγει στους τοίχους της πόλης, ένα χώρο για αναπόληση σε μια ξεχασμένη αθωότητα.
Ο ίδιος είναι είκοσι χρονών, σπουδαστής της Καλών Τεχνών που αποφάσισε να ασχοληθεί με το street art προκειμένου να εκφράσει όσα δεν χωρούν σε μια κόλλα χαρτί. Πριν ένα χρόνο τα έργα του ταξίδεψαν έως την επιδραστική έκθεση Art Basel στο Miami.
περισσότερα εδώ.

pretty things

Το blog σου «another K44» πώς κατάφερε να διαδοθεί τόσο πολύ;
Μέσω του twitter πιο πολύ και από δημοσιεύσεις φίλων μου στο facebook.
Μετά ξεκίνησε και ένα κύμα παρωδίας αυτών των φωτογραφιών στα social media. Πώς ένιωσες με αυτό;
Γελάω πάρα πολύ γιατί και εγώ ο ίδιος φτιάχνω τέτοιες φωτογραφίες και τις στέλνω στους φίλους μου.
Γιατί πιστεύεις ότι κανιβαλίστηκαν λίγο, ιδίως από το ανδρικό κοινό;
Γιατί πιστεύω ότι τα ρομαντικά πράγματα τους άνδρες κάποιες φορές τους φέρνουν σε αμηχανία γιατί ίσως αγγίζουν κάποιες ευαίσθητες χορδές τους, οι οποίες θέλουν να διατηρούνται ανέγγιχτες. Έτσι, αμύνονται με το χιούμορ. Είναι λογική η αντίδρασή τους αυτή. Και εγώ ο ίδιος το παθαίνω μερικές φορές. Βέβαια, μια φορά, ομολογώ ότι είχα στενοχωρηθεί πολύ γιατί μια φωτογραφία με ένα πολύ εσωτερικό και συναισθηματικό μήνυμα που από παρόρμηση είχα ανεβάσει, είδα να βεβηλώνεται με αποτέλεσμα να αισθανθώ μεγάλη αμηχανία γιατί ήταν σαν να βεβήλωναν μια προσωπική μου στιγμή. Aλλά όταν εκφράζεσαι ανοιχτά πρέπει να τα περιμένεις και αυτά.

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

attack!

s.c.u.m.

μένω σε αυτή την πολυκατοικία της καλλιδρομίου τουλάχιστον 7 χρόνια και μόλις χθες πρόσεξα ότι απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι του καθιστικού υπάρχουν δύο μαρμάρινοι έρωτες [που έχουν μία πρόστυχη έκφραση και περισσότερο μοιάζουν με διαβολάκια -δες τη φωτο κάτω]. δεν τους πρόσεξα καν εγώ, τους πρόσεξε ο jazra που ήρθε επίσκεψη να μου φέρει το βιβλίο της valerie solanas μεταφρασμένο στα ελληνικά [ως «κατακάθι: μανιφέστο για την εξάλειψη των ανδρών»], το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις τοποβόρος. και δεν πρόσεξε απλά τους έρωτες-διαβολάκια, αλλά ότι τον ένα τον είχε πιάσει η άνοιξη -είχε καύλες και φορούσε και προφυλακτικό!
μετά άνοιξα το βιβλίο και διάβασα αυτά:
«το αρσενικό είναι εντελώς εγωκεντρικό, παγιδευμένο στον εαυτό του, ανίκανο να συμπονέσει ή να ταυτιστεί με άλλους, ανίκανο για αγάπη, φιλία, στοργή ή τρυφερότητα. είναι μια πλήρως απομονωμένη μονάδα, ανίκανη να δημιουργήσει αρμονικές σχέσεις. οι αντιδράσεις του είναι πέρα για πέρα σπλαγχνικές, όχι εγκεφαλικές, η ευφυΐα του είναι απλώς εργαλείο στην υπηρεσία των ορέξεων και των αναγκών του, είναι ανίκανο για εγκεφαλικό πάθος, εγκεφαλική διάδραση, δεν μπορεί να ταυτιστεί με τίποτα πέρα από τις δικές του σωματικές αισθήσεις. είναι ένα ημιθανές εξάμβλωμα, απαθές και ανίκανο να δώσει ή να πάρει απόλαυση ή χαρά, επομένως είναι, στην καλύτερη, μία απόλυτα βαρετή, ακίνδυνη, άμορφη μάζα, αφού μόνο όσοι είναι ικανοί να βυθιστούν μέσα στους άλλους μπορεί να είναι γοητευτικοί. είναι παγιδευμένος σε μία ζώνη λυκόφωτος μεταξύ ανθρώπων και πιθήκων, και είναι πολύ χειρότερος απ’ τους πιθήκους γιατί, σε αντιδιαστολή με τους πιθήκους, διαθέτει μεγάλο εύρος αρνητικών συναισθημάτων –μίσος, ζήλια, περιφρόνηση, αηδία, ενοχές, ντροπή, αμφιβολία- και πάνω απ’ όλα έχει επίγνωση του τι είναι και τι δεν είναι.

παρότι εντελώς σωματικό, το αρσενικό είναι ακατάλληλο ακόμα και για τις υπηρεσίες του επιβήτορα. ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι κάποιες μηχανικές επιδόσεις, που λίγοι άντρες έχουν, είναι, κατά πρώτον, ανίκανος να κάνει σεξ με ζέση και πόθο, αντιθέτως κατατρώγεται από ενοχές, ντροπή, φόβο και ανασφάλεια, αισθήματα βαθιά ριζωμένα στην ανδρική φύση, τα οποία ακόμα και η πλέον πεφωτισμένη εκπαίδευση μπορεί μονάχα να μετριάσει. κατά δεύτερον, η σωματική ευχαρίστηση που παίρνει είναι ανάξια λόγου και τρίτον, δεν επικοινωνεί με τη σύντροφό του, αλλά εκστασιάζεται με όσα αυτός κάνει, με την πρώτης τάξεως παράσταση που δίνει, το πόσο καλά χειρίζεται τα υδραυλικά. όταν αποκαλείς έναν άντρα ζώο, τον κολακεύεις. είναι μηχανή, ένας δονητής που περπατά. συχνά λένε ότι οι άντρες χρησιμοποιούν τις γυναίκες. για τι πράγμα τις χρησιμοποιούν; σίγουρα όχι για ευχαρίστηση.

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

αδέξιο τοπίο

μπορεί όσο περνάει ο καιρός το κέντρο να θυμίζει όλο και πιο πολύ επαρχία, αλλά τουλάχιστον δεν μπορείς με τίποτα να το πεις βαρετό. από τον satorialist που σχολίαζε σε σπαστά ελληνικά τον ήλιο και τη θάλασσα [αυτή παρακάτω, στην αγίου κωνσταντίνου] μέχρι τον καφέ με καρδάμωμο του λιβανέζου στη μενάνδρου [3 ευρώ το πακέτο, για τον ιδανικό πολλά βαρύ γλυκό: σε μικρό φλιτζάνι ενάμιση κουταλάκι καφέ και τρεις ζάχαρη! και για ακόμα πιο μερακλίδικο, βάζεις και λίγη λεπτοκομμένη φλούδα πορτοκαλιού], τα λιβανέζικα γλυκά χωρίς σιρόπι [ενάμιση ευρώ το μικρό πακέτο με ποικιλία των 10 κομματιών] και το φαγητό στο μπαγκλαντεσιανό εστιατόριο με αυτό το σιροπιαστό γλυκό από ζυμάρι και γάλα, το κέντρο έχει γίνει τόσο εξωτικό που μερικές φορές αισθάνομαι ότι είμαι αλλού, σε άλλη χώρα, και όχι στα πέριξ της ομόνοιας. και μ' αρέσει.
μ' αρέσει και αυτό το τραγουδάκι του άρη, του γιου της αφής, όμορφη ποπ για χιτ...
την παρασκευή το βράδυ παίζει ζωντανά στο after dark.

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

smell

~seasons change. ευτυχώς. ακόμα και οι δυο ηλικιωμένες αδερφές να είσαι του απέναντι διαμερίσματος που περνούν όλη τους τη ζωή κλεισμένες μέσα στο σπίτι, την άνοιξη στο κέντρο την καταλαβαίνεις από τις μυρωδιές. με τη σειρά: τη [μόνιμη] μυρωδιά από φούντα στην πλατεία, το ζαλιστικό άρωμα από τα λουλούδια των νεραντζιών, την πρωινή μυρωδιά από τις ταχινόπιτες και τα τσουρέκια του φούρνου, τη μυρωδιά σπέρματος από τα δέντρα που μυρίζουν λες και τρία εκατομμύρια αθηναίοι χύνουν ταυτόχρονα στα μπαλκόνια τους, τα βράδια το νυχτολούλουδο και τα ψημένα λουκάνικα των απέναντι που η χοληστερίνη τους και το ουρικό οξύ θα πρέπει να είναι τούρμπο, πάλι μυρωδιά από μπάφους κάτω απ’ το μπαλκόνι τα σάββατα που μαζεύονται τα πιτσιρίκια στο υπόγειο κλαμπ, η μυρωδιά νοσοκομείου στις σκάλες όταν σφουγγαρίζει η καθαρίστρια [το χειμώνα μυρίζει κοτόπουλο με πατάτες], η μυρωδιά του ελληνικού καφέ τα απογεύματα, το γιασεμί που κάθε χειμώνα στεγνώνει επειδή ξεχνάω να το ποτίσω και ανασταίνεται κάθε άνοιξη.
οι απέναντι γριές είναι ίδιες, με κοντό μαλλί τρελοκομείου και γαλάζιες ρόμπες, [θυμίζουν λίγο τη μάνα του ψυχώ] και ζουν καθηλωμένες στην κουζίνα και στο μπαλκόνι. βγαίνουν μαζί, στέκονται όρθιες και κοιτάζουν την κίνηση στο δρόμο ή προσπαθούν να δουν τι γίνεται μέσα από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας μου [δεν έχω κουρτίνα].
δεν τις είχα πάρει είδηση, τις είδα στο φόντο μιας φωτογραφίας να στέκονται ακίνητες, κατασκοπεύοντας όσα διαδραματίζονταν μέσα από το τζάμι της κουζίνας [ο τ. προσπαθούσε να χώσει το πουλί του στη φρατζόλα και ο σ. έκανε απόπειρα να τη δαγκώσει (τη φρατζόλα), ενώ ο φωτογράφος τράβαγε αβέρτα τις πόζες]. η μία παρέμεινε όλη την ώρα μέσα στο κρύο να παρακολουθεί και είναι κρυμμένη στο βάθος κάθε φωτογραφίας [η άλλη με το πι πρέπει να είναι πιο φιλάσθενη κι είχε μπει μέσα]. έτσι ξεκίνησαν να παρακολουθούν συστηματικά την κουζίνα μου και εγώ να κυκλοφορώ γυμνός μέσα στο σπίτι.
why do my plans always change? / and why does this make me laugh? / when i notice the world is falling it on / i will run in bath». εντάξει, το άλμπουμ του dj koze δεν είναι και για να τρελαίνεσαι,  αλλά αυτό το τραγούδι με τον matthew dear είναι χιτ.

pan pan

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

ku ku

Πες μου μερικά πράγματα για σένα. Πού έχεις γεννηθεί, ποιο είναι το background σου;
Γεννήθηκα  στην Αμερική και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Το παρελθόν μου είναι μια σκοτεινή τρύπα γεμάτη ασάφειες και μυστικά.
Οι γονείς σου είχαν σχέση με κάτι καλλιτεχνικό;
Όχι απ’ όσο ξέρω. Η
 μητέρα μου σχεδίαζε λίγο μικρότερη και ο πατέρας μου άκουγε μουσική πάντα, οι αγαπημένοι του είναι οι The Who.
Με τι ήθελες να ασχοληθείς όταν ήσουν  μικρός;
Όταν ήμουν μικρός, ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Είμαι αυτοδίδακτος στα πάντα.
Πιστεύεις ότι οι γνώσεις σε κάνουν πιο καλό άνθρωπο;
Πιστεύω ότι οι γνώσεις είναι χρήσιμες. Δεν ξέρω αν σε κάνουν πιο καλό άνθρωπο, σε προετοιμάζουν όμως να μπορείς να αναγνωρίσεις κάποιον καλό άνθρωπο όταν τον συναντήσεις.
Τι είδους γνώσεις;
Πιστεύω ότι πρέπει να έχεις σφαιρικές γνώσεις. Οι μουσικές γνώσεις είναι πάντα ένα ενδιαφέρον στοιχείο.
Πιο έξυπνο σε κάνουν;
Πιο έξυπνο; Δεν νομίζω.
Έξυπνος ή είσαι ή δεν είσαι. Αν είσαι μπορείς να απορροφήσεις, να προωθήσεις τις γνώσεις καλύτερα. Αν δεν είσαι, οι γνώσεις κάνουν γκελ. Προσωπικά με ενοχλούν οι κάθε είδους «αποψάκηδες» που δεν έχουν κάνει και τίποτα στη ζωή τους, εκτός από το να παρατηρούν και να κρίνουν.
Το μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι δεν ισχύει;
Ναι, βέβαια, αν και δεν έχω γνωρίσει κανέναν χαζό που να είναι πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του.
Γιατί "Feathers";
Το αρχικό working title για μένα ήταν «girlfriends», το «feathers» προέκυψε αφού κάναμε το «pieces» με τα παιδιά (baby guru), γιατί ήθελα να είναι ο τρίτος δίσκος στην τριλογία «Stiches, pieces, feathers». Είναι κάτι σαν inside joke μεταξύ του Δημάκη, του Μελίδη και εμού. «Feathers» γιατί είναι πούπουλα, σαν αυτά που έχει ένα πουλάκι στη γέννησή του, πριν μάθει να πετάει
Έχεις πει ότι το «action painting» σου ανακατεύει το στομάχι;
Νιώθω κοντά σε όλα τα καλλιτεχνικά κινήματα εκτός από το action painting γιατί μου  θυμίζει χαλασμένη πίτσα, ένας Pollock δεν με συγκίνησε ποτέ.
Θεωρείς τον εαυτό σου καλλιτέχνη;
Ναι.
Τι θεωρείς ότι είναι αυτό που κάνει κάποιον καλλιτέχνη;
Νομίζω ότι πρέπει να έχει την ικανότητα να ενσωματώσει τις εμπειρίες του σε ένα καλλιτεχνικό προϊόν, είτε αυτό είναι ένας δίσκος, είτε ένας πίνακας ή ένας ουρητήρας και να μεταφέρει ένα μήνυμα στους ανθρώπους που μπορεί να μην μιλάνε την ίδια γλώσσα με αυτόν. Για να είσαι καλλιτέχνης χρειάζεται δουλειά, ταλέντο, αποφασιστικότητα, υπομονή και μόρφωση.
Πες μου μερικούς μεγάλους καλλιτέχνες.
Robert Smithson, Felix Gonzales Torres, Gordon Matta Clark, Jack Smith, Gerhard Richter, Brian Eno, Kraftwerk.
Το ταλέντο τι είναι;
Το  ταλέντο είναι η διαφοροποίηση που έχεις από κάποιον που  κάνει το ίδιο πράγμα με εσένα χειρότερα.
Ποιο είναι το πιο μεγάλο ταλέντο που έχεις;
Η απομνημόνευση.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε έχουν  καθορίσει με οποιονδήποτε τρόπο;
Ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, η Κορίνα, η καθηγήτρια καλλιτεχνικών στο σχολείο, η πρώτη μου ξαδέρφη, ο Γιώργος, ο Ηλίας, ο Γεώργιος, ο Μελίδης και ο Μάνος.

ψωμάκια με βατόμουρα

~αν εξαιρέσεις τη διαφήμιση για την μερέντα κράντσι με τον rtm, μπορεί να είναι και η καλύτερη διαφήμιση ever στην ελληνική τηλεόραση: πάσχα, ο γιάννης ο γείτονας [ο χασάπης της καλλιδρομίου] και η στανίση σε στιγμές feel good μεγαλείου. τη βλέπεις και σου φτιάχνει η διάθεση. μυρίζει άνοιξη, νεραντζιές και λουλούδια από επιτάφιο [δηλαδή βιολέτες].
~ήθελα να γράψω για τα παιδικά χρόνια της θάτσερ όπως τα έγραψε ξεκαρδιστικά η σου τάουνσεντ τσόντα στο true confessions of andrian albert mole, αλλά μας παραζάλισαν τον έρωτα με τον θάνατο της θάτσερanyway, ορίστε ένα μικρό απόσπασμα από το [φανταστικό ημερολόγιο της μακαρίτισσας κόρης μπακάλη]:

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

ελένη

~στην διασταύρωση της ιεράς οδού με την πειραιώς, στα φανάρια, υπάρχει ένας γέρος κουρελής που χώνεται σχεδόν μέσα στο παράθυρο του αυτοκινήτου και ζητιανεύει λίγα ευρώ. έχει τόσο στραβωμένα τα πόδια του, σχεδόν γυρισμένα ανάποδα κάτω απ’ τα γόνατα, που δεν μπορείς να διανοηθείς ότι το κάνει για να εκβιάσει τον οίκτο. έρχεται φουριόζος, παρόλο που μοιάζει με ανάπηρη πάπια, ζητάει λεφτά και αν δεν του δώσεις, σε στολίζει πατόκορφα με κατάρες και βρισιές. τον είχα πετύχει αρκετές φορές στραβωμένο και διπλωμένο στα δύο, να υποφέρει με τόση πειστικότητα που ήμουν σίγουρος ότι είναι πραγματικά ανάπηρος. είχα αρχίσει να αισθάνομαι άσχημα για κάθε φορά που τον αγνοούσα, μέχρι που κάποια στιγμή σκέφτηκα να του δώσω κανένα ψιλό [ευτυχώς, δεν είχα].
σήμερα το πρωί τον είδα να περπατάει το ίδιο βρώμικος και κουρελής, πλην καμαρωτός και με τα πόδια εντελώς ίσια, σε κεντρικό δρόμο της καλλιθέας μαζί με μία επίσης βρώμικη γυναίκα, τρώγοντας και πίνοντας μπίρα. απ’ τη μία χάρηκα που ο άνθρωπος δεν έχει καμία αναπηρία και έχει τα κότσια να κοροϊδεύει τον κόσμο, από την άλλη, θα ήθελα να του δώσει κάποιος ένα μάθημα όταν εμφανιστεί ξανά ζητιανεύοντας φορώντας την ψεύτικη αναπηρία.

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

παγωτό λεμόνι

6 το πρωί. πρώτα άκουσα αυτό που κάποιος ανέβασε στο facebook και μετά άκουσα όλα τα κομμάτια που έχει ανεβάσει στο soundcloud. και δεν μπορούσε να υπάρξει καλύτερο ξημέρωμα. τον λατρεύω τον yosebu. καλημέρα.
κι άλλο παγωτό. από το
kinfolk, άλλο ένα γαστρονομικό περιοδικό που είναι σαν οδηγός τέχνης. λεμόνι, με σιρόπι λεμονιού και χοντρό θαλασσινό αλάτι.

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

παγωτό πιπέρι

~ο ταξιτζής που με πήγαινε στο μαιευτήριο [έγινα για δεύτερη φορά θείος] άκουγε το κομμάτι απ’ το django [που λέει «his name was king / he had a horse / along the countryside / i saw him ride / he had a gun / i knew him well / oh, i heard him singing / i knew he loved someone…»], με ρώτησε αν έχω δει την ταινία [δεν την είχα] και μετά άρχισε να μιλάει για την κατάντια του: από ηθοποιός [25 χρόνια] αναγκάστηκε να δουλεύει 12άωρα στο ταξί για να βγάλει 30 ευρώ μεροκάματο. μέχρι να φτάσουμε είχα μάθει τα πάντα για τη ζωή του, για τον έρωτά του για έναν υπάλληλο του ικέα και την ιδέα του να ανεβάζει σύντομα μονόπρακτα μέσα στο ταξί για να διασκεδάζει τους πελάτες. τού είπα ότι αν έμπαινα σε ταξί και ο οδηγός ξεκίναγε ένα μονόπρακτο, σίγουρα θα του ζητούσα να με κατεβάσει κι αυτός άρχισε να τραγουδάει θεοδωράκη. του είπα «τώρα που το ξανασκέφτομαι, καλύτερα να είχες πει ένα μονόπρακτο».
την ώρα που του πλήρωνα την διαδρομή [7 ευρώ], μού πρότεινε να δω το django και με συμβούλεψε να μην αφήνω τίποτα να με χαλάει: «πολύ παράξενες μέρες. σε μπλοκάρουν τόσο πολύ όσα συμβαίνουν γύρω σου, που το ένα καλό που μπορεί να σου τύχει δεν προλαβαίνεις να το συνειδητοποιήσεις. ή το καταλαβαίνεις όταν είναι αργά». σοφές κουβέντες.
στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι άξιος της μοίρας του.